tag:blogger.com,1999:blog-325119902011-07-08T00:31:07.859+03:00Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.comBlogger1081100tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-81907965697562739532009-08-05T12:14:00.003+03:002009-08-05T12:27:44.552+03:00Στις 4 Αυγούστου 2009, το βράδυ, ο Kato Patissia απεβίωσε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-8190796569756273953?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-81496048740700040122009-06-22T14:35:00.003+03:002009-06-22T14:50:45.429+03:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 41 :</span><br /><span style="color:#000099;">ΝΕΑ,<br /><span style="font-family:verdana;">ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΑΖΥΓΙΟ</span> !!<br /></span></span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/ZM6c8eUS5IM&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1&amp;" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br /><br />Την περασμένη Τρίτη, ήρθε επίσκεψη ο ΣΙΜΟΣ, και μιλήσαμε για πολλά, και για την Αχλαδούλα.<br /><br />Είπε ότι ακόμα ΔΕΝ την είχε συναντήσει. Και με ρώτησε τί θέλω απ’ αυτήν.<br /><br />__ «Τί να θέλω;...», του είπα, «..Μιά συζήτηση μαζί της θέλω να κάνω. Τί άλλο να θέλω, στην κατάσταση που βρίσκομαι;;»<br />__ «Μάλιστα!...Δηλαδή, άν ερχόταν αυτή στο σπίτι σου για να μιλήσετε, θα ήσουν ευχαριστημένος;»<br />__ «..Πού, εδώ;; Που είμαι κρεββατωμένος;;», ξαφνιάστηκα με την ιδέα και αρνήθηκα.<br /><br />Επιπλέον, του θύμισα και τη δέσμευσή μου απέναντι στον σύζυγό της, να μήν την πλησιάσω ώσπου να βγεί το διαζύγιο.<br /><br />__ «Το μόνο που θέλω να μάθω...», του είπα, «..είναι άν έχουν ξεκινήσει τις διαδικασίες του διαζύγιου, και το ΠΟΤΕ θα βγεί αυτό..»<br />__ «Αυτό... είναι εύκολο να το μάθω !», μου απάντησε, και υποσχέθηκε ότι θα έχει την πληροφορία σύντομα...<br /><br />----<br /><br />Χτές Κυριακή, τηλεφώνησε ξανά ο Σίμος.<br /><br />Είπε ότι συνάντησε πάλι τυχαία την Αχλαδούλα σε μιά έκθεση στο Ζάππειο. Είχε πάει εκεί, μαζί με τον διευθυντή του φροντιστήριου Αγγλικών στο οποίο δουλεύει, για να δούν για εξοπλισμό..<br /><br />Ο Σίμος, την ρώτησε για το διαζύγιο. Του είπε ότι αυτό βγαίνει αυτόματα στα 2 χρόνια διάστασης, και ότι ήδη έχουν καλύψει τον 1,5 χρόνο..<br /><br />Δέν είπαν τίποτε άλλο. Ευχαρίστησα τον Σίμο για την πληροφορία που βρήκε, και το τηλεφώνημα τέλειωσε..<br /><br />----<br /><br />ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ :<br /><br />Πολλά, και... ευχάριστα συμπεράσματα βγαίνουν απο τη νέα εξέλιξη, όπως τα βλέπω με το δικό μου μυαλό...<br /><br />Κατ’αρχήν, όπως δειχνει το πράγμα, θα μπορέσω να μιλήσω με την Αχλαδούλα με την αρχή της νέας χρονιάς.. ΑΝ το δεχτεί η ίδια, εννοείται...<br /><br />Ύστερα... θυμάστε εκείνη την περίεργη ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ που παρομοίαζε την Αχλαδούλα με τον... Άγιο Βασίλη;; Ο Αη-Βασίλης λοιπόν... έρχεται μόνο ΜΙΑ ΦΟΡΑ τον χρόνο, και το ίδιο ακριβώς φαίνεται να πάει να γίνει με την Αχλαδούλα! Δέν θα την ξανασυναντήσω μέσα στο 2009 δηλαδή...<br /><br />Βλέπω επίσης ΘΕΤΙΚΑ την απαγόρευση του συζύγου της! Γιατι είπε, ότι ναί μέν να μήν την συναντήσω ώσπου να βγεί το διαζύγιο, πλήν όμως συμπλήρωσε ότι «...ΜΕΤΑ, πήγαινε..». Αυτό... μπορώ να το δώ επισης σάν μιά μίνι προφητεία ότι ΘΑ ΖΗΣΩ μέχρι εκείνη τη στιγμή... Γιατι αυτή τη στιγμή το ενδεχόμενο του θανάτου μου δέν έχει αποκλειστεί απο τους γιατρούς...<br /><br />Τέλος, το ότι η Αχλαδούλα ΔΕΝ μου είχε ευχηθεί «καλή χρονιά!» όταν της μίλησα στη γιορτή του Πνευματικού κέντρου τον Ιανουάριο φέτος, μπορώ να το δώ σάν σημάδι ότι όντως θα έχω μιά δύσκολη χρονιά, μέχρι το τέλος της... Και νά, που ως τώρα έχει φύγει ο μισός χρόνος σε μιά ταλαιπωρία συνεχή για μένα...<br /><br />----<br /><br />Οι συσχετισμοί αυτοί, μπορεί να σας φαίνονται περίεργοι, αλλα δέν είναι. Βασίζονται στη λογική πως «ότι ακούω απ’ τη ζωή, είναι αλήθεια..», πράγμα που το έχω επαληθεύσει εμπειρικά πολλές φορές στο παρελθόν..<br /><br />Το μέλλον θα δείξει..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-8149604874070004012?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-56164161694954553992009-06-12T01:07:00.005+03:002009-06-12T01:50:17.154+03:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 41 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#009900;">Ο ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΜΟΥ,<br />Ο ΑΘΕΟΣ !!!!!!<br /></span></span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/rt5rxV3KMgU&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1&amp;" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SjGBgsKXfhI/AAAAAAAAAQ4/C6RrgowGy7Q/s1600-h/tzannes.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346196631275929106" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 156px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SjGBgsKXfhI/AAAAAAAAAQ4/C6RrgowGy7Q/s200/tzannes.jpg" border="0" /></a>Στη ζωή μου είχα την μεγάλη τύχη να συναντήσω ΣΠΟΥΔΑΙΟΥΣ ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ, τόσο στο σχολείο όσο και στο Πανεπιστήμιο. Κορυφαίος ανάμεσά τους είναι ο καθηγητής Τηλεπικοινωνιών <strong><span style="font-size:130%;"><span style="font-family:verdana;color:#cc0000;">ΝΙΚΟΛΑΟΣ – ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ ΤΖΑΝΝΕΣ</span> </span></strong>: Πρότυπο καθηγητή και ανθρώπου, για μένα, ένας καθηγητής που τον θαύμαζα με όλη μου την ψυχή τόσο εγώ όσο και πολλοί άλλοι συμφοιτητές μου στο Παν/μιο της Πάτρας, αρχές της δεκαετίας του ’80...<br /><br />Έφυγε με τον γιό του, επίσης συμφοιτητή και φίλο μου τότε, για Αμερική, όταν πήραμε το πτυχίο..Απο τότε, τον έχασα. Στα πρώτα χρόνια του Ίντερνετ, δεκαετία ’90, τον έψαξα στο διαδίκτυο. Βρήκα τα βιβλία που έχει γράψει για Τηλεπικοινωνίες και.... τάβλι ( !! ) στο Amazon, αλλα καμμία παραπέρα πληροφορία για το πού και πώς ζεί πιά... Για τον γιό του, δέν έβρισκα τίποτα. Έτσι φύγανε τα χρόνια..<br /><br />Ώσπου, αυτές τις μέρες, έψαξα ξανά στο διαδίκτυο και ΒΡΗΚΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ !!!<br />Τόσο για τον γιό του, όσο και για τον ίδιο !<br /><br />Λοιπόν...<br /><br />-- Ο γιός του, ο συμφοιτητής μου, είναι σήμερα πρόεδρος σε μιά εταιρεία Τηλεπικοινωνιών στην Αμερική. Τον βρήκα στο Forbes.com, και στο Businessweek. Έχει εισόδημα 600.000 $ τον χρόνο, και περιουσία σε μετοχές κλπ γύρω στο 1.500.000 $. Τα αξίζει, γιατι έχει ένα μυαλό ξυράφι κι’ ένα χαρακτήρα άριστο. Πήρε Master και διδακτορικό στις Τηλεπικοινωνίες όταν πήγε στις ΗΠΑ..<br /><br />Ο ίδιος ο καθηγητής, μένει στη Φλόριντα, αφού δίδαξε Τηλεπικοινωνίες σε διάφορα απο τα μεγαλύτερα Παν/μια της Αμερικής. Χάρηκα που ζεί ακόμα, και μάλιστα είναι το ίδιο ακμαίος στο πνεύμα όπως παλιά, και γράφει ακόμα βιβλία !<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SjGBvHcON2I/AAAAAAAAARA/zoUzbbbAxjA/s1600-h/41THT859BWL._SS500_.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346196879116744546" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SjGBvHcON2I/AAAAAAAAARA/zoUzbbbAxjA/s200/41THT859BWL._SS500_.jpg" border="0" /></a>Η ΕΚΠΛΗΞΗ όμως, ήτανε το τί είδους βιβλία γράφει πιά : ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΑ !!!!<br /><br />Και όχι μόνο αυτό, αλλα το τελευταίο του βιβλίο έχει τίτλο.... LIFE WITHOUT GOD !<br /><br />Ώχ !! Μου βγήκε ΑΘΕΟΣ κι’ αυτός !!.....<br /><br />Και τώρα;; Τί κάνω τώρα;;;<br /><br />Μοιάζει να είμαι περικυκλωμένος απο άθεους, που όμως είναι σπουδαίοι και επιτυχημένοι άνθρωποι : Άθεος ο φίλος μου ο <strong>kontorevithoulis</strong>, άθεος ο <strong>ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ</strong>, άθεος ο <strong>Τεχνικός Διευθυντής της πρώτης εταιρείας που δούλεψα</strong>, ένας εξαίρετος επιστήμονας και άνθρωπος... Άθεος τώρα και ο Τζάννες και ο γιός του!!<br /><br />Πρίν λίγο καιρό, ο kontorevithoulis με είχε προκαλέσει να διαβάσω το βιβλίο του <span style="color:#3333ff;"><strong>RICHARD DAWKINS</strong> </span>«Η περι Θεού αυταπάτη». Το διάβασα, και έγραψα και δύο σχετικές αναρτήσεις με τις διαφωνίες μου εδώ, στη «..σαβούρα..»..<br /><br />Το να αντικρούσω τον DAWKINS, μου είναι εύκολο. Η σκέψη του μου φαίνεται απλοϊκή..<br /><br />Το να αντικρούσω τον ΤΖΑΝΝΕΣ όμως.... είναι κάτι που μοιάζει Ηράκλειος άθλος για μένα... Ο άνθρωπος, απλά ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΤΑΙ...<br /><br />Και όμως, θα το κάνω!<br /><br />Γιατι.... πρέπει να διασώσω την αξιοπρέπειά μου, ως «πιστός», αλλιώς θα είναι σάν να φυγομαχώ !<br /><br />Περιμένω λοιπόν εναγωνίως να έρθει στα χέρια μου το βιβλίο ( θα μου το παραγγείλει ένας φίλος απο το Amazon…), να το διαβάσω, και.... θα δούμε !<br /><br />Γιατι έχω την εντύπωση, ότι και το δικό μου μυαλό έχει προχωρήσει απο τότε... Άν έχω φτάσει στο επίπεδο του δάσκαλου Τζάννες πιά, αυτό.... θα είναι μιά μεγάλη αποκάλυψη για μένα !<br /><br />----<br /><br />Ένα αμφισβητήσιμο αλλα ανθρώπινο συμπέρασμα στο βιβλίο του Τζάννες, όπως διάβασα στο ίντερνετ, είναι ότι «Την ΕΥΤΥΧΙΑ τη βρίσκει μόνο όποιος έχει κάνει παιδιά...». Εδώ, φαντάζομαι πως ο ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ θα διαφωνεί..<br /><br />Διαφωνώ αναγκαστικά κι’ εγώ... Γιαυτό και αφιερώνω στον δάσκαλο το βιντεοκλίπ της ανάρτησης αυτής.. TANHA SHODAM TANHA σημαίνει στα Περσικά «είμαι μόνος !», και ο δημιουργός, ο Αφγανός μεγάλος μουσικός <strong><span style="font-size:130%;color:#cc0000;">Ahmad Zahir</span></strong>, μάλλον το έγραψε αυτοβιογραφικά, και το τραγουδάει... χαμογελαστός και, γιατί όχι, ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ....<br /><br />----<br /><br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Ο Ahmad Zahir, ήταν γιός πρωθυπουργού του Αφγανιστάν το ’60.. Τον σκότωσαν στην Ινδία, το 1979. Σήμερα, θεωρείται ο μεγαλύτερος μουσικός της περιοχής, και άφθαστο το έργο του..<br /><br />Ο άνθρωπος... μόνο αυτό το τραγούδι που έγραψε ( 1971 ), φτάνει !<br />Γιατι είναι το γνωστό <strong><span style="font-size:130%;color:#ff0000;">EL BIMBO</span></strong>, όπως το διασκεύασαν οι Γαλλοι <strong>BIMBO JET</strong> το 1975...<br /><br />Τραγούδι, που έγινε τεράστια διεθνής επιτυχία αμέσως...<br /><br />Και, ταυτόχρονα, η ΠΡΩΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ του <strong><span style="color:#3333ff;">ΓΙΑΝΝΗ ΠΑΡΙΟΥ</span></strong>, με τα λόγια «Ποτέ δέν σε ξεχνώ» !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-5616416169495455399?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-11998256393599191752009-06-07T18:15:00.003+03:002009-06-08T13:16:59.237+03:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 40 :<br /></span><span style="color:#3333ff;"><span style="font-family:verdana;">ΑΥΤΟ – ΓΝΩΣΙΑ</span><br /></span></span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/3Rq0rkUdaCE&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1&amp;" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br />Τον περασμένο μήνα, μπήκα επειγόντως στο Νοσοκομείο με έντονη αιμορραγία. Εκεί… με περίμενε ένα ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΟ :<br /><br />-- Με έβαλαν σ’ έναν θάλαμο δίπλα σ’ έναν ασθενή που η ασθένειά του τον έκανε να μυρίζει ανυπόφορα. Εγώ τον άντεχα, γιατι η οσμή μου είναι χάλια. Οι άλλοι όμως, ήταν αδύνατο να μείνουν στο δωμάτιο. Έτσι, ο άνθρωπος πρωϊ και βράδυ άφηνε ανοιχτά παράθυρο και πόρτα, για να παίρνει το ρεύμα την οσμή. Αυτό όμως, εμένα μου έφερε ΠΥΡΕΤΟ 38 για 3 συνεχόμενα βράδυα. Αντέδρασα, φώναξα να κλείνει το παράθυρο τη νύχτα, ακόμα χειρότερα επειδή έβηχα και σε κάθε βήχα αιμορραγούσα. Καμμία κατανόηση, απο κανέναν… Όλοι, ακόμα και ο αδερφός μου, μου έλεγαν τις πιό απίθανες ερμηνείες τους για τον πυρετό, εκτός απ’ το προφανές, ότι ήμουν εκτεθειμένος στο ρεύμα !!<br /><br />-- Μπαίνοντας στο Νοσοκομείο, πληροφορήθηκα πως εκείνη τη μέρα ο γιατρός μου απουσίαζε σ’ ένα συνέδριο.. Άκουγα για την κατάστασή μου ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΕΣ πληροφορίες που μου μετέφερε ο αδερφός μου απο τους εφημερεύοντες γιατρούς, ως και ότι κινδυνεύω να πεθάνω άν η αιμορραγία δέν σταματήσει..Περίμενα τον γιατρό μου για να πάρω ΥΠΕΥΘΥΝΗ πληροφόρηση. Όμως, τις δύο επόμενες μέρες τον… χάσαμε ( ! ) και οι εφημερεύοντες γιατροί μας έλεγαν πως δέν απαντούσε στο κινητό του, και ΔΕΝ ΗΞΕΡΑΝ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ !!!!<br /><br />-- Τη νύχτα, ψάχναμε τους εφημερεύοντες γιατρούς για να μου αλλάξουν τις ματωμένες πάνες, και ήταν εξαφανισμένοι ! Ο αδερφός μου ΑΠΕΙΛΗΣΕ πως θα καλέσει την Αστυνομία, και έτσι την τρίτη νύχτα ήρθε αγριεμένη μιά εφημερεύουσα γιατρίνα και μου άλλαξε τις πάνες. Ταυτόχρονα όμως, μου γκρίνιαζε ότι η πάθησή μου ήθελε συνεχή παρακολούθηση και αυτή ήτανε μόνη της με τόσους ασθενείς, απλήρωτη για πέντε μήνες, και… μου πρότεινε να πάρω ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΗ ΝΟΣΟΚΟΜΑ !! Εννοείται ότι τσακώθηκα μαζί της, και με χαρακτήρισε «παράξενο»…<br /><br /><br />Την επόμενη μέρα, πληροφορήθηκα επιτέλους ότι ο γιατρός μου…. θα απουσίαζε ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ στο συνέδριο !!! Εκεί, έχασα την ηρεμία μου. Άρχισα να τρέμω και να έχω άγχος, και δέν μπορούσα να το πολεμήσω…<br /><br />Έτσι, έκανα κάτι ΠΡΩΤΟΦΑΝΕΣ για μένα : Ζήτησα τη βοήθεια της ΨΥΧΟΛΟΓΟΥ του Νοσοκομείου, για να με ηρεμήσει !! Οι γιατροί συμφώνησαν, ευτυχώς… Όμως, πρίν έρθει η ψυχολόγος ήρθε απρόσμενα Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΜΟΥ, και έτσι ηρέμησα τελικά.. Είπε ότι δέν κινδυνεύω, και θα με παρακολουθεί καθημερινά, επικοινωνώντας με τους εφημερεύοντες γιατρούς. Ότι είπε, το έκανε. Και απο εκείνη τη στιγμή, όλα τα προβλήματά μου με το Νοσοκομείο λύθηκαν. Οι γιατροί με πρόσεχαν σάν παιδί τους, απαντούσαν υπεύθυνα σε όλες τις ερωτήσεις μου, κσι ένιωσα ΑΣΦΑΛΗΣ ξανά, και σε καλά χέρια…<br /><br />----<br /><br />Η ψυχολόγος όμως, ήρθε, λίγο αργότερα… Και έτσι, για πρώτη φορά στη ζωη μου άρχισα μιά τέτοια κουβέντα.. Ήρθε άλλες 3 φορές. Αλλα ήδη είχα ηρεμήσει για τα καλά, και έκανα μαζί της μιά συζήτηση…. παράξενη : Αντί να της μιλήσω για τα αδιέξοδά μου, άρχισα να της εξηγώ το ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ. Αυτό.. είχε σημασία για μένα, γιατι στο Νοσοκομείο είχα βγάλει τη φήμη του «παράξενου» ανάμεσα σε γιατρίνες και νοσοκόμες.<br /><br />Ποιός είμαι, λοιπόν;<br /><br />Άρχισα να της εξηγώ τις μεγάλες επιτυχίες που είχα στη ζωή μου.<br /><br />Ήθελα να καταλάβει ότι δέν είναι δυνατό μιά γιατρίνα να με δουλεύει εμένα και να μου μιλάει για τις ελλείψεις του Νοσοκομείου σε προσωπικό… Έχω νοημοσύνη πολύ καλή, για να καταλαβαίνω ότι αυτά είναι μπούρδες, ότι είναι δικό της λάθος να φορτώνει σε μένα τον άρρωστο καρκινοπαθή τα προβλήματα του Νοσοκομείου. Αυτά, να πάει να τα πεί στο συνδικαλιστικο της σωματείο, άν έχει τα κότσια…<br /><br />Tης είπα αρκετά. Για τα μαθητικά μου χρόνια. Τα φοιτητικά. Τον στρατό. Την αποτυχία μου στις δουλειές, και τα αίτιά της, τη μεγάλη δυσκολία της τεχνολογίας...<br />Και, κάθε φορά που έφευγε, μου ερχόταν στο μυαλό μιά άλλη ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΟΥ, που δέν της την είπα !<br /><br />Έτσι, μαζεύοντας όλες αυτές τις αναμνήσεις... άρχισα ΝΑ ΕΚΤΙΜΑΩ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ περισσότερο απο πρίν !<br /><br />Στο τέλος, της ζήτησα συγνώμη επειδή απέφυγα να της μιλήσω για τις αποτυχίες μου, και μου απάντησε ότι καλά έκανα ! « Καταλαβαίνω, ότι στις συνθήκες αυτές, εκείνο που έχει σημασία για σένα είναι να βρείς κάπου να κρατηθείς...» μου είπε, «..και αυτό το κάπου, είναι ο εαυτός σου..».<br /><br />Πόσο ΔΙΚΙΟ είχε !<br />Και τί ωραία το διατύπωσε!<br />Φεύγοντας, την τελευταία μέρα, μου άφησε την κάρτα της : Διδακτορικό στην Ψυχολογία !...<br /><br />----<br /><br />Έτσι, κάθομαι τώρα στο κρεββάτι μου στο σπίτι μου πιά, και ξαναθυμάαμαι τα νειάτα μου, και τις επιτυχίες που είχα στη ζωή μου.. Λίγες, αλλα τρομερά σημαντικές..<br /><br />Τις θυμάμαι, και χαμογελάω..<br /><br />Χαμογελάω, παίρνω ΔΥΝΑΜΗ, και νιώθω σάν τον Ντέμη Ρούσσο στο βίντεο που σας βάζω εδώ !<br /><br />----<br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Ο Σίμος... ακόμα δέν συνάντησε την Αχλαδούλα, και πέρασε ήδη ένας μήνας. Δέν τον βλέπω να βιάζεται ιδιαίτερα... Έτσι, εδώ έχουμε στασιμότητα..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-1199825639359919175?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-10755574145537909842009-05-08T00:19:00.008+03:002009-05-08T02:38:31.029+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SgNQ2K5T1zI/AAAAAAAAAQo/r6LqmYF1wpY/s1600-h/2348_1_PASOK.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5333195275304687410" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 206px; CURSOR: hand; HEIGHT: 162px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SgNQ2K5T1zI/AAAAAAAAAQo/r6LqmYF1wpY/s400/2348_1_PASOK.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#009900;"><strong><span style="font-size:180%;">ΠΟΛΙΤΙΚΟ<br />ΠΑΡΑΜΥΘΙ</span></strong><br /></span></span><br /><strong>( απο τον φίλο, «<span style="color:#009900;">ΑΦΕΛΗ ΠΑΣΟΚΟ</span>» ! )<br /></strong><br /><br /><br /></div><div>Εδώ και έναν χρόνο σχεδόν ( απο τις 15 Μαϊου πέρυσι ! ) που έμαθα ότι πάσχω απο καρκίνο, ΚΑΤΑΡΓΗΣΑ τις πολιτικές συζητήσεις στη «..σαβούρα..», αφήνοντας μόνο τη σειρά αναρτήσεων της ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ, για την Αχλαδούλα. Ο λόγος που έκανα κάτι τέτοιο, είναι ότι πλέον έπρεπε να στραφώ στη διόρθωση των ΠΡΟΣΩΠΙΚΩΝ μου προβλημάτων ( με κορυφαίο αυτό της Αχλαδούλας.. ), και όχι να ασχολούμαι με άλλα ζητήματα, που δέν με βοηθούν στην ψυχολογική καταπολέμηση της αρρώστειας μου.<br /><br />Ακολούθησα αυτή την τακτική πιστά, όλη τη χρονιά αυτή. Πρόσφατα όμως, δέχθηκα την έντονη προτροπή του <span style="color:#000099;"><strong>kontorevithoulis</strong>,</span> να σχολιάσω στο μπλόγκ του νέου κόμματος, της <span style="font-family:verdana;color:#ff0000;"><strong>ΔΡΑΣΗΣ</strong></span>. Παρά το ότι η προσπάθειά μου απέτυχε, στην ουσία βρέθηκα να ξανα-ασχολούμαι με την πολιτική !<br /><br />Απόψε, είχα και την νέα προτροπή του «<strong><span style="color:#ff6600;">ανώνυμου Ολλανδού</span></strong>», να δημιουργήσω μιά ειδική ανάρτηση με θέμα πολιτικό, δηλαδή αυτά που σχολιάζαμε με τον kontorevithoulis στην προηγούμενη ανάρτηση, για την ΔΡΑΣΗ..<br /><br />----<br /><br />Είχα όμως και <span style="color:#009900;"><strong>ΤΡΙΤΗ ΠΡΟΤΡΟΠΗ</strong></span> να φτιάξω την πολιτική ανάρτηση, απο έναν φίλο που με είχε επισκεφθεί απόψε στο σπίτι μου, γνωστό απο παλιές αναρτήσεις ( 18 / 9 /07 , 6/11/07), τον «<strong><span style="color:#009900;">Αφελή Πασόκο</span></strong>» !<br /><br />Αυτός... ενθουσιάστηκε με την πρόκληση, τόσο μάλιστα που θέλει να αντιμετωπίσει ο ίδιος τα επιχειρήματα του kontorevithoulis υπέρ της ΔΡΑΣΗΣ, και να του εξηγήσει πού... κάνει το λάθος, και γιατί θα πρέπει να ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και όχι ΔΡΑΣΗ !!<br /><br />Συμφώνησα λοιπόν μαζί του, να συμμετάσχει στον διάλογο εδώ ( θα μεταφέρω εγώ τα σχόλιά του..), αλλα ταυτόχρονα θα μετέχω ΚΑΙ ΕΓΩ στη συζήτηση, ίσως και για να τον... συγκρατήσω απο τον υπερβολικό ενθουσιασμό του ώρες-ώρες..<br /><br />----<br /><br />Για ξεκίνημα λοιπόν, ο ΑΦΕΛΗΣ ΠΑΣΟΚΟΣ , μας προτείνει ένα... πολιτικό παραμύθι, που θα το έστελνε λέει ( ..στα σοβαρά !! ) στην e-drasis σάν σχόλιο, άν είχε πρόσβαση στο Ίντερνετ ( ..ευτυχώς που δέν έχει ! ). Σας το παραθέτω λοιπόν, για να γνωρίσετε κατ’ αρχήν τη σκέψη του, πρίν αρχίσει ο διάλογος.<br /><br /><br /><span style="color:#009900;"><strong><span style="font-family:verdana;font-size:180%;">ΠΟΛΙΤΙΚΟ<br />ΠΑΡΑΜΥΘΙ</span></strong><br /></span><br /><br /><strong><span style="color:#000099;">Μιά φορά κι’ έναν καιρό, ζούσε σ’ ένα χωριό μιά οικογένεια. Τά ‘βγαζε δύσκολα πέρα, αλλα η ζωή κυλούσε με εμπιστοσύνη και αγάπη.<br /><br />Ξαφνινκά, μαθεύτηκε ότι απο το χωριό θα περάσει ένας υπερσύγχρονος αυτοκινητόδρομος, τεράστιας σημασίας όχι μόνο για το χωριό, αλλα για όλη την Ελλάδα και την Ευρώπη.<br /><br />Το πράγμα όμως δέν ήταν απλό, γιατι υπήρχαν μεγάλα ξένα ανταγωνιστικά συμφέροντα, που πίεζαν ο αυτοκινητόδρομος να περάσει απο άλλο χωριό, πιό μακρυά, απο Τουρκία μεριά.. Αυτοί οι αντίπαλοι, ήταν πανίσχυροι γιατι διέθεταν άφθονο χρήμα και επηρέαζαν τις διοικήσεις των χωριών της περιοχής.<br /><br />Οι κάτοικοι του χωριού, μαζεύτηκαν και αποφάσισαν να αντισταθούν στα ξένα συμφέροντα, θυσιάζοντας όσες λίγες οικονομίες είχαν μαζέψει στα σπίτια τους. Για να μήν υπάρξει όμως φανατισμός στο χωριό και ανησυχία απο τις νοικοκυρές, τα παιδιά κλπ, αποφάσισαν να κρατήσουν τον αγώνα τους κρυφό απο τις οικογένειές τους (..τα ξένα συμφέροντα, απειλούσαν και με πόλεμο... ), ώστε το χωριό να εξακολουθήσει να ζεί ομαλά.<br /><br />Έτσι, στην οικογένεια που λέγαμε στην αρχή, ο σύζυγος άρχισε να κρύβει το χρήμα, και να μαζεύει όσα περισσότερα μπορεί για τον αγώνα, κρυφά απο τη σύζυγο. Επίσης, όλο και πιό συχνά εξαφανιζόταν απο το σπίτι, χωρίς να δίνει λογαριασμό πού πάει. Το δέ ενδιαφέρον του για την οικογένειά του και τη γυναίκα του άρχισε να μειώνεται μέχρι που έφτασε εκεί που δέν πάει άλλο..<br /><br />Η γυναίκα άρχισε να διαμαρτύρεται, ότι δέν την προσέχει, ούτε αυτήν ούτε το παιδί. Μιά μέρα δέ, ανακάλυψε ότι απο το συρτάρι με τα κοσμήματα του γάμου λείπανε κάποια χρυσαφικά, και κατηγόρησε τον άντρα της πως τα έκλεψε. Εκείνος δέν απάντησε τίποτα, και η θέση του χειροτέρεψε.<br /><br />Στο μεταξύ, με αυτά τα μικροκόλπα στην οικογένεια και τις ψιλο-αρπαχτές που έγιναν έξυπνες και αποδοτικές τοποθετήσεις στο εξωτερικό, το χωριό κατάφερε ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ στον αγώνα κατά των ξένων συμφερόντων. Είχε αποκρούσει την οικονομική επίθεση των ξένων, και είχε αποκτήσει τον έλεγχο της περιοχής και των γύρω χωριών. Ο αυτοκινητόδρομος, ήταν σχεδόν βέβαιο πιά, ότι θα περνούσε απο εδώ!<br /><br />Τότε, εμφανίστηκε ένας περίεργος τύπος, που κάνοντας τον καλό κατάφερε να κερδίσει την εμπιστοσύνη της γυναίκας στην οικογένεια που λέγαμε.. Της έλεγε πως εκείνη είχε δίκιο, σε ότι την βασάνιζε. Ότι ο άντρας της δέν ενδιαφερότανε πιά για το σπίτι. Κι’ ακόμα χειρότερα, ότι την έκλεβε, της ξάφριζε τα χρυσαφικά σιγά-σιγά..<br /><br />Της έλεγε και ότι εκείνος μπορούσε, άν τον δεχόταν στο σπίτι της, να διορθώσει την κατάσταση : θα ενδιαφερόταν για εκείνη, και δέν θα πείραζε τα χρυσαφικά, θα ήταν ένας άντρας με ΗΘΟΣ, σεμνός και ταπεινός απέναντί της..<br /><br />Εκείνη τελικά τον πίστεψε. Έδιωξε κακήν-κακώς τον σύζυγό της, και έβαλε στο σπίτι τον ξένο. Τον κράτησε καιρό μάλιστα, γιατι αυτός της έλεγε συνέχεια γλυκόλογα, που της χάιδευαν τ’ αφτιά. Απο ΟΥΣΙΑ όμως, ήταν μηδέν. Το παιδί άρχισε να μήν πηγαίνει καλά στο σχολείο, αλλα αυτή ξετρελαμένη απο τα γλυκόλογα και το ενδιαφέρον του ξένου, δέν έδινε σημασία και το θεώρησε φυσιολογικό..<br /><br />Παγωμένος ο πρώην σύζυγος, παρακολουθούσε τις εξελίξεις, αλλα ήταν αδύνατο να επέμβει. Το ίδιο τροπάριο παίχτηκε και σε άλλες οικογένειες του χωριού, και τελικά οι χωρικοί έμειναν χωρίς χρήμα για να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Τα ξένα συμφέροντα άρχισαν να παίρνουν το πάνω χέρι στην περιοχή..<br /><br />Με τον αέρα του νικητή, οι ξένοι έπεισαν τις γυναίκες τελικά, να παραδόσουν όλα τα χρυσαφικά τους σ’ αυτούς, οι οποίοι θα έφτιαχναν μιά τράπεζα και θα τα μάζευαν όλα εκεί μέσα ώστε να είναι ασφαλή. Στην ουσία όμως, ήθελαν να έχουν τον έλεγχο της περιουσίας του χωριού, και να μήν επιτρέπουν την χρήση της σε μεγάλες ποσότητες. Αυτό, ονομάστηκε «ενοποίηση των ταμείων», συγνώμη, «ενοποίηση των χρυσαφικών»...<br /><br />Ταυτόχρονα, οι ξένοι έπεφταν σάν τις ακρίδες όπου οι οικογένειες είχαν έσοδα, και τα έπαιρναν για τον εαυτό τους. Δέν ήθελαν το χωριό να έχει χρήμα και δύναμη πιά..<br /><br />Αυτό, ενόχλησε τις νοικοκυρές, γιατι τους έπαιρναν πχ τη σύνταξη, και ήρθε μιά στιγμή που το καζάνι ξεχείλησε και ακούστηκε το παράπονο «..είσαστε κλέφτες, και απατεώνες!!».<br /><br />Οι ξένοι απάντησαν «...γιά θυμηθήτε όμως, και οι πρώην σύζυγοί σας κι’ αυτοί το ίδιο ήτανε, σάς κλέβανε και δέν σας πρόσεχαν. Εμείς τουλάχιστον, δείχνουμε ένα ενδιαφέρον για σάς...»<br /><br />Με αυτά, έπεσε σύγχιση στο χωριό. Κάποιες νοικοκυρές θέλανε τους παλιούς συζύγους τους πίσω, άλλες όμως, οι περισσότερες, παρασυρμένες απο τους ξένους, λέγανε ότι και οι μέν και οι δέ είναι το ίδιο κλέφτες και απατεώνες, και πρέπει να τους διώξουμε όλους κι ότι βγεί..<br /><br />Έτσι λοιπόν, πορεύτηκε το χωριό μέχρι σήμερα.. Άκρη δέν βρέθηκε, και η διχογνωμία παραμένει. Είναι και οι δύο απατεώνες, ή μήπως είναι καλύτερα να ξαναεμπιστευτούμε τους παλιούς άντρες μας;<br /><br />Παραδίπλα δέ, οι ξένοι μεγαλοκαρχαρίες, τα ανταγωνιστικά συμφέροντα, βλέπουν την κατάσταση και γελάνε... Έχουν πιά νικήσει οριστικά τους κουτοχωριάτες που τόλμησαν να σηκώσουν το ανάστημά τους εναντίον τους...<br /><br /></span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-1075557414553790984?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-51976202219133076552009-04-27T14:20:00.004+03:002009-04-27T16:16:13.519+03:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 39 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#009900;">ΞΑΦΝΙΚΑ....<br />Η ΑΧΛΑΔΟΥΛΑ !!<br /></span></span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/g0VpdUBlx14&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br /><br />Σάββατο πρωϊ, με ξυπνάει στο κινητό ένας στενός φίλος, ο Σίμος :<br />__ «Έλα, kato Patissia, μ’ ακούς;..»<br />__ «..ναί...έλα Σίμο, σ’ ακούω..»<br />__ «δέ μου λές... εσύ δέν έψαχνες κάποτε την Αχλαδούλα;»<br />__ «...!!!!....ναί...»<br />__ «τί έγινε, την βρήκες;»<br />__ «..όχι....»<br />__ «Λοιπόν, την βρήκα εγώ!!!»<br />__ «.........»<br />__ «Τη συνάντησα στον Ηλεκτρικό, στο σταθμό του Πειραιά. Μιλήσαμε, και μου έδωσε και το τηλέφωνό της !!»<br /><br />----<br /><br />Εντυπωσιακές εξελίξεις!<br />Ο Σίμος είπε ότι θα ερχόταν στο σπίτι μου το απόγευμα, για να μου πεί λεπτομέρειες..<br /><br />Το τηλεφώνημα τελείωσε, και με άφησε με μιά κρυάδα μέσα μου...<br />Τί να την κάνω τώρα, την Αχλαδούλα;;;<br />-- Εδώ... παλεύω με τα φάρμακα και τη Χημειοθεραπεία να μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου ξανά...<br />-- Είμαι μόνιμα ξαπλωμένος, και έξω δέν βγαίνω..<br />-- Ούτε μπορώ να καθήσω σε καρέκλα σάν άνθρωπος...<br /><br />Στις συνθήκες αυτές... η Αχλαδούλα μού ‘λειπε !!!<br />Μοιάζει με κάτι πολύ ΠΡΟΩΡΟ.<br />Και απορούσα, πώς η ζωή, που είναι σοφή σε κάτι τέτοια.... δείχνει να οδηγεί σε αδύνατες καταστάσεις... Δηλαδή, άντε και τηλεφωνήθηκα με την Αχλαδούλα, εφόσον δέν μπορώ να βγώ μαζί της και να μιλήσουμε, ποιό το όφελος ;;<br /><br />Μπέρδεμα...<br />Σάν να μου φορτώνεται ένα ΑΓΧΟΣ παραπάνω, σε μιά εποχή που δέν πρέπει...<br /><br />----<br /><br />Τον Σίμο, τον ξέρω απο παιδί στο Πνευματικό κέντρο της Ενορίας μας. Σήμερα, είναι κατα κάποιον τρόπο «ο διάδοχός μου» εκεί...Είναι καθαρά «δικός μου» άνθρωπος, και όχι άνθρωπος της παρέας της Αχλαδούλας, την οποία γνωρίζει απο την εποχή που τη γνώριζα κι’ εγω, μικρή 15 χρονών.. Ήτανε το δεξί μου χέρι στο Πνευματικό κέντρο τότε, και έτσι.... όποιος μιλάει με τον Σίμο.... είναι σάν να μιλάει με εμένα !<br /><br />Το να δόσει επομένως το τηλέφωνό της στον Σίμο η Αχλαδούλα... είναι κάτι εντυπωσιακό !<br /><br />----<br /><br />Το απόγευμα, η κατάσταση ξεκαθαρίστηκε.<br /><br />Ο Σίμος είπε ότι τη συνάντησε στον Πειραιά, με τον γιό της. Μιλήσανε σύντομα. Τον ρώτησε για παλιούς γνωστούς, αλλα δέν είπαν τίποτα για μένα. Του είπε πως μένει στην Πεύκη, της είπε πως έχει μιά γνωστή του εκεί και πάει σχεδόν καθημερινά, και... του έδωσε το τηλέφωνό της, για να πάνε μιά μέρα για καφέ, και να τα πούνε...<br /><br />Αυτά είπε λοιπόν ο Σίμος, μου πέταξε και μιά «κεραμίδα» που αγνοούσα, ότι... είναι φίλος του άντρα της απο παλιά, και..... έφυγε, σάν κύριος...<br /><br />Δέν τόλμησα να του ζητήσω το τηλέφωνο της Αχλαδούλας. Περίμενα να μου το προτείνει εκείνος, αλλα ΔΕΝ το έκανε...<br /><br />Κι’ έτσι.... ξαναγύρισα στην ατομική μου ηρεμία...<br />Και απλώς, ξέρω ότι ο Σίμος θα έχει επαφές με την Αχλαδούλα, για δικούς του λόγους, άσχετους με εμένα...<br /><br />----<br /><br />Ϊσως όμως, και να μήν είναι έτσι...<br />Γιατι η ζωή είναι ΣΟΦΗ, και ποιός ξέρει πώς μπορεί να τα φέρει, και να φανεί αργότερα ότι οι συνομιλίες Σίμου – Αχλαδούλας την έφεραν πιό κοντά σε μένα τελικά....<br /><br />Αμήν !<br /><br />----<br /><br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Βρέ τι έχω πάθει μ’ αυτή τη γυναίκα !<br />Ακούω το όνομά της, και συγκινούμαι βαθειά μέσα μου...<br />Κι’ ας ξέρω πως είμαι... εκτός νυμφώνος τώρα πιά, μετά την εγχείρηση.<br />Τη θαυμάζω.<br />Με μαγεύει το ότι βρήκε το θάρρος να διώξει τον σύζυγό της και να συνεχίσει μόνη της, ανεξάρτητη, τη ζωή της με το παιδί της....!!<br />Με συγκινεί και αυτό το «άνοιγμά της» προς τον Σίμο, βγάζει μιά ευαισθησία, μιά ανθρωπιά....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-5197620221913307655?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-86382197285987355812009-04-16T13:59:00.006+03:002009-04-16T14:36:54.512+03:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#3333ff;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 38 : </span><br /><span style="color:#ff0000;">ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ</span> <span style="color:#009900;">και...<br />PLAY BOUZOUKI ΓΙΑ ΜΕΝΑΑΑ....</span></span></strong><span style="color:#009900;"><br /></span><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/Dymg8BbezgM&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br /><br />Σχεδόν ένα μήνα τώρα που βγήκα απ’ το Νοσοκομείο, είμαι ξαπλωμένος στο κρεββάτι και βασανίζομαι απο διάφορα. Βγαίνω έξω κάθε μεσημέρι, αλλα δέν μπορώ να καθήσω σε καρέκλα και ταλαιπωριέμαι κι’ εκεί... Γενικά, περνάω ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ.<br /><br />Απο τη Μεγ.Τρίτη όμως, ξεκίνησα τη μετεγχειρητική ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑ, και ήδη βλέπω κάποια βελτίωση.. Μακάρι να πιάσουν τα φάρμακα, και να κάνουν το θαύμα τους. Γιατι, ακόμα έχω 3 μικρές εστίες καρκίνου μέσα μου, και ο κίνδυνος του θανάτου ΔΕΝ έχει εκλείψει...<br /><br />Σ’ αυτό το κλίμα, μου ήταν δύσκολο να ενημερώνω τη «..σαβούρα..», γιαυτό και έχει μείνει πίσω ξανά. Πλήν όμως, μπαίνω όποτε μπορώ στο Ίντερνετ και αναζητώ διάφορα που με συγκινούν, κυρίως στο youtube.<br /><br />Ένα απο αυτά, είναι το τραγούδι DISCO BOUZOUKI του ’70, με το οποίο με συνδέει μιά ωραία ιστορία, που θα σας διηγηθώ εδώ...<br /><br />----<br /><br /><strong><span style="color:#3333ff;"><span style="color:#000099;">Τέλη Άνοιξης του ’79, γυρίζαμε απο την ΠΕΝΤΑΗΜΕΡΗ εκδρομή του σχολείου μας στην Κέρκυρα. Μαθητές της τελευταίας τάξης, που στις αρχές Σεπτέμβρη θα δίναμε τις καθοριστικές Πανελλήνιες εξετάσεις για την εισαγωγή μας στα ΑΕΙ..<br /><br />Περάσαμε το Ρίο, και βγήκαμε στην Εθνική Πατρών-Κορίνθου, για το τελευταίο κομμάτι της επιστροφής μας. Σουρούπωνε. Ενθουσιασμένοι όλοι μας απο την εμπειρία της εκδρομής, δέν θέλαμε να την τελειώσουμε εδώ, αλλα να συνεχίσουμε τις ωραίες στιγμές, μέχρι την Αθήνα.<br /><br />Έτσι, μετά απο συνεννόηση της γαλαρίας του πούλμαν, ένας συμμαθητής μου πήγε μπροστά στον οδηγό, και τον ρώτησε άν υπήρχε τρόπος να παίζουμε ένα τραγούδι στο κασετόφωνο και να ακούγεται αυτό απο τα ηχεία σε όλο το πούλμαν. Ο οδηγός απάντησε ότι αυτό γίνεται, και του έδωσε ένα μικρόφωνο, που βάζοντάς το πάνω στο κασετόφωνο θα μετέφερε τον ήχο στο σύστημα του πούλμαν.<br /><br />Έτσι, περιχαρής ο συμμαθητής μου κάθησε στην πρώτη θέση με το κασετόφωνό του, και μας έπαιξε ένα.... ΣΚΛΗΡΟ ΡΟΚ !!<br /><br />----<br /><br />Όταν όμως τέλειωσε το τραγούδι και πήγε να βάλει το επόμενο, τον σταμάτησε ο συνοδός καθηγητής μας, ένας αυστηρός Φιλόλογος γύρω στα 50-60...<br />__ «..μα, είναι τραγούδια αυτά;;..» του είπε, «..είναι δυνατόν να σας αρέσουν; Γιατί δέν βάζεις ΕΛΛΗΝΙΚΑ ; Αυτά που βάζεις... απευθύνονται σε βάρβαρους !! Δέν μπορώ να τα ακούω...»<br />__ «..μα, κύριε, είναι μεγάλες διεθνείς επιτυχίες !!»<br />__ « Δέν μ’ ενδιαφέρει τί ακούνε στο εξωτερικό. Ελληνικά έχεις να βάλεις;»<br />__ «όχι...»<br />__ «..τότε, δώσε μου το μικρόφωνο και ΤΕΡΜΑ. Θα πάμε στην Αθήνα ήρεμα, και χωρίς μουσική...», είπε ο Φιλόλογος.<br /><br />Πήρε το μικρόφωνο, και... μείναμε όλοι στα κρύα του λουτρού !<br /><br />----<br /><br />Ο συμμαθητής μου γύρισε πικραμένος στη θέση του. Μας έπιασε όλους βουβαμάρα. Ενοχλήθηκα. Ένιωσα να υφίσταμαι την ΕΞΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ, στη χειρότερη μορφή της : Απαγορεύεται η.... μουσική !!<br /><br />Τελικά σηκώθηκα και πήγα στη γαλαρία.<br />__ «..Ρε παιδιά, νομίζω πως κάνατε κι’ εσείς ένα ΛΑΘΟΣ...», είπα. «..Δέν έπρεπε να ξεκινήσουμε αμέσως με τα σκληρά ρόκ... Άν βάλουμε κάτι πιό ήπιο στην αρχή, μπορεί να το δεχτεί, και σιγά-σιγά βάζουμε στο τέλος και τα σκληρά..».<br />__ «μπορεί, αλλα τώρα πιά...», είπαν απαγοητευμένοι όλοι.<br />__ «Θέλετε να πάω να δοκιμάσω ΕΓΩ να κάνω αυτή τη δουλειά;» τους ρώτησα.. «.Αλλα σας προειδοποιώ ότι τα τραγούδια που θα βάλω μπορεί ΝΑ ΜΗ ΣΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ...» είπα.<br />__ «Άμα θές, πήγαινε..»<br /><br />Έτσι, σηκώθηκα με το κασετόφωνo, και πήγα στην πρώτη θέση όπως ο συμμαθητής μου προηγουμένως..Ζήτησα απο τον Φιλόλογο την άδεια να βάλω τραγούδια πιό ήρεμα, και τελικά μου έδωσε το μικρόφωνο, αφού τον παρότρυνε και ο οδηγός..<br /><br />----<br /><br />Έβαλα αμέσως το DISCO BOUZOUKI, που ναί μέν είνσι ξένο, πλήν όμως μοιάζει με Ελληνικό...Ο Φιλόλογος μπροστά μου έμενε αμίλητος, αλλα φάνηκε να αποδέχεται το τραγούδι.<br /><br />Η μεγάλη ΕΚΠΛΗΞΗ όμως για μένα, ήταν ο ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ των συμμαθητών μου για το τραγούδι !! Αυτό... δέν το περίμενα! Ξετρελλάθηκαν όλοι, και μου ζήτησαν επανειλημμένα να το ξαναβάλω και να το ξαναβάλω! Κάποιοι, μου είπαν αργότερα ότι το τραγούδι έδενε περίφημα με τη διαδρομή, τον Κορινθιακό που έφευγε στο σούρουπο.<br /><br />Με ευχαρίστησε πάρα πολύ αυτή η ανταπόκριση των συμμαθητών μου. Μου έφερναν κι’ αυτοί τα ρόκ τους και τα έβαζα τελικά, ως την Αθήνα, αλλα πάντα η μουσική επέστρεφε στο DISCO BOUZOUKI που τους απογείωνε. Όταν νύχτωσε, ο οδηγός άρχισε να παίζει και τα φώτα του πούλμαν σάν ντισκοτέκ, και εκεί ήταν το παραλήρημα...<br /><br />Έτσι, φτάσαμε στην Αθήνα χορτασμένοι απο διασκέδαση. Τα παιδια με ευχαρίστησαν και απορούσαν πού βρήκα αυτό το τραγούδι..<br /><br />Εγω δέ, ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΜΟΥ ΦΟΡΑ κατάλαβα ότι ο εαυτός μου έχει μεγάλες δυνάμεις μέσα του. Μου φαινόταν απίστευτο, ότι έδωσα εγώ τέτοια λύση..<br /></span><br /></span></strong>----<br /><br />Σήμερα, εξετάζω την ιστορία αυτή με μιά ΒΑΘΥΤΕΡΗ ΜΑΤΙΑ, που με συγκινεί ιδιαίτερα:<br /><br />-- Οι μαθητές, αντιμετωπίσαμε τότε το ΚΑΚΟ ΠΡΟΣΩΠΟ της ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ : μας απαγόρευσε τη Μουσική!!<br /><br />-- Αλλα η Ζωή, έχει διαφορετική γνώμη. Του «απάντησε» στην απαγόρευσή του, με τον στίχο «..play bouzouki ΓΙΑ ΜΕΝΑΑΑΑΑ...».<br /><br />-- ΠΟΙΟΣ όμως, ήταν εκείνος ο «...για μέναααα..»; Ήταν ένας μαθητής, όλοι εμείς τότε, μιά ψυχή υποταγμένη και καθοδηγούμενη πάντα απο τις επιταγές των μεγάλων, καθηγητών, γονέων κλπ..Μιά ψυχή εγκλωβισμένη, που ήταν η ώρα της να.... σκάσει απ΄ τ΄ αυγό και να βγεί αυτοδύναμη στον κόσμο. Η ζωή το ήξερε αυτό, και το σεβόταν. Ο Φιλόλογος όμως, όχι !<br /><br />-- Έτσι, μοιάζει στ’ αυτιά μου σάν να ΕΞΗΓΕΙ η ζωή στον φιλόλογο, ότι η μουσική ΘΑ ΠΑΙΞΕΙ για μάς, ΕΠΕΙΔΗ.... «...Αάααααααααα...»!!!! Επειδή μας χρειάζεται δηλαδή μιά ΑΝΑΣΑ ΨΥΧΗΣ. Ένα «..ούφφφ...», με το οποίο θα πετάξουμε τον υποταγμένο εαυτό μας, και θα βγούμε στον δρόμο της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ.<br /><br />-- Έτσι, ΝΙΚΗΣΑΜΕ εκείνο το βράδυ. Επαναστατήσαμε ειρηνικά, και σπάσαμε τα δεσμά της απαγόρευσης και της καθηγητικής αυθαιρεσίας. Αυτό, ήταν το σωστό. Και γιαυτό είχαμε όλοι μεγάλη χαρά όταν φτάσαμε στο τέλος στην Αθήνα..<br /><br />----<br /><br />Τότε λοιπόν, κατάφερα να βοηθήσω την τάξη στην επανάστασή της.<br /><br />Σήμερα... θα καταφέρω να βρώ το κουράγιο και τη ΔΥΝΑΜΗ να αντιμετωπίσω τον θάνατο;<br /><br />-- «Αγωνίσου, kato Patissia…!!», λένε οι γιατροί...<br /><br />Αλλα ένα εμπόδιο μέσα μου, μου δένει τα χέρια : Ψάχνω να βρώ μιά ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑ για να με πείσω ότι ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΗΣΩ, και ΔΕΝ την βρίσκω...<br /><br />Έτσι, μοιάζει σάν να περιμένω απο θαύμα μιά «ΑΝΑΣΤΑΣΗ», που όμως το μυαλό μου δέν βρίσκει τον δρόμο για να τη φτάσει..<br /><br />Το μόνο που μου απομένει συνεπώς, προς το παρόν, είναι ΝΑ ΕΥΧΗΘΩ «..Καλή Ανάσταση..» στον εαυτό μου, στο έτσι, αστήρικτα...<br /><br />-- <strong><span style="color:#ff0000;">ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ</span></strong> εύχομαι λοιπόν και σε σάς όλους που διαβάζετε αυτές τις γραμμές, με τη σιγουριά ότι ΕΣΕΙΣ ξέρετε τον δρόμο προς αυτή, και μπορείτε να την πετύχετε..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-8638219728598735581?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-18423985743455477702009-03-21T13:52:00.003+02:002009-03-21T14:15:38.168+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 37 :</span><br /><span style="font-family:verdana;color:#3333ff;">Η ΖΩΗ,<br />ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ...</span></span></strong><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/JWijaAQwx0c&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/JWijaAQwx0c&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Τετάρτη μεσημέρι, ντυμένος με τις πυτζάμες μου κι’ ένα μπουφάν ριχτό, καθόμουνα άβολα σ’ ένα κολονάκι στην είσοδο του Νοσοκομείου περιμένοντας τον αδερφό μου να φέρει το αυτοκίνητο για να φύγουμε.. Πέρασα εκεί μέσα δύο εβδομάδες νοσηλείας, με την εγχείρηση ακριβώς στη μέση τους..<br /><br />Και νά, που το αυτοκίνητο φάνηκε επιτέλους, ο αδερφός μου άρχισε να φορτώνει τα πράγματα, κι’ εγώ χώθηκα με ευχαρίστηση στα πίσω καθίσματα να αράξω, επιτέλους... Κι’ εκεί... με περίμενε η πρώτη ΕΚΠΛΗΞΗ της νέας μου ζωής : Το ραδιόφωνο έπαιζε δυνατά το τραγούδι «Days of Pearly Spencer», στην εκτέλεση του MARK ALMOND όμως, και ίσα-ίσα που πρόλαβα το ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ..<br /><br />----<br /><br /><br />Σας θυμίζω ότι το τραγούδι αυτό το έχω ξαναχρησιμοποιήσει ως θέμα εδώ στη «..σαβούρα..», στην ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 6 στις 9 Σεπτέμβρη 2008. Τότε, είχα προτιμήσει την ΑΥΘΕΝΤΙΚΗ εκτέλεση, του David Mc Williams. Επίσης, μιά εντελώς διαφορετική εκτέλεση στα Ιταλικά είχα στείλει εκείνο τον καιρό στο μπλόγκ του doodler, που ήταν τελικά ο ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ.<br /><br />Η αυθεντική λοιπόν εκτέλεση του τραγουδιού, μιλάει για έναν άνθρωπο, τον Pearly Spencer, που έχει κάνει έναν δύσκολο αγώνα, πάλεψε με δυνάμεις ανίκητες κι’ έχασε, αλλα έφτασε πάρα πολύ μακρυά, και τώρα ο αγώνας του φτάνει στο ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ..<br /><br />Ο MARK ALMOND, στη δική του εκτέλεση... πρόσθεσε έναν ακόμα στίχο στο τραγούδι, ανατρέποντας όλο του το νόημα ! Ο τελευταίος στίχος, που τον λέει με αργά λόγια και μουσική, καταλήγει στο ότι<br />-- «<strong><span style="color:#3333ff;">the race is almost WON</span></strong>..» ( = Ο αγώνας σχεδόν κερδήθηκε), αντί του αυθεντικού<br />-- «<strong><span style="color:#33cc00;">the race is almost RUN</span></strong>..» ( = ο αγώνας σχεδόν τέλειωσε )<br /><br />----<br /><br />Κι’ έτσι, βολεμένος στο ζεστό πίσω κάθισμα του άδειου αυτοκινήτου, χαμογέλασα ευχαριστημένος ακούγοντας τον τελευταίο στίχο του τραγουδιού.. Ένιωσα τη ΖΩΗ να με αγκαλιάζει ξανά, και να με καλωσορίζει στην καινούρια μου πραγματικότητα..<br /><br />Δέν έχουν τελειώσει όλα ακόμα με τον καρκίνο μου..<br />Ναί.<br />Αλλα έχουν... ΣΧΕΔΟΝ τελειώσει !<br /><br />Και η μάχη με την Αχλαδούλα... έχει ΣΧΕΔΟΝ κερδηθεί...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-1842398574345547770?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-80638828910524667612009-02-17T04:51:00.001+02:002009-02-17T05:17:26.625+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 36 :<br /></span><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#000099;">ΤΙ ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΕ<br />Ο ΠΑΠΑ-ΑΡΜΟΔΙΟΣ..</span><br /></span></span></strong><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-8FzqsBJTgk&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/-8FzqsBJTgk&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Αύριο Τρίτη, μπαίνω στο Νοσοκομείο για την εγχείρηση..<br />Ένας Θεός ξέρει πώς θα βγώ απο εκεί, και ΑΝ θα βγώ..<br />Κι’ ακόμα, τί άλλο μπορεί να με περιμένει στο άμεσο μέλλον, που τώρα δέν μπορώ να το σκεφτώ...<br /><br />Δύσκολα πράγματα. Που με κάνουν να φοβάμαι...<br /><br />----<br /><br />Στο μεταξύ, ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΑΝ την περασμένη εβδομάδα οι συζητήσεις μου με τον παπα-αρμόδιο της ενορίας μου, για το πρόβλημα με την Αχλαδούλα..<br /><br />Ο παπα-αρμόδιος, υπεύθυνος για το Πνευματικό Κέντρο της ενορίας και τη νεολαία, παραδέχτηκε τα εξής σημεία :<br /><br />-- ΔΕΝ πήγα να βγάλω κάποιο ΠΑΘΟΣ ΜΟΥ πάνω στο κορίτσι, την Πρωταπριλιά ’94. Δέν ασέλγησα, δέν παρασύρθηκα και πήγα να φιλήσω τη μικρή παρά τη θέλησή της..<br /><br />-- Αντίθετα, η ενέργειά μου ήταν μελετημένη, σχεδιασμένη με το μυαλό, και αποσκοπούσε στο να την απαλλάξω απο ένα ΚΑΚΟ που έβλεπα πως της είχα δημιουργήσει στην ψυχή της, άθελά μου.. Το ΚΑΚΟ αυτό, είναι η «απώθηση» σύμφωνα με τον Φρόυντ..<br /><br />-- ΔΙΑΦΩΝΕΙ με το σκεπτικό ττης ενέργειάς μου, παρά τις καλές μου προθέσεις. Το σκεπτικό μου του φαίνετααι πως ξεφτεύγει σε χώρους ΠΑΡΑΝΟΙΑΣ...<br /><br />-- Δέχεται όμως, ότι μέχρι τότε η συμπεριφορά μου απέναντι στην Αχλαδούλα ήτανε «..πολύ καλή, δηλαδή ΑΡΙΣΤΗ θα έλεγα καλύτερα..». Μιά συμπεριφορά, για ενάμιση χρόνο περίπου, που είχαμε επαφή στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του Πνευματικού κέντρου της ενορίας.<br /><br />Και... το ΚΕΡΑΣΑΚΙ στην τούρτα!<br />Προσέξτε !<br /><br />-- Ομολογεί, ότι ο τρόπος που με αντιμετώπισε η Εκκλησία τότε ήτανε ΑΣΧΗΜΟΣ και λαθεμένος : «..Σε ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΕ η Εκκλησία, σου βίασε την αξιοπρέπεια, σου φέρθηκε πολύ άσχημα, ενώ ΔΕΝ ΣΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕ μιά τέτοια αντιμετώπιση...».<br /><br />Δέν γράφω άλλα.<br />Βγάλτε τα συμπεράσματά σας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-8063882891052466761?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-88979190907960204172009-02-05T13:02:00.007+02:002009-02-05T13:23:41.582+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 35 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#ffcc00;"><span style="color:#ff6600;">ΙΧΒΕΙ </span>!!!!!<br /></span></span></strong><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299267658644943394" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 286px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SYrH29s_ciI/AAAAAAAAAQg/bIf4_nEVa2o/s400/IXBEI+001.jpg" border="0" /><br />Το «<strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong>» είναι... κωδικοποιημένο όνομα γυναίκας ! (..καμμία σχέση με... Γιαχβέ , ή ότιδήποτε άλλο εβραϊκό.. ). Το κωδικοποίησα όταν ήμουνα μικρός, στα 13 μου. ΔΕΝ είναι δύσκολο να το αποκωδικοποιήσετε, αρκεί να χρησιμοποιήσετε τη λογική σας.<br /><br />Η <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει </span></strong>λοιπόν... εμφανίστηκε απρόσμενα την περασμένη Τρίτη, μετά απο σχεδόν 30 χρόνια που είχαμε χάσει τα ίχνη της ! Ξέραμε ότι ζούσε σε μακρυνή πόλη, ότι ήταν μάλλον χωρισμένη, και... τίποτα περισσότερο.<br /><br />Με την<strong><span style="font-size:130%;"> <span style="color:#ff6600;">ιχβει</span></span></strong>... με συνδέει το ΠΑΡΕΛΘΟΝ :<br />-- είναι η πρώτη γυναίκα που ερωτεύτηκα, στα κρυφά βέβαια, και... η ομορφότερη και πιό «σέξυ» απ’ όλες όσες γνώρισα μέχρι σήμερα, και είτε τις ερωτεύτηκα είτε όχι!<br /><br />Η <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong> είναι ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ της ωραίας γυναίκας. Άφησε τη στάμπα της μέσα μου σε μιά ΜΥΘΙΚΗ ΕΠΟΧΗ, όταν ήμουνα 13 ετών το 1974 ( !! ), και αυτή ήτανε κορίτσι τότε, στα 16 της..<br /><br />----<br /><br />Εκείνα τα χρόνια, δέν υπήρχαν τηλεοράσεις σε όλα τα σπίτια, και όπου υπήρχαν ήταν ασπρόμαυρες. Εμείς, δέν είχαμε. Μας έπαιρνε λοιπόν η μάνα μου τα βράδυα, εμένα και τον αδερφό μου, και μας πήγαινε στην απέναντι πολυκατοικία, στην φιλική οικογένεια της <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβέι</span></strong>, που είχαν τηλεόραση, για να δούμε τα διάφορα σήριαλ της εποχής : τον «Άγνωστο πόλεμο» με τον Βαρτάνη, τον «Άνθρωπο δίχως πρόσωπο» αργότερα, με τον Αλεξανδράκη, αλλα και.... τους Αντίζηλους καμμιά φορά, και το... KUNG-FU με τον Ντέηβιντ Καρραντάιν !<br /><br />Η οικογένεια της <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong> απαρτιζότανε απο μιά μάνα με δύο κόρες 16 και 19 ετών, κούκλες και οι δύο, ξανθειά η <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong>, μελαχροινή η αδερφή της. Οι δύο αδερφές ήταν συνέχεια στα μαχαίρια, οι τσακωμοί δέν είχαν τελειωμό. Συνήθως, η μεγάλη απουσίαζε στις επισκέψεις μας, αλλα η μικρή <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong> ήτανε πάντα εκεί, και μας έκανε παρέα.<br /><br />Και... ΤΙ παρέα !<br /><br />Ξάπλωνε στον καναπέ φορώντας πάντα ένα σοκαριστικά κοντό σούπερ-μίνι πουλόβερ, και... άπλωνε τα τεράστια πόδια της γυμνά, προς μεγάλη μας ευχαρίστηση! Κάθε βράδυ! Μικρά εμείς τότε, ντρεπόμασταν να κοιτάξουμε, κρυφοκοιτάγαμε στη χάση και στη φέξη, προσπαθούσαμε να συγκεντρωθούμε στο... KUNG-FU, αλλα η ζημιά τελικά γινότανε ! Μιά τόση δόση απίστευτης ομορφιάς, άφησε το αποτύπωμά της στην ψυχή μας, για πάντα..<br /><br />Ένα βράδυ, γυρνώντας την είδα να στέκεται με τη μάνα μου στο κέντρο του δρόμου, ανάμεσα στα σπίτια μας. «Γιά να σε δώ, βρέ... Κούκλα είσαι! Μπράβο, άντε, καλή διασκέδαση !» της είπε η μάνα μου. Η <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong> φόραγε ένα παλτό, και απο μέσα ένα σούπερ-μίνι και μπότες.. Εβγαζε μάτια, πραγματικά.. Θα πήγαινε σε ένα πάρτυ. Και τότε... αισθάνθηκα για πρώτη μου φορά, ότι Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ήτανε... διαφορετικός απο τον δικό μου! Ήταν αδύνατο στην ηλικία που ήμουνα πχ, να την συνοδεύσω εγώ στο πάρτυ!! Ετσι, μοιραία έπρεπε να δεχτώ μιά «σκληρή πραγματικότητα», ότι... δέν είχα μεγαλώσει ακόμα ! Ο δικός μου κόσμος ήτανε τα παιχνίδια, τα αστεία, αλλα σε καμμία περίπτωση τα πάρτυ και ο έρωτας...<br /><br />Κι’ έτσι λοιπόν, όπως έφυγε ΜΟΝΗ ΤΗΣ εκείνη τη νύχτα, έτσι έφυγε και απο τη ζωή μας κάποια στιγμή, για να ζήσει μόνη της τη δική της... Η μεγάλη αδερφή παντρεύτηκε και χώρισε, η μάνα έφυγε για το χωριό τους, πολύ μακρυά απ’ την Αθήνα, και... τέρμα! Η <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong>... έμαθα αργότερα, ότι έγινε αεροσυνοδός της Ολυμπιακής.<br /><br />----<br /><br />Την ξαναείδα τον καιρό που ήμουνα φοιτητής, αρχές δεκαετίας ’80. Ήρθε ξαφνικά στο σπίτι να μας επισκεφτεί, και έτυχε να είμαι εκεί. Ήτανε μιά κούκλα, και... ενθουσιάστηκε που με είδε ! Χάρηκε, έλεγε, που έγινα ένας όμορφος νεαρός!! Απόρησα, γιατι είχα την αντίθετη ιδέα για τον εαυτό μου.. Αλλα... συγκινήθηκα, όσο νάναι δεν είναι μικρό πράγμα να ακούς τέτοια λόγια απο μιά <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong> !!<br /><br />Χάθηκε μετά, για χρόνια... Μάθαμε ότι πήρε σύνταξη απο την Ολυμπιακή, και ότι παντρεύτηκε και μάλον χώρισε και ζούσε στο χωριό της μάνας της πιά, που στο μεταξύ είχε πεθάνει..<br /><br />Και τώρα λοιπόν... τσούπ! Νάτη !!!<br />Λαγοκοιμόμουνα όταν ήρθε. Άκουγα τη φωνή της, να ηχεί σάν νεανική καμπάνα στ’ αυτιά μου, παρά το ότι τώρα θα πρέπει να είναι 50 χρονών ! Σκέφτηκα να σηκωθώ να πάω να πλυθώ στην τουαλέτα και να πάω να την δώ, αλλα... είδα σε όνειρο ότι... μπήκε πρώτος ο αδερφός μου στην τουαλέτα, και αναγκαστικά περίμενα, και περίμενα, και περίμενα... ώσπου αποκοιμήθηκα για τα καλά.<br /><br />Ξύπνησα απο ένα παράξενο όνειρο, και η ιχβει είχε φύγει...<br />Μου σκίστηκε η καρδιά.<br /><br />Η μάνα μου είπε όμως ότι θα ξανάρθη σύντομα, γιατι έχει κάτι προβλήματα υγείας που την αναγκάζουν να μείνει στην Αθήνα, στη γειτονιά μας, για αρκετό καιρό...<br /><br />Θα την ξαναδώ λοιπόν, πού θα μου πάει...<br />Συγκινήθηκα δέ, όταν η μάνα μου είπε ότι της είπε «..ήρθα για να δώ τα παιδιά..», ενώ φεύγοντας κοίταξε το παλιό τους σπίτι απέναντι συγκινημένη, λέγοντας «..τί ωραία περνούσαμε τότε...».<br /><br />----<br /><br />Κοιτάζοντας τώρα τους δύο μεγάλους έρωτες της ζωής μου... βλέπω ότι είχαν κάποια απο τα χαρακτηριστικά της <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong> !<br /><br />-- Η πρώτη μου αγάπη, η Κερασούλα στην Πάτρα, της έμοιαζε στην θηλυκότητα και στο σουλούπι κάπως..<br /><br />-- Αλλα η δεύτερη, η Αχλαδούλα, είναι φτυστή απομίμηση της ιχβει !<br /><br />Η Αχλαδούλα είναι πιό κοντή, και λιγότερο «σέξυ» απο την <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong>, αλλα... της μοιάζει καταπληκτικά!<br /><br />Απο όλες αυτές όμως, η <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong> είναι πάντα στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου... Εκεί που ξεπερνούνται τα ανθρώπινα μέτρα, και υπάρχουν τα αφηρημένα πρότυπα, του Θεού... Ο ορισμός της ομορφιάς, ο ορισμός της σεξουαλικότητας, ο ορισμός του κοριτσιού, ο ορισμός του θηλυκού...<br /><br />Πρότυπα...!<br />Ο «κόσμος των ιδεών» του Πλάτωνα, τα απλησίαστα αρχέτυπα της ζωής μας...<br /><br />----<br /><br />Και τώρα;;<br /><br />-- ΠΟΙΑΝ αγαπάς, κύριε kato Patissia, στην πραγματικότητα;;<br /><br />Την Αχλαδούλα... ή μιά <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong> που... δέν υπάρχει πιά ! Που είναι στα 50 της, και όχι στα 16 όπως θα την ήθελες....<br /><br />Θέλετε απάντηση;<br /><br />Η βαρειά σκιά της <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong>... τις σβήνει όλες !<br /><br />Αφήνοντας όμως στο τέλος το... τίποτα! Γιατι η <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong> είναι ΠΡΟΤΥΠΟ, και όχι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.<br /><br />Έτσι τουλάχιστον μου φαίνεται..<br /><br />Λέτε η ζωή να έχει διαφορετική άποψη;;<br /><br />----<br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Η φωτογραφία που συνοδεύει την ανάρτηση, είναι απο μιά παλιά διαφήμιση καλλυντικού.<br />Είναι ότι πιό κοντινό στο στύλ της <strong><span style="font-size:130%;color:#ff6600;">ιχβει</span></strong>, έχω δεί στη ζωή μου σε περιοδικά..<br />ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΗ είναι, ρε παιδί μου!! Λές και είναι έτοιμη να.. γυρίσει το κεφάλι της και να μου χαμογελάσει ξανά!...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-8897919090796020417?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-7020768891456873522009-01-29T15:33:00.009+02:002009-01-29T16:25:09.617+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 34 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#009900;">ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ<br />ΜΕΤΡΗΣΗ..<br /></span></span></strong><br /><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5296708546091288082" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 275px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SYGwXAiMBhI/AAAAAAAAAQY/t7ByOpH29z8/s400/sobieski_john.jpg" border="0" /><br /><br />Πήγα σήμερα στο Νοσοκομείο, και με εξέτασε ο χειρούργος.<br /><br />Τα πράγματα είναι ΑΣΧΗΜΑ.<br /><br />Η ακτινοθεραπεία που έκανα εδώ και ενάμισυ μήνα ΔΕΝ ΑΠΕΔΩΣΕ, δηλ. ο όγκος δέν σμικρύνθηκε περισσότερο. Αντίθετα, πέταξε ένα «εξέλκωμα» γύρω-γύρω, που προκαλεί αιμορραγία που με ταλαιπωρεί αφάνταστα αυτό τον καιρό..<br /><br />Θα κάνω άλλες 2 ακτινοθεραπείες ως το τέλος αυτής της εβδομάδας, ( δηλ. θα συμπληρώσω τις 19 απο τις 20 που είχαμε προγραμματίσει.. ), και μετά :<br /><br />-- θα αράξω για 15 μέρες, για να συνέλθει ο οργανισμός μου<br />-- και, στις 15 Φεβρουαρίου, θα μπώ στο Νοσοκομείο για την εγχείρηση...<br /><br />Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε λοιπόν για μένα, απο σήμερα...<br /><br /><br />----<br /><br />Στο θέμα της Αχλαδούλας τώρα :<br /><br />Είτε μου αρέσει είτε όχι, είτε τα ξαναβρεί με τον σύζυγό της είτε όχι... η ουσία είναι ότι ΕΓΩ, ΕΙΜΑΙ ΠΙΑ ΕΚΤΟΣ ΠΑΙΧΝΙΔΙΟΥ.<br /><br />Άδικα δηλαδή με φοβάται ο σύζυγός της ως ανταγωνιστή, άδικα με αντιμετωπίζει επιφυλακτικά και η ίδια για τον ίδιο λόγο. ΔΕΝ ΤΗΝ ΦΤΑΝΩ πιά, την Αχλαδούλα.. Για μιά συζήτηση, για παρέα στην καφετέρια, καλός είμαι, αλλα ΓΙΑ ΣΧΕΣΗ ΔΕΝ ΚΑΝΩ..<br /><br />Συνεπώς...<br /><br />... η πολυπόθητη ΑΝΑΣΤΑΣΗ, στην οποία αφιερώθηκε αυτή η σειρά των αναρτήσεών μου εδώ και πάνω απο μισό χρόνο... ΔΕΝ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΠΟΤΕ.<br /><br />Τζάμπα σας ταλαιπώρησα κι’ εσάς να διαβάζετε τις ψυχολογικές πλευρές αυτού του θέματος.. Είναι αλήθεια, ότι περίμενα πως η διόρθωση της ψυχολογίας μου θα έφερνε την «Ανάσταση» ως επακόλουθο. Αλλα η ζωή, αποδεικνύεται πιό «σκληρή» για μένα.. Δέν εξαρτάται απο ιδέες και ηθικές, αλλα απο άλλα πράγματα πιό... χαρντγουερικά..<br /><br />Κι’ έτσι... «τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα..» που λέει και το τραγούδι, για μένα πλέον..<br /><br />----<br /><br /><br />Η «ιστορία της Αχλαδούλας», είναι μιά υπόθεση ΑΓΑΠΗΣ, ανάμεσα σε ένα κορίτσι 14 ετών, και έναν τύπο 33 ετών τότε, εμένα..<br /><br />Έχω την εντύπωση – όχι βεβαιότητα – ότι τα αισθήματα ήταν αμοιβαία. Γιατι ήρθε τότε μιά στιγμή, που η Αχλαδούλα μου είπε μιά ΒΑΡΕΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ που έδειχνε αυτό ακριβώς..<br /><br />Θα μπορούσα τότε να της είχα απαντήσει διαφορετικά, και να είχα αρπάξει την ευκαιρία που μου έδινε, για να την είχα σήμερα γυναίκα μου..<br /><br />Δέν το έκανα. Προτίμησα να κάνω το κορόιδο, για να διώξω το ενδιαφέρον της απο πάνω μου ώστε αυτό να το μοιράσει στα πρόσωπα της δικής της ηλικίας, της δικής της ζωής.. Την παρακολουθούσα τότε μέσα απο το διάβασμα βιβλίων Ψυχολογίας του εφήβου, και έκρινα πως όφειλα να της δόσω ένα ΣΩΣΤΟ περιβάλλον για την ανάπτυξη της εφηβείας της πρώτα, και ΜΕΤΑ να μπώ στη ζωή της, άν εξακολουθούσε να με θέλει..<br /><br />Η τακτική αυτή, αποδείχτηκε απο τη ζωή ΛΑΘΟΣ. Και την πληρώνω σήμερα, με οδυνηρό τρόπο...<br /><br />Το μόνο που μού ‘μεινε, είναι μιά ΗΘΙΚΗ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΗ μέσα μου, ότι της φέρθηκα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αλλα και κάτι ακόμα :<br /><br />-- ότι, στο αισθηματικό παιχνίδι, αυτό που της έδωσα εγώ... ήταν ουσιαστικά όλη η γνώση του 20ου αιώνα ! ΔΕΝ θα μπορούσε να υπάρξει ΤΕΤΟΙΑ «ερωτική ιστορία» όπως αυτή ανάμεσά μας, σε ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ της ανθρωπότητας ! Γιατι ΔΕΝ υπήρχε «Επιστήμη της Ψυχολογίας» τότε... Άρα... ουσιαστικά, της έδωσα ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ, τον «έρωτα στον 20ο αιώνα».. Δέν είναι μικρό πράγμα αυτό !<br /><br />Τί πήρα; Την ΑΠΟΡΡΙΨΗ, και τη ΜΗ – ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ που... δίνεται σε οποιονδήποτε χρόνο και τόπο της ανθρώπινης ιστορίας... Μιά βλαχιά, μιά χωριατίλα, μιά αμορφωσιά, ένα ανάξιο τίποτα...<br /><br />Άν έκανα όμως το αντίθετο, ΑΝ ανταποκρινόμουνα στα αισθήματά της αντί να χρησιμοποιώ την Ψυχολογία.... τί θα γινότανε;<br /><br />Άν δηλαδή, της έδινα κι’ εγώ τον «πανανθρώπινο έρωτα» όπως δίνεται σε κάθε χρόνο και τόπο, αντί του εξειδικευμένου «έρωτα του 20ου αιώνα» που της έδωσα... μήπως το αποτέλεσμα θα ήταν καλύτερο; </p><p>Μάλλον... </p><p>Έτσι σκέφτομαι. Γιατι, η Αχλαδούλα ήταν μικρή τότε, και ως μικρή καταλαβαίνει και αισθάνεται ΜΟΝΟ τα "πανανθρώπινα" πράγματα, τα γνωστά και στην κουτσή Μαρία δηλαδή.. Το ότι εγώ ΔΕΝ μίλησα ΤΕΤΟΙΑ γλώσσα, οφειλόταν στην ηλικία μου, και καλά έκανα που της φέρθηκα έτσι γιατι αυτό ήταν "το καλύτερο" που μπορούσα να της δόσω. Πλήν όμως, δέν ήταν ΑΝΤΙΛΗΠΤΟ ακόμα, απο εκείνη, αυτό το "καλύτερο"...</p><p>Κι' έτσι... έμεινα στον άσο, γιατι η "αγάπη" πάνω απ' όλα είναι ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ. </p><p>Απλά πράγματα, έτσι;</p><p><br />----<br /><br />Λοιπόν, υπάρχει ΕΙΝΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ στην Παγκόσμια Ιστορία, ενός τύπου που αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα με εμένα, ηλικιακό αλλα και... γάμου με άλλον ( ! ), αλλα ΕΠΙΤΥΧΩΣ !!<br /><br />-- Λέγεται <strong><span style="color:#cc0000;">ΙΩΑΝΝΗΣ ΣΟΜΠΙΕΣΚΙ</span></strong>, και είναι Πολωνός.<br /><br />Σας λέει τίποτα;<br />Κόβω το λαιμό μου, πως όχι..<br /><br />Λοιπόν, ο Ιωάννης ήτανε ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ της Πολωνίας, γεννήθηκε το 1629 σπούδασε φιλολογία στο Παν/μιο της Κρακοβίας και μετά... ταξίδεψε σε όλη τη Δύση και γνώρισε όλους τους βασιλιάδες ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ταυτόχρονα τη γλώσσα τους και τον πολιτισμό του καθενός τους ! Μετά, τον έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη, κι’ εκεί παρατηρούσε και ΜΑΘΑΙΝΕ τα πάντα ! Μιλάμε δηλαδή... για έναν ΩΡΑΙΟ ΤΥΠΟ !!<br /><br />Κατατάχτηκε στον Πολωνικό στρατό, πήρε μέρος σε μάχες, ήρθαν τα παράσημα, και... αυτό που μας ενδιαφέρει !<br /><br />-- στα 27 του ( 1656 ), ερωτεύτηκε μιά κοπελλίτσα 15 ετών, ακόλουθο της Βασίλισσας, την Μαρία Καζιμίερα, γεννημένη το 1641.<br /><br />Πλήν όμως !<br /><br />Πλήν όμως... αυτή ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΑΛΛΟΝ, στα 17 της !!<br /><br />Ο άντρας της όμως πέθανε το 1665, και τότε... ΤΗΝ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΟΜΠΙΕΣΚΙ ! Ήτανε 36 ετών εκείνος, και 24 εκείνη..<br /><br />Κάνανε... 14 παιδιά ( !!!!! ) αλλα μόνο 4 έφτασαν ως την ενηλικίωση..<br /><br />Στη συνέχεια εκλέχτηκε Βασιλιάς της Πολωνίας το 1672, με τη βοήθεια της συζύγου του που επηρέαζε κόσμο ( ..σούπερ - κοινωνική Αχλαδούλα κι' αυτή.. ), και.... ανέλαβε την ΑΡΧΗΓΙΑ του ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΟΥ Ευρωπαϊκού στρατού που αντιμετώπισε τους ΤΟΥΡΚΟΥΣ στην ιστορική «πολιορκία της ΒΙΕΝΝΗΣ» στις 12 Σεπτέμβρη του 1683!<br /><br />Ο Ιωάννης λοιπόν, <strong><span style="color:#cc0000;">σταμάτησε την Τούρκικη επέλαση στην Ευρώπη</span></strong>, που άν δέν ήταν ΑΥΤΟΣ εκεί, η Ευρώπη δέν θα ήταν αυτή που ξέρουμε σήμερα...<br /><br />Είπατε τίποτα ;<br /><br />Άχ, ρε Γιάννη !!!!<br /><br />Νά ‘χα την ΥΓΕΙΑ ΜΟΥ, και θα ακολουθούσα με την Αχλαδούλα... το λαμπρό ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ !!!</p><p>----</p><p>Υ.Γ.</p><p>Η "πολιορκία της Βιέννης" υπάρχει στο περιοδικό "ΜΑΧΕΣ" ( 3 ) που δίνει ΣΗΜΕΡΑ ως ένθετο το ΕΘΝΟΣ. </p><p>Το πήρα, σας το συνιστώ θερμά, άν και ακόμα δέν πρόλαβα να το διαβάσω.. </p><p>Έχει δέ, απ' ότι είδα, και την ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ αυτό το τεύχος..</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-702076889145687352?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-37622829928346838232009-01-21T02:42:00.011+02:002009-01-22T03:25:31.179+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#339999;"><span style="color:#339999;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 33 :</span><br /></span><span style="font-family:verdana;color:#000099;"><span style="color:#000099;">Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΟΥ...<br /></span>...<span style="color:#ff0000;">ΑΗ – ΒΑΣΙΛΗ</span> !!!<br /></span></span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/atmqacT16to&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br /><br /><br />Θυμάστε εκείνη την <strong><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#ff0000;">ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ</span></strong> της άγνωστης γυναίκας στο σιδεράδικο της γειτονιάς μου, ότι ο... Αη-Βασίλης...<br /><strong><span style="color:#000099;">__ «Θα ‘ρθή, κύριέ μου !! Εφέτος θα ‘ρθή, θα το δείτε !!!»</span></strong><br /><br />Άν όχι, ξαναδιαβάστε την «Ανάσταση / 29», για να το θυμηθείτε.<br /><br />----<br /><br />Απόψε Τρίτη το βράδυ, έγινε η ΚΟΠΗ ΤΗΣ ΠΙΤΑΣ του Πνευματικού Κέντρου της γειτονιάς μου. Ο παπα-αρμόδιος, υπεύθυνος ιερέας του Κέντρου, με είχε προσκαλέσει κι’ εμένα αλλα και κανα ‘δυό άλλους φίλους που ακόμα δραστηριοποιούνται εκεί..<br /><br />Περίμενα λοιπόν με αγωνία να πάω, γιατι υπήρχε και ξεχωριστό ενδιαφέρον για μένα, επειδή ΕΚΕΙ θα συναντούσα ξανά τον ΒΙΤΟΡΙΟ, τον φίλο της Αχλαδούλας που έχω χάσει εδώ και ένα μήνα περίπου. Και τον ήθελα, για να τον ρωτήσω για κάποια πράγματα σχετικά με εκείνη..<br /><br />Πήγα λοιπόν, λίγο μετά τις 9 το βράδυ και... βρέθηκα σε μιά αίθουσα ΚΑΤΑΜΕΣΤΗ απο κόσμο !! Απόρησα, αφού άλλες φορές συναντούσα μόνο 20 ανθρώπους στις συζητήσεις του παπα-αρμόδιου ( διαβάστε την ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 26 και ακούστε ειδικά το τραγούδι !! ). Σήμερα όμως, μέτρησα πάνω απο 70 άτομα στριμωγμένα στις καρέκλες που γέμιζαν την αίθουσα, σάν τον παλιό καλό καιρό του σημερινού Μητροπολίτη, όταν έκανε εκείνος τις συζητήσεις αυτές στην ενορία μας..<br /><br />Δέν έβρισκα θέση να καθήσω, και στάθηκα αρχικά όρθιος στην πόρτα. Γρήγορα όμως είδα τους «δικούς μου» να μου κάνουν νεύμα απο το βάθος της αίθουσας, και πήγα και κάθησα μαζί τους στην τελευταία σειρά των καθισμάτων..<br /><br />Ο παπα-αρμόδιος, σε σύντομο λόγο του είπε ότι<br />__ «..καταλαβαίνω ότι ξαφνιαστήκατε σήμερα, αλλα είπαμε να πρωτοτυπήσουμε, και ΚΑΛΕΣΑΜΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΠΕΡΑΣΑΝ απο τις συζητήσεις του Πνευματικού Κέντρου τα τελευταία 10 χρόνια...»<br /><br />Κοίταξα γύρω. Μιά ΠΙΚΡΑ με κατέλαβε : ούτε η Αχλαδούλα είχε έρθει, ούτε ο σύζυγός της.. Άρα... ΔΕΝ κλήθηκαν ακριβώς ΟΛΟΙ... Κρίμα.. Ένας άλλος ιερέας, πήρε τον λόγο :<br />__ «..Το κάναμε αυτό, γιατι μας ενδιαφέρει να βρεθήτε ξανά όσοι ερχόσασταν κάποτε εδώ, και να φανεί η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ εξέλιξη της ζωής του καθενός σας..».<br /><br />Πράγματι, οι «μικρές ηλικίες», οι φοιτητοπαρέες δηλαδή που πάνε ακόμα στις συζητήσεις αυτές, ήτανε μόνο λίγα άτομα χαμένα μπροστά – μπροστά στην αίθουσα, δίπλα στους ομιλητές ιερείς. Απο εκεί και πέρα, ως το τέλος, η μέση ηλικία ήταν τα 30-40, και κυριαρχούσαν τα παντρεμένα ζευγάρια, αλλα και γυναίκες μόνες ακόμα, και... όμορφες !! Ήταν μιά ατμόσφαιρα ΜΟΝΑΔΙΚΗ, ζεστή, ανθρώπινη, και τέτοια που με έκανε να νιώθω περίφημα..<br /><br />Η πίτα κόπηκε, τη φάγαμε, μαζί και διάφορα φαγητά και γλυκίσματα, ήπιαμε κοκα-κόλα και κρασί, η παρέα όλη ευθύμησε, και ένας ιερέας γνώστης του βιολιού άρχισε τη μουσική, που κατέληξε σε τραγούδια και... χορούς !<br /><br />Καταπληκτική εκδήλωση, άριστα 10 με τόνο !<br /><br />----<br /><br />Κάποια στιγμή, μετακινήθηκα κοντά στον ΒΙΤΟΡΙΟ, και του έπιασα την κουβέντα για την Αχλαδούλα. Είπε ότι την έχει χάσει κι’ αυτός, δέν ξέρει πού μένει τώρα που είναι σε διάσταση με τον σύζυγό της.. Είπαμε πολλά, που δέν είναι ανάγκη να τα μεταφέρω εδώ, η ουσία είναι πως κάποια στιγμή έφυγε, γύρω στις 11μμ, χωρίς η συζήτηση να μου προσφέρει τίποτα το καινούριο... Με προβλημάτισε κιόλας, η τελευταία του κουβέντα :<br /><br />__ «..Να ΠΡΟΣΕΥΧΕΣΑΙ να τα ξαναφτιάξει η Αχλαδούλα με τον σύζυγό της, άν θέλεις πραγματικά το καλό της ! Γιατι ο σύζυγός της είναι πολύ καλό παιδί, όπως είναι και η Αχλαδούλα...»<br /><br />Και μ’ αυτά, έφυγε...<br /><br />Αφήνοντάς με χωρίς ενδιαφέρον πιά εκεί, έτοιμο να φύγω κι’ εγώ, αφού οι περισσότεροι είχαν ήδη φύγει και η γιορτή τελείωνε..<br /><br />----<br /><br />Ο Μήτσος δίπλα μου, είχε ένα κεφάλι καζάνι απ’ το κρασί. Εγώ δέν είχα πιεί, αλλα δυσκολευόμουνα πολύ να κάθομαι στις ξύλινες καρέκλες, λόγω της αρρώστειας μου.. Κάποια στιγμή μού ήρθε διάρροια (..με βασανίζει ένα μήνα τώρα, εξαιτίας των Ακτινοθεραπειών που κάνω.. ) και έφυγα στη γειτονική καφετέρια, στην τουαλέτα της.. Τα τραγούδια, ακούγονταν έξω στην πλατεία, ομορφαίνοντας την ατμόσφαιρα της γειτονιάς... Γύρισα σε λίγο, και κάθησα ξανά με τον Μήτσο.<br /><br />__ « Η κοπέλλα που τραγουδάει, έχει καταπληκτική φωνή !..» παρατήρησε, και τον είδα εντυπωσιασμένο να είναι αραχτός με το κρασί, και να την θαυμάζει.. Όντως !! Είχε ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ καλή φωνή, επαγγελματική θα έλεγα, που δέν περιμένεις να τη συναντήσεις σε τέτοια εκδήλωση..<br /><br />Μείναμε λοιπόν, να την απολαμβάνουμε και οι δύο..<br /><br />__ «Αχλαδούλα ! Αχλαδούλα...» ακούστηκαν κάτι φωνές στ’ αυτιά μου, εκεί που σχεδόν είχα αφοσιωθεί στο τραγούδι. Μου φάνηκε πως ήταν η δική μου σκέψη που έλεγε αυτό το όνομα, αλλα ξαφνικά σάν να ξύπνησα απο λήθαργο, συνειδητοποίησα ότι κάποιοι άλλοι το πρόφεραν, και μάλιστα είδα κίνηση ανθρώπων προς την πόρτα της αίθουσας, σάν να θέλουν να προϋπαντήσουν κάποιον.. Λές ;<br /><br />Κοίταξα με κομμένη ανάσα την πόρτα. Μιά θάλασσα απο ξανθά μαλλιά εμφανίστηκε ξαφνικά, και κοντοστάθηκε εκεί. Η... ΑΧΛΑΔΟΥΛΑ !!!<br /><br />«Πώ – πώ...» είπα μέσα μου. Αυτή, κι’ άν ήταν έκπληξη !<br /><br />----<br /><br />Δέν με είδε, γιατι είχε γυρισμένη πλάτη προς τη μεριά μας. Και... δέν πρόλαβε να πάει παραμέσα στην αίθουσα, γιατι σηκώθηκαν σχεδόν ΟΛΟΙ οι παραβρισκόμενοι εκεί, κι’ έτρεξαν να την χαιρετήσουν ! Ευχαριστημένη φανερά αυτή, άλλαζε φιλιά και ευχές για πολλά λεπτά της ώρας, λές και ήταν... η νύφη της βραδυάς, και ΟΛΟΙ θα περνούσαν απο μπροστά της !<br /><br />Μου έκανε εντύπωση η ευχαρίστησή της που ξανάβλεπε παλιούς γνωστούς και γνωστές. Αφού... η εικόνα που είχα γι’ αυτήν πιά, ήταν ότι έχει ΞΕΚΟΨΕΙ απο την Εκκλησία... τότε ΠΩΣ εξηγείται αυτή η χαρά της για τον κόσμο του Πνευματικού Κέντρου; Την χαιρέτησαν εγκάρδια και οι ιερείς, και ανταπέδωσε με σεβασμό, σάν καλή Χριστιανή, σάν να μήν έχει αλλάξει τίποτα στη νοοτροπία της.. Γιά κοίτα, φίλε μου !...<br /><br />Ξαφνικά.... οι χαιρετούρες τελείωσαν, και η Αχλαδούλα ΞΑΝΑΒΓΗΚΕ απο την αίθουσα, έξω στον διάδρομο. Πανικοβλήθηκα !<br /><br />__ «Ρε Μήτσο... λές να μας φύγει;;», τον ρώτησα. Ο Μήτσος χαμογέλασε..<br /><br />Εγώ σηκώθηκα αμέσως, να πάω στον διάδρομο να δώ τί γίνεται.<br /><br />__ «Θα... πάω να την χαιρετήσω κι’ εγώ !», του είπα.<br />__ «Ρε, κάτσε στ’ αυγά σου καλύτερα.. τί πάς να μπλέξεις..», μουρμούρισε.<br />__ «Θα την χαιρετήσω ! Δέν γίνεται..» είπα, και πήγα προς την πόρτα.<br /><br />Βγήκα στον διάδρομο, και ηρέμησα. Δέν είχε φύγει. Την είδα μέσα στο διπλανό δωματιάκι με τα γλυκά, να χαιρετιέται και να μιλάει πάλι με διάφορες φίλες και φίλους της.. Γύρισα στην αίθουσα, πάνω που η μουσική τελείωσε μέσα σε δυνατά χειροκροτήματα. Έπιασα μιά καρέκλα ΔΙΠΛΑ στην πόρτα, και περίμενα να την δώ όταν θα ξανάμπαινε στην αίθουσα.. Ο παπα-αρμόδιος με είδε, και με πλησίασε χαμογελαστός :<br /><br />__ «Θα... της μιλήσω !..» του είπα.<br />__ «Όχι !..», είπε, «..καλύτερα να ΜΗΝ το κάνεις απόψε αυτό ! Όχι τώρα !»<br />__ «Μα... δέν πρέπει να την χαιρετήσω, αφού ήρθε;», επέμεινα.<br />__ «Άστο, άλλη φορά..!» είπε, και γύρισε να απομακρυνθεί. Ξαφνικά κοντοστάθηκε, και στράφηκε ξανά σε μένα, και μου είπε :<br />__ «Άαα..! Άν εννοείς απλώς να την χαιρετήσεις, κάντο ! Εγώ σου λέω να μήν της ανοίξεις συζήτηση για τα παλιά !»<br />__ «Όχι βέβαια...» του είπα. Καταλάβαινα κι’ εγώ, ότι ήταν πολύ νωρίς για κάτι τέτοιο.. Πρώτα έπρεπε να σπάσω τον πάγο 15 χρόνων ΜΗ – ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ. Και μετά... έχει ο Θεός !<br /><br />----<br /><br />Αλλα η Αχλαδούλα αργούσε.. Περιέργως, έμενε καθηλωμένη στο μικρό διπλανό δωματιάκι, και κάπου παρεξηγήθηκα γιατι σκέφτηκα ότι μπορεί να τό ‘κανε επίτηδες, για να με αποφύγει ! Αλλα δέν το πίστευα αυτό... Άν ήθελε να με αποφύγει, απλώς δέν θα ερχότανε καθόλου..<br /><br />Έτσι, σηκώθηκα και ξαναβγήκα στον διάδρομο.<br /><br />Την είδα ακριβώς έξω απ’ την πόρτα, στον διάδρομο, να συζητάει με δυό νεαρές φίλες της, που στέκονταν μπροστά της δεξιά και αριστερά της.. Αποφασισμένος, πήγα κι’ εγώ εκεί, και στάθηκα στο κέντρο, μπροστά ακριβώς στην Αχλαδούλα, αμίλητος. Περίμενα μιά διακοπή της κουβέντας τους, για να μιλήσω. Και όντως, η διακοπή έγινε, αρκετά σύντομα.<br /><br />Τήν κοίταξα στο πρόσωπο. Είχε βαμμένα μάτια, αλλα ήταν κάτω απ’ αυτά η γνώριμη Αχλαδούλα, με τη μεγάλη της ομορφιά, που είχε όταν ήτανε κορίτσι. Τίποτα απο τα μαγικά της χαρακτηριστικά δέν είχε χαθεί, στο πέρασμα του χρόνου...<br /><br />__ «Αχλαδούλα, τί κάνεις ;..» τη ρώτησα όσο πιό φυσικά μπορούσα.<br /><br />Με κοίταξε, με κάποια επιφύλαξη. Άργησε κάπως να απαντήσει, σάν να το σκεφτότανε..<br /><br />__ «Καλά...» είπε στο τέλος, άχρωμα.<br /><br />Ένιωσα πάλι ότι την ΕΞΑΝΑΓΚΑΖΑ να μου μιλήσει, χωρίς ίσως να το θέλει.. Αλλα... τέτοιες ώρες, τέτοια λόγια... Δισταγμό έβλεπα στη στάση της, όχι μίσος, αντιπάθεια, ή οτιδήποτε άλλο αρνητικό.. Έτσι, επέμεινα, και της άπλωσα το χέρι μου:<br /><br />__ «Σου εύχομαι Καλή χρονιά !...», της είπα.<br /><br />Αυτή τη φορά, άργησε λιγότερο να ανταποκριθεί, αλλα δίστασε και πάλι. Μου έδωσε όμως το χέρι της, χωρίς να με προσβάλλει..<br /><br />...αλλα και χωρίς να ανταποδόσει την ευχή!<br />Έμεινε απλώς σιωπηλή, να με κοιτάζει..<br /><br />Κι’ εκεί, έκανα μεταβολή, και ξαναγύρισα στην αίθουσα...<br /><br />----<br /><br />Ήρθε ο Μήτσος απο το βάθος, και στάθηκε κοντά μου, δίπλα στην πόρτα., φορώντας το παλτό του.<br /><br />__ «Πάμε να φύγουμε;..» είπε, «..η γιορτή τέλειωσε.»<br />__ «Πλάκα μου κάνεις;; Φεύγω τώρα εγώ, απο εδώ;», του είπα.<br /><br />Χαμογέλασε, και κάθησε δίπλα μου.<br /><br />__ «Μήτσο... της μίλησα !!»<br />__ «Άντε ! Πότε;»<br />__ «Προηγουμένως, τη χαιρέτησα στο διάδρομο.»<br />__ «Και τί σου είπε;»<br />__ «Με χαιρέτησε κι’ αυτή..»<br />__ «Ωραία λοιπόν.. Τό ‘κανες κι’ αυτό, οπότε... πάμε να φύγουμε !», κατέληξε στο συμπέρασμά του ο Μήτσος..<br />__ «Δέν πάω πουθενά εγώ, τώρα !..» του είπα, «..φύγε μόνος σου!».<br /><br />Αλλα έμεινε εκεί, να μου κάνει παρέα..<br /><br />----<br /><br />Σε λίγο, η Αχλαδούλα μπήκε ξανά στην αίθουσα, και... την είδα να πηγαίνει να κάθεται στο βάθος μπροστά και να συζητάει με έναν νεαρό, γνώριμο απο τις συζητήσεις του παπα-αρμόδιου. Παραξενεύτηκα. «Μπά ! Έχει ιδιαίτερες σχέσεις με αυτόν τον τύπο;..» σκέφτηκα. Αυτό ήτανε καλό, γιατι βρήκα και ΔΕΥΤΕΡΟΝ κοινό γνωστό, εκτός του ΒΙΤΟΡΙΟ που μου δήλωσε πιό πρίν ότι είχε χάσει πιά κάθε επαφή μαζί της..<br /><br />Έμεινε να συζητάει με το παιδί αυτό, όλο το υπόλοιπο βράδυ. Ο κόσμος αραίωσε επικίνδυνα, και εγώ έμεινα μόνος να την κοιτάζω, αφού και ο Μήτσος έφυγε στο μεταξύ..<br /><br />Τί κούκλα !!<br /><br />Φόραγε ένα μπέζ παλτό, γαλάζιο τζήν παντελόνι και μαύρη μπότα. Μιά γυναίκα που με συγκλόνιζε με την ομορφιά του κορμιού της αυτή τη φορά.. Τα πόδια της μέσα στο τζήν ήταν ένα μεγαλείο, δέν έχω ξαναδεί ωραιότερες γραμμές..<br /><br />Δέν γύρισε όμως στιγμή να με κοιτάξει, όση ώρα μιλούσε με τον νεαρό.. Αλλα δέν με πείραξε αυτό.. Μου αρκούσε ότι μπορούσα να την κοιτάζω επιτέλους ΕΓΩ..<br /><br />«Ψυχραιμία, kato Patissia…», έλεγα μέσα μου, «..μήν ξεχνάς, ότι είναι ΑΚΟΜΑ παντρεμένη γυναίκα..». Ναί. Το σεβόμουν αυτό. Αλλα και η ομορφιά είναι ομορφιά, και όταν τη βρίσκεις μπροστά σου... δέξου την και άσε τις μουρμούρες γι’ αργότερα..<br /><br />----<br /><br />Ώσπου η αίθουσα ΑΔΕΙΑΣΕ πιά..<br /><br />Μείναμε μόνο οι τρείς μας εκεί !<br />Προφανώς... δέν με έπαιρνε να μείνω άλλο.. Ήτανε σάν να φανέρωνα ότι έμενα μόνο για εκείνη.. Κι’ αφού ΔΕΝ θα της μιλούσα περισσότερο, ακολουθώντας την υπόδειξη του παπα-αρμόδιου... έπρεπε να φύγω !<br /><br />Σηκώθηκα με βαρειά καρδιά, και φόρεσα αργά το παλτό μου.<br />Ο παπα-αρμόδιος μπήκε σάν σίφουνας στην αίθουσα, κεφάτος, πήγε στην Αχλαδούλα και τους παρακάλεσε να φύγουν, για να σκουπιστεί η αίθουσα. Έφυγα πρίν σηκωθούν αυτοί, και βγήκα στον διάδρομο.<br /><br />Κατέβηκα αργά – αργά τα σκαλοπάτια, και βγήκα έξω στην πλατεία.<br /><br />Εκεί... μου ήρθε μιά νέα ΙΔΕΑ : Να περιμένω, και να προτείνω στην Αχλαδούλα να πάμε στη διπλανή καφετέρια για συζήτηση !<br /><br />Ωραίο θά ‘τανε, να συνεχίζαμε έτσι...<br /><br />Στάθηκα όρθιος, και περίμενα. Αλλα αυτή, αργούσε να κατεβεί..<br /><br />Το ξανασκέφτηκα, και μου φάνηκε ΑΠΙΘΑΝΟ να δεχτεί κάτι τέτοιο, μεσάνυχτα σχεδόν.. Και να μας δούν οι παπάδες που θα βγούν απ’ το Πνευματικό Κέντρο ΜΑΖΙ δηλαδή; Θα παραβίαζα και την απαγόρευση του συζύγου της, να μήν πάω σ’ αυτήν πρίν βγεί το διαζύγιο.. Αλλα το πιό σημαντικό απ’ όλα ήταν ότι σκέφτηκα πως μάλλον ΘΑ ΤΗΝ ΕΝΟΧΛΟΥΣΕ να με άκουγε να της προτείνω κάτι τέτοιο..<br /><br />Έτσι, άρχισα αργά-αργά, ν’ απομακρύνομαι..<br /><br />Γύριζα κάθε τόσο πίσω μου, και κοίταζα πότε θα έβγαινε απο το Πνευματικό Κέντρο, αλλα δέν βγήκε.. Ώσπου έφτασα στην άκρη της πλατείας, και τότε, στο τελευταίο πισωκοίταγμά μου, την είδα να έχει βγεί έξω μαζί με τον νεαρό που συζητούσε, και να έρχονται προς το μέρος μου..<br /><br />Πέρασα τον δρόμο απέναντι, και χώθηκα σε μιά γωνία να μή με δεί όταν θα με πλησίαζε. Την είδα να σταματάει με τον νεαρό στην άκρη της πλατείας, συζητώντας ακόμα..<br /><br />Ανέβηκα δυό βήματα στο στενό, και ξανακοίταξα απο λίγο πιό πάνω. Το πεζοδρόμιο ήτανε άδειο, και η Αχλαδούλα με τον νεαρό είχαν εξαφανιστεί...<br /><br />Αυτό ήτανε !<br /><br />Πήρα μιά ανάσα ανακούφισης, και σκέφτηκα το ΓΙΑΤΙ να είναι τόσο ΔΥΣΚΟΛΟ για μένα να κάνω... ότι εκείνος ο νεαρός ! Να της μιλήσω, να την συνοδεύσω, να την καληνυχτήσω.. Απλά πράγματα, ανθρώπινα. Για μένα όμως, ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΑ...<br /><br />----<br /><br />Αλλα... πού θα μου πάει !<br /><br />Απόψε, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι σύντομα θα μπορέσω να κάνω ότι ο νεαρός !<br /><br />Εδώ... ολόκληρη ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ επαληθεύτηκε !!<br /><br />Θυμηθείτε, ότι ο ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗΣ έρχεται.... την Πρωτοχρονιά !<br /><br />Λοιπόν, η Πρωτοχρονιά του Πνευματικού Κέντρου μας, ήτανε... σήμερα !<br /><br />Είπατε τίποτα;<br /><br />Κι’ άν δέν σας αρέσουν οι ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ της ζωής... τουλάχιστον θα πρέπει να παραδεχτήτε πως ήταν ΠΟΛΥ ΘΕΤΙΚΟ που ΗΡΘΕ η Αχλαδούλα ξανά στον χώρο της Εκκλησίας, απ’ την οποία υποτίθεται πως έχει απομακρυνθεί πιά...<br /><br />Δέν γράφω άλλα όμως. Αρκετά σας κούρασα.<br /><br />Μένω μόνος μου να χαμογελάω στη νύχτα, ανακαλύπτοντας με τη σκέψη πολύ περισσότερα ΘΕΤΙΚΑ που έγιναν αυτή τη μαγική βραδυά...<br /><br />Καληνύχτα, λοιπόν.. Και καλή μας χρονιά !<br /><br /><br />----<br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Το βιντεοκλίπ απο την ταινία «το φιλί της ζωής» με την Κατερίνα Παπουτσάκη, μπορεί να μοιάζει ψιλο-άσχετο, αλλα ΓΙΑ ΜΕΝΑ δέν είναι !<br /><br />Κι' αυτό, εξαιτίας του ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΟΥ χαρακτήρα του βιντεοκλίπ, αλλα και επειδή υπάρχει αυτή η ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΗ ΜΟΥΣΙΚΗ, για να εκφράσει τη μεγάλη μου χαρά αυτό το βράδυ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-3762282992834683823?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-85684929689451278262009-01-20T16:40:00.006+02:002009-01-20T17:11:33.302+02:00<strong><span style="color:#000099;">I N T E R N A T I O N A L P O L I T I C S :<br /></span><span style="font-size:180%;">THE <span style="color:#ff0000;">TRUE</span> <span style="color:#000099;">WORLD LEADERS</span><br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">( ..AFTER THE <span style="font-size:180%;color:#ffcc00;">OBAMA</span> ELECTION.. )<br /></span></strong><span style="font-size:130%;"><br /></span><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/dAxvfmGUjuQ&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br /><br /><span style="color:#000099;"><strong>My poore blog, “..savoura..” offers to the world</strong> <strong><span style="color:#ff0000;">THE TRUTH</span></strong> <strong>about the world leadership in our days. I’ m doing this, because i can not afford any more the LIES of the press which shows to us OBAMA as the one and only world leader.<br /><br />Well, i have a great respect for president OBAMA, as i have the same respect for the ex-president Bush. But, to me, the world leaders are TWO, with the second one been the most powerful : Besides USA, is ENGLAND, working for the EU.<br /><br />This situation, reminds me of the great old TV Show, “The Persuaders”, which had as its theme the partnership of two agents, the Englishman Bret Sinclair and the American Danny Wilde.<br /><br />Believe it or not, THIS is our world now. And i think that it is so, for good of mankind. World needs the cooperation between USA and EU, and NOT their antagonism that produces evil such as war, terrorism, etc..<br /><br />The only sad point in this, is the FAILURE of my country, Greece, to take a serious part in the new efforts of USA and ENGLAND, helping with its Balkan politics the Energy plans of England in our area.. Seems to me, that our Government is completely BLIND, and inadequate to understand the TRUE new world order..<br /><br />But that’s another story..<br /><br />For the moment, i send my congratulations to president OBAMA, and i hope ( i’ m sure ! ) that he will become the best American leader the world has seen for many decades..<br /><br /></strong></span><br />----<br /><br />Το φτωχό μου μπλόγκ, η «..σαβούρα..» προσφέρει στον κόσμο σήμερα την ΑΛΗΘΕΙΑ για την Παγκόσμια ηγεμονία στις μέρες μας. Το κάνω αυτό, επειδή έχω ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΕΙ πιά απο τα ΨΕΜΜΑΤΑ των ΜΜΕ ότι ο Ομπάμα είναι ο μόνος «πλανητάρχης» και λοιπές αηδίες..<br /><br />Σέβομαι τον Ομπάμα, όπως το ίδιο σέβομαι και τον προηγούμενο Αμερικανό πρόεδρο, τον Μπούς. Όμως, για μένα οι «πλανητάρχες» σήμερα είναι ΔΥΟ, με τον δεύτερο μάλιστα να είναι και ο πιό ισχυρός : δίπλα στην Αμερική του Ομπάμα, υπάρχει η ΑΓΓΛΙΑ, για λογαριασμό της ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ.<br /><br />Αυτή η κατάσταση, μου θυμίζει το παλιό σήριαλ, τους «Αντίζηλους» που είχε ως θέμα του τη συνεργασία δύο πρακτόρων, του Άγγλου Μπρέτ Σινκλαίρ και του Αμερικανού Ντάνυ Γουάιλντ.<br /><br />Είτε το πιστεύετε είτε όχι λοιπόν, ΑΥΤΟΣ είναι ο κόσμος μας σήμερα, στην πραγματικότητα. Και είναι τέτοιος, για το ΚΑΛΟ της ανθρωπότητας. Γιατι ο κόσμος χρειάζεται τη ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ της Αμερικής με την Ευρωπαϊκή Ένωση, και ΟΧΙ τον ανταγωνισμό τους που φέρνει πολέμους, τρομοκρατία κλπ..<br /><br />Το μόνο ΘΛΙΒΕΡΟ σημείο στην όλη υπόθεση, είναι η πλήρης ΑΠΟΤΥΧΙΑ της χώρας μας, της Ελλάδας, να πάρει ενεργό μέρος στη νέα κατάσταση, προωθώντας τα Αγγλικά – Ευρωπαικά Ενεργειακά πλάνα με τη Βαλκανική της πολιτική.. Μου φαίνεται σάν να είναι η κυβέρνησή μας ΕΝΤΕΛΩΣ ΤΥΦΛΗ και ανίκανη να προσαρμοστει στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ «νέα τάξη πραγμάτων»..<br /><br />Αλλα αυτή, είναι μια άλλη ιστορία..<br /><br />Προς το παρόν, χαιρετίζω κι’ εγώ απο εδώ τον νέο πρόεδρο ΟΜΠΑΜΑ, και ελπίζω (..τί ελπίζω, σίγουρος είμαι !..) ότι θα αναδειχτεί στον καλύτερο Αμερικανό πρόεδρο των τελευταίων δεκαετιών !<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-8568492968945127826?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-5555176325083508322009-01-19T10:47:00.002+02:002009-01-19T11:26:15.160+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 32 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#009900;">EL<br />ORANGUTAN !!!<br /></span></span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/0moG7yugSUc&amp;hl=" fs="1" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br /><br />Το Σάββατο που μας πέρασε, ΟΛΟΚΛΗΡΩΘΗΚΑΝ οι συζητήσεις μου με τον αρμόδιο ιερέα της ενορίας μας, για το θέμα της Αχλαδούλας. Η τελευταία μας κουβέντα κράτησε ένα 3ωρο, και κάλυψε το γεγονός της Πρωταπριλιάς ’94 δηλαδή τη δήθεν «απόπειρα βιασμού» που έκανα τότε στην Αχλαδούλα..<br /><br />Του διάβασα τα γεγονότα, όπως τα εξιστορώ στο ΓΡΑΜΜΑ μου προς την Αχλαδούλα ( δέν έμαθα ποτέ τί απέγινε αυτό, άν το διάβασε ή όχι.. ) και στο τέλος μας έμεινε και στους δύο μιά πίκρα..<br /><br />Ο ιερέας, μου είπε ότι ενώ σε όλη τη χρονιά που προηγήθηκε είχα φερθεί ΣΩΣΤΑ στην Αχλαδούλα... στο τέλος του αφήνω την αίσθηση ότι κάπου το μυαλό μου ΞΕΦΥΓΕ στα χωράφια κάποιας «παράνοιας» που με οδήγησε να κάνω ότι έκανα..<br /><br />Τουλάχιστον όμως, παραδέχτηκε ότι :<br /><br />-- σε καμμία περίπτωση δεν μιλάμε για «απόπειρα ΒΙΑΣΜΟΥ..», ούτε για εκδήλωση κάποιου «πάθους» δικού μου που... με παρέσυρε να ορμήξω στο κορίτσι ! Ειδικά αυτό το τελευταίο ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ, γιατι ΑΥΤΗ ήταν η εντύπωσή του αρχικά, πρίν ξεκινήσουμε αυτή τη σειρά συζητήσεων !<br /><br />-- το δέ γράμμα μου ( του το διάβασα όλο, αλλα ΔΕΝ του το έδωσα..) του φάνηκε λεπτομερέστατο, ειλικρινές και βαθύ, και τέτοιο που ΠΕΙΘΕΙ τον οποιονδήποτε για την αλήθεια των προθέσεών μου.<br /><br />----<br /><br />Έγινε λοιπόν, μιά σημαντική προσέγγισή μου με την Ενορία πλέον..<br /><br />Όμως !<br /><br />Κάποια πράγματα... με θλίβουν ακόμη, όσον αφορά την Εκκλησία και τον τρόπο που μας αντιμετωπίζει :<br /><br />Η αίσθηση της «παράνοιας» για μένα, του ιερέα, θεωρώ ότι είναι ΒΕΒΙΑΣΜΕΝΗ και ΠΡΟΧΕΙΡΗ. Δέν κάθησε να ΣΚΕΦΤΕΙ το πρόβλημα που αντιμετώπιζα, αλλα απλώς ΕΝΙΩΣΕ μιά «παράνοια» υποτίθεται, στα σκεπτικά μου..<br /><br />Προκύπτει ξανά δηλαδή, το ΠΡΟΒΛΗΜΑ των ανθρώπων που ζούν με το τί ΝΙΩΘΟΥΝ, και όχι με το πού μπορεί να τους οδηγήσει η ψύχραιμη σκέψη και εξέταση της ζωής..<br /><br />Αυτό... με θλίβει ! Δέν είναι δυνατόν να με καταλάβουν έτσι ! Γιατι η ενέργεια της Πρωταπριλιάς ’94 είναι ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΗ, και ξεφεύγει απο τα «αναμενόμενα πλαίσια» της καθημερινής μας εμπειρίας.. Έτσι, ο κάθε άνθρωπος ΝΙΩΘΕΙ ΑΒΟΛΑ απέναντί της, την αισθάνεται σάν κάτι λαθεμένο και «παρανοϊκό».. Πλήν όμως, η ενέργεια έχει ένα σκεπτικό που :<br /><br />-- βασίζεται στην ύπαρξη ενός ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ, που προκύπτει μέσα απο τη θεωρία της Ψυχολογίας του εφήβου.<br />-- δίνει μιά ΛΥΣΗ στο πρόβλημα αυτό, δική μου μέν αναγκαστικά, πλήν όμως βασισμένη σε μιά ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗ.<br /><br />Άν λοιπόν ένας ιερέας ΔΕΝ κατανοεί την ύπαρξη και τη σοβαρότητα του ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΟΣ, τότε... ΠΏΣ να μήν του φανώ «παρανοϊκός»;;<br />Κι’ άν κατανοήσει την ύπαρξη του προβλήματος, αλλα ΔΕΝ προσέχει τη ΛΟΓΙΚΗ στο σκεπτικό που συνδέει το ΠΡΟΒΛΗΜΑ με τη ΛΥΣΗ που πήγα να δόσω... πάλι παρανοϊκά θα του φαίνονται όλα !<br /><br />Σκέφτομαι ότι το ανάλογο είναι να διάβαζε κάποιος το 1905 τα συμπεράσματα του Αϊνστάιν για τη θεωρία της σχετικότητας, χωρίς να κάνει τον κόπο να τη μελετήσει, αλλα να την κρίνει με βάση το πώς ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ο ίδιος.. «Παρανοϊκή» θα την χαρακτήριζε !<br /><br />----<br /><br />Μιά ΔΕΥΤΕΡΗ αντίδραση του ιερέα, που με ενοχλεί, είναι η ΜΕΓΑΛΗ «ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ» που δείχνει για την Αχλαδούλα, με λόγια όπως:<br /><br />__ «..τώρα πιά, η ζωή της είναι αλλού, και δέν νομίζω να θελήσει να κάτσει να ασχοληθεί με τα παλιά..»<br />__ «..μπορεί και να μή θέλει να συζητήσει για αυτό το ζήτημα, γιατι την πληγώνει συναισθηματικά..»<br />__ «..οι άνθρωποι, ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ δέν τα συζητούν με τον οποιονδήποτε..!! Τα συζητάνε με τον σύντροφό τους, και μόνο !!..»<br /><br />Διαφωνώ πλήρως με αυτές τις νοοτροπίες.<br /><br />Για μένα, ο άνθρωπος πρέπει να έχει το ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΤΗΣ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ στη ζωή του.. Όχι να φοβάται να προχωρήσει, και να κρύβεται πίσω απο τα συναισθήματά του..<br /><br />Το συναίσθημα δέν είναι ΤΟ ΠΑΝ . Η αλήθεια όμως... είναι !!<br /><br />Έτσι πιστεύω. Και δυστυχώς... βλέπω ότι η Εκκλησία ΔΕΝ σκέφτεται έτσι ! Για τους ιερείς, πνευματικούς κλπ, ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ της Αχλαδούλας έχει τον πρώτο λόγο!<br /><br />Έτσι όμως.... μου φαίνεται πως καταλήγουμε σε μιά ΑΠΟΛΙΤΙΣΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, στην οποία οι άνθρωποι ΑΙΣΘΑΝΟΝΤΑΙ απλώς, χωρίς να σκέφτονται και να ψάχνουν τη ζωή..<br /><br />Μου φαίνεται πως καταλήγουμε σε μιά ΖΩΩΔΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, να υπηρετούμε τα βασικά ένστικτα της φύσης, και ΟΧΙ τον «πολιτισμένο άνθρωπο», τον... «Homo Sapiens», που με το μυαλό του ανέβηκε ένα σκαλί πάνω απο τα ένστικτα και την αίσθηση της εμπειρίας, στην ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ της φύσης..<br />Κι’ αυτό είναι που με θλίβει ακόμα, στην Εκκλησία.. Πώς να τους το εξηγήσω όμως;;<br /><br />Μέχρι να μπορέσω... τους αφιερώνω το τραγούδι του βιντεοκλίπ, που μιλάει ακριβώς για τον άνθρωπο του ενστίκτου, για τον έρωτα ως εκδήλωση της φύσης, ως «βασικό ένστικτο» θα λέγαμε...<br /><br />Έτσι ερωτευόμαστε, λοιπόν;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-555517632508350832?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-25538487261276716592009-01-13T18:45:00.006+02:002009-01-13T19:21:37.530+02:00<strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 31 :<br /></span><span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#000099;">ΟΤΑΝ Η ΖΩΗ...<br />...ΧΑΣΤΟΥΚΙΖΕΙ !<br /></span></strong><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/rFE8M9JjyJw&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/rFE8M9JjyJw&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br /><br />Περνάω δραματικές μέρες, τόσο απο πλευράς υγείας, όσο και απο πλευράς ψυχολογικής. Και στενοχωριέμαι, γιατι σκέφτομαι ότι ΑΝ η ψυχολογία μου μπορούσε να φτιάξει προς το καλύτερο, ίσως τότε και τα προβλήματα υγείας που με βασανίζουν να μήν ήταν τόσο έντονα.. Πχ, απο τις 22 Δεκέμβρη έχω ΑΫΠΝΙΕΣ και κοιμάμαι μόνο 1 ώρα κάθε 24ωρο !... ΑΥΤΟ, είναι μάλλον ψυχολογικό πρόβλημα παρά πρόβλημα της αρρώστειας μου..<br /><br />Θα μου πείτε όμως, και ΓΙΑΤΙ να έχω πρόβλημα ψυχολογικό; Μήπως στοχεύω σε ανέφικτους στόχους, και πικραίνομαι που δέν τους φτάνω; Μήπως φταίω ΕΓΩ δηλαδή;<br /><br />Νομίζω... πως ΔΕΝ είναι έτσι !<br /><br />Με λύπη βλέπω και διάφορους ΑΛΛΟΥΣ ανθρώπους γύρω μου, να... βάζουν ένα χεράκι ο καθένας τους, για να κάνουν την ζωή μου χειρότερη !<br /><br /><br />----<br /><br />Συγκεκριμμένα :<br /><br />ΔΥΟ άνθρωποι – κλειδιά στο θέμα της Αχλαδούλας, εμφάνισαν μιά συμπεριφορά «μπρός – πίσω» απέναντί μου, διπρόσωπη δηλαδή.. Αρχικά έδειξαν έντονη διάθεση να με βοηθήσουν, αλλα μετά... αποσύρθηκαν ΣΙΩΠΗΡΑ στην ιδιωτική τους σφαίρα !<br /><br />-- Ο ΒΙΤΟΡΙΟ, στενός οικογενειακός φίλος της Αχλαδούλας, ενώ αρχικά είπε πως θα μου έδινε τη διεύθυνση και το τηλέφωνό της, στη συνέχεια... τά ‘κανε γαργάρα ! Επίσης, ενώ αρχικά με αντιμετώπισε ζεστά, ήρθε μάλιστα και στο Νοσοκομείο και με επισκέφθηκε ( ΠΟΛΥ μεγάλη ανακούφιση για μένα, αυτό...! ), στη συνέχεια με... ξέχασε, δέν μου τηλεφώνησε ούτε για να ευχηθεί στις γιορτές, και με έχει φέρει σε ένα σημείο ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΥ άν θα πρέπει να τον ενοχλήσω πιά εγώ, ή να πάρω το «μήνυμα» και να τον αφήσω στην ησυχία του...<br /><br />Χτές Δε 12/1 του τηλεφώνησα το πρωϊ. Μου είπε ότι θα με πάρει το βράδυ για να πάμε για καφέ. Περίμενα αγωνιωδώς... αλλα ΤΙΠΟΤΑ..<br /><br />Να με ξέχασε άραγε; Περίμενα σήμερα τότε, να μου τηλεφωνήσει για να μου εξηγήσει τί έγινε. Και πάλι... ΤΙΠΟΤΑ...<br /><br />-- Ο μικρός αδερφός της Αχλαδούλας, ο Αχλάδης, ενώ τηλεφωνηθήκαμε πρίν τα Χριστούγεννα και κανονίσαμε να έρθει μιά Κυριακή μετά την Εκκλησία να τα πούμε... δέν ήρθε ακόμα !<br /><br />Ούτε πήρε ποτέ κανένα τηλέφωνο, να μου πεί μιά δικαιολογία για το ότι δέν μπόρεσε να έρθει τόσον καιρό, κλπ...<br /><br />Τίποτα ! Έτσι..<br />Μιά σιωπή, στα όρια της περιφρόνησης.<br /><br /><br />----<br /><br />Έχει αρχίσει να με ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ αυτή η κατάσταση..<br />Δηλαδή... ΠΟΙΟΣ είμαι εγώ, ρε παιδιά, για να μου φέρεστε έτσι;;;<br /><br />Βλέπω μιά ΠΛΗΡΗ ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΕΒΑΣΜΟΥ προς το πρόσωπό μου. Και οι δύο φαίνεται να νιάζονται για τον δικό τους χρόνο και τα γεγονότα της ζωής τους, και ΔΕΝ ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ ότι εγώ τους περιμένω με αγωνία, και όταν δέν επικοινωνούν μαζί μου με στενοχωρούν...<br />Με στενοχωρούν δέ... ενώ ξέρουν ότι έχω καρκίνο ! Ένας λόγος παραπάνω δηλαδή, που θα έπρεπε να τους κάνει πιό ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΟΥΣ απέναντί μου. Αμ δέ !<br /><br />Απορώ, με αυτή τη συμπεριφορά, πολύ περισσότερο δέ, επειδή και οι δύο άνθρωποι είναι αξιόλογοι, και ΔΕΝ τους χαρακτηρίζει επιπολαιότητα και απροσεξία στις πράξεις τους..<br /><br />Κι’ έτσι... καταλήγω μοιραία σε ΜΑΥΡΕΣ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ, που μου ρίχνουν την ψυχολογία στο ναδίρ : Δέν είναι ΑΥΤΟΙ που φταίνε, αλλα Η ΖΩΗ, ο Θεός !...<br /><br />Η Ζωή με οδηγεί σε ΑΔΙΕΞΟΔΟ στο θέμα της Αχλαδούλας.. Σάν τον Αβραάμ, που οδηγήθηκε να θυσιάσει τον γιό του, με οδηγεί κι’ εμένα να θυσιάσω τελείως την Αχλαδούλα μέσα μου..<br /><br />Άρα.. έχω ΠΑΘΟΣ γι’ αυτήν, όχι αγάπη..<br /><br />Κι’ έτσι, ότι κι’ άν κάνω για να την προσεγγίσω, είναι ουσιαστικά καταδικασμένο μοιραία, απ’ τη ζωή..<br /><br />Αυτά σκέφτομαι, και δέν μπορώ να κοιμηθώ τα βράδυα.<br /><br />Νιώθω ΕΓΚΛΩΒΙΣΜΕΝΟΣ, σε βαρύ και ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΟ μάλιστα, αδιέξοδο..<br /><br />Με τα ΧΑΣΤΟΥΚΙΑ της ζωής, να διαδέχονται το ένα το άλλο, χωρίς τελειωμό...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-2553848726127671659?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-74508758438496893002009-01-07T02:24:00.002+02:002009-01-07T02:29:42.683+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 30 :<br /></span><span style="color:#000099;">ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ...</span></span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:verdana;color:#660000;"><span style="color:#000099;">ΒΑΛΚΥΡΙΑ !!!</span><br /></span></span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/GSKL5E3zSjs&amp;hl=" fs="1" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br /><br />Άβυσσος, η ψυχή του ανθρώπου !<br /><br />Απο τις 22 Δεκεμβρίου βασανίζομαι απο διάρροιες, που με κρατάνε ξάγρυπνο με μόνο 1 ώρα ύπνο κάθε 24ωρο.. Ο Ακτινολόγος αποδίδει τις διάρροιες στην ακτινοθεραπεία που κάνω, αλλα την αϋπνία ΔΕΝ μπορεί να την εξηγήσει...<br /><br />Σήμερα των Θεοφανείων λοιπόν, ΚΟΙΜΗΘΗΚΑ 7-8 το πρωϊ, μετά απο νύχτα ξαγρύπνιας πάλι.. Και όχι μόνο κοιμήθηκα, αλλα... είδα και ΟΝΕΙΡΟ !<br /><br />Και ΤΙ όνειρο μάλιστα ! Με την Αχλαδούλα !!<br /><br />----<br /><br /><span style="color:#000099;">Καθόμουνα λέει, σε ένα στρογγυλό τραπέζι στη σάλα του σπιτιού μου. Απέναντί μου ακριβώς καθόταν η Αχλαδούλα, και δίπλα ένας τύπος που έπαιζε τον ρόλο του «υποψήφιου επόμενου συζύγου της». Δίπλα του, στα αριστερά μου, καθότανε ο πατέρας μου που όλο κάτι έλεγε προς το ζευγάρι, χωρίς όμως να ξέρει τη σχέση αυτών των ανθρώπων με εμένα.<br /><br />Ήτανε κάτι σάν γιορτή, γιατι αρκετοί άνθρωποι κυκλοφορούσαν στο σπίτι με ποτά στα χέρια. Μιά γιορτή που κάποιοι, άγνωστοι σε μένα, την είχαν οργανώσει στο σπίτι μου, τυχαία.. Η Αχλαδούλα είχε έρθει με τον συνοδό της για τη γιορτή, όχι για μένα, και τυχαία βρεθήκαμε αμίλητοι να καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι..<br /><br />Ακουγόταν μιά μουσική, που μου φάνηκε συναισθηματική, και εξευγενισμένη. Δέν ήξερα τί ήτανε.. Στο μυαλό μου όμως, είχε σφηνωθεί η λέξη «Βαλκυρία.... Βαλκυρία...» σάν το όνομα της μουσικής, λές και κάποιος μου την υπέβαλλε στον εγκέφαλο.. Η Αχλαδούλα και ο συνοδός της, άκουγαν εκστασιασμένοι τη μουσική, ευτυχισμένοι και οι δύο.<br /><br />Εγώ, έβραζα μέσα μου. Ο τύπος, φαινότανε σάν «κουλτουριάρης», μέτριο ανάστημα με γυαλάκια και διανοουμενίστικη αθώα φάτσα, σάν τους πάλαι ποτέ κουλτουριάρηδες του Συνασπισμού.. Αισθηματίας φανερά, με έκανε να σκέφτομαι ότι εκείνος είχε μάθει στην Αχλαδούλα να αγαπάει τέτοιες μουσικές, και μέσα απο αυτές τους συναισθηματικούς τύπους – καμμία σχέση με εμένα δηλαδή... Εξ ού και τα νεύρα μου εκείνη τη στιγμή...<br /><br />Κάποια στιγμή, δέν άντεξα άλλο !<br /><br />Χτύπησα την παλάμη μου στο τραπέζι για να τους ξυπνήσω, κοίταξα την Αχλαδούλα στα μάτια αυστηρά, και της είπα νευριασμένος :<br /><br />__ «..Καλή η μουσική, αλλα μπορείς να μου πείς πού κολλάμε ΕΣΥ και ΕΓΩ σ’ αυτήν;..».<br />Την μάλωνα, σάν να της έλεγα δηλαδή «..τί τις θές τις συναισθηματικές μουσικές ΕΣΥ, όταν δέν μου μιλάς 15 χρόνια;... Έχει κανένα συναισθηματισμό, καμμιά ανθρωπιά, αυτή η κατάσταση μεταξύ μας;;»<br /><br />Αυτή με κοίταξε, σάν να κατάλαβε τί ήθελα να πώ. Αλλα προτίμησε να μή μιλήσει, σάν να ήθελε με τη σιωπή να μου δόσει την απάντησή της..<br /><br />Αλλα το ΠΑΡΑΠΟΝΟ είχε φουντώσει για τα καλά πιά μέσα μου, και με έπνιγε.. Δέν ήθελα κάν να σκεφτώ μήπως είχε δίκιο με τη σιωπή της, άν και μέσα μου ένιωθα πως έπρεπε να προσέξω τη στάση της.. Εκνευρισμένος, σηκώθηκα τελικά και έφυγα απ’ το τραπέζι. Πήγα πίσω στο σπίτι, στο πίσω μπαλκόνι να πάρω αέρα.. Ήταν ένα ηλιόλουστο μεσημέρι αργίας, και πολλές νοικοκυρές μπαινόβγαιναν στα μπαλκόνια τους απέναντι δίνοντας ζωντάνια στις πολυκατοικίες της γειτονιάς..Δέν ηρέμησα όμως, αντίθετα το δίκιο μου με έπνιγε και ξαναγύρισα μέσα πιό επιθετικός..<br /><br />Θρονιάστηκα ξανά στη θέση μου, και συνέχισα να της μπαίνω όλο και πιό άσχημα. Την κατηγορούσα ότι στην πραγματικότητα κοιτάει μόνο το ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΗΣ., που το καλύπτει πίσω απ’ το συναίσθημα για να το εξαγιάζει.. Και ότι, δέν έχει τα κότσια να κάνει συζήτηση με βάση τη ΛΟΓΙΚΗ, για να της το δείξω αυτό.. Βάζει πάντα ένα συναισθηματικό φράγμα στη λογική, και έτσι αποφεύγει την αλήθεια..<br /><br />Αυτή παρέμενε σιωπηλή, σκεφτική, και στο τέλος την είδα να σηκώνεται απο τη θέση της για να με αναγκάσει να σταματήσω την κουβέντα αυτή, που για εκείνη δέν είχε νόημα.. Έκανε το γύρο του τραπεζιού και βρέθηκε πίσω μου, ενώ εκείνη την ώρα ο κόσμος άρχισε να φεύγει, και ο χώρος άδειασε κάπως.. Σηκώθηκα και πήγα ξωπίσω της, και συνέχιζα την λεκτική μου επίθεση παρά το ότι ένιωθα μέσα μου πως το παράκανα.. Εκείνη, είχε πιάσει τα δύο φύλλα μιάς σπαστής πόρτας, και είχε χωθεί ανάμεσά τους σάν να ήθελε να κρυφτεί, για να με αποφύγει.. Πήγα πίσω απο την πλάτη της όμως, και συνέχιζα...<br /><br />----<br /><br />Η γιορτή τέλειωσε, και βρεθήκαμε όλοι έξω σε έναν επαρχιακό δρόμο.. Η Αχλαδούλα και ο συνοδός της θα έμεναν στο σπίτι, και εκεί θα συνέχιζαν τη ζωή τους σάν ζευγάρι πλέον.. Ήταν αναπόφευκτο. Ήτανε η επιλογή της. Εγώ, θα έφευγα με ένα παλιό λεωφορείο που στάθμευε πιό πέρα, μαζί με κάτι εξοδούχους φαντάρους, για να γυρίσω στο στρατόπεδο..<br /><br />Με άδεια ψυχή, εκνευρισμένος ακόμα όμως, μπήκα στο λεωφορείο και κάθησα στο τελευταίο κάθισμα.. «Και τώρα, τί κατάλαβα;..», έλεγα μέσα μου, «..διεκδίκησα το δίκιο μου επιτέλους, της τά ‘πα, και ξαναγύρισα τη μοναξιά μου... Κι’ άν φύγει το λεωφορείο απο εδώ, τότε δέν πρόκειται να την ξαναδώ ποτέ πιά, οριστικά...».<br /><br />Ένας κόμπος μ’ έπνιγε.<br />Και ο οδηγός, έβαλε μπροστά τη μηχανή κι’ έκλεισε την πόρτα...<br /></span><br />----<br /><br />Ξύπνησα απορημένος.<br /><br />Άν είναι δυνατόν, εδώ κάνω αμάν να την ξαναδώ την Αχλαδούλα τόσον καιρό, και να την βλέπω στον ύπνο μου και να.... τσακώνομαι μαζί της !! ΑΥΤΟ θέλω πραγματικά, δηλαδή; Να διεκδικήσω «το δίκιο μου» εις βάρος της;;<br /><br />Και... αυτή η λέξη, η «Βαλκυρία»... τί είναι;;;<br />Μου φάνηκε πως κάπου την είχα ξανακούσει, χωρίς όμως να ξέρω ακριβώς περι τίνος πρόκειται.. Ίσως, μιά αρχαία Ελληνική θεότητα, ή ακόμα και όνομα κάποιας ταξιαρχίας του Χίτλερ !! Κάτι τέτοια υπέθετα, αλλα δέν κολλούσαν στο όνειρο..<br /><br />Ώσπου, τό βράδυ αργά έψαξα στο Ίντερνετ. Και... ορίστε τί βρήκα στη «Βικιπαίδεια»:<br />-- «Βαλκυρία», είναι όνομα ΟΠΕΡΑΣ του Βάγκνερ !!<br />-- «Βαλκυρίες», ήταν «ελάσσονες θηλυκές θεότητες στη ΣΚΑΝΔΙΝΑΒΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, που υπηρετούν τον Οντίν. Η ονομασία τους σημαίνει ΑΥΤΕΣ, ΠΟΥ ΕΠΙΛΕΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΦΑΓΙΑΣΘΕΝΤΕΣ»...... !!!<br /><br />Αυτά... άν μή τι άλλο, είναι ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ !<br /><br />-- Πρώτον, επειδή είμαι ΑΣΧΕΤΟΣ με την Κλασσική μουσική, και απορώ πού στο καλό βρέθηκε στο μυαλό μου η «Βαλκυρία» του Βάγκνερ, συνδυασμένη με μουσική μάλιστα, στον ύπνο μου !!!<br /><br />-- Δεύτερον... αυτό το «αυτές, που επιλέγουν τους σφαγιασθέντες»... ταιριάζει ανατριχιαστικά στην περίπτωσή μου με την Αχλαδούλα ! Γιατι... «Σφαγιασμένος» είμαι κι’ εγώ, με τα 15 χρόνια ΜΗ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, άν το καλοσκεφτεί κανείς...<br /><br />Είπατε τίποτα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-7450875843849689300?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-39628384309817189822008-12-23T18:26:00.006+02:002008-12-24T22:14:05.988+02:00<span style="font-size:180%;"><strong><span style="color:#ff0000;"><span style="color:#009900;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 29 :</span><br /></span><span style="color:#000099;">ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ !!!<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#660000;">Ο <span style="color:#ff0000;">ΑΗ – ΒΑΣΙΛΗΣ</span>... ΘΑ ΕΡΘΕΙ,<br />ΕΦΕΤΟΣ !!</span></strong><span style="color:#660000;"><br /></span></span><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/Pyly3JtXoy4&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br />Την περασμένη Παρασκευή το μεσημέρι, πήγα σε ένα σιδεράδικο της γειτονιάς μου να αγοράσω μιά σίτα. Το μαγαζί το έχει μιά γνωστή μαντάμ, στην ηλικία μου περίπου και λίγο μικρότερη, που με ξέρει και με συμπαθεί.<br /><br />Μπήκα λοιπόν μέσα, χαιρετηθήκαμε, έκανα την παραγγελία, κι έβγαλε ένα ρολό σίτα πλαστική και την ξεδίπλωσε πάνω στον πάγκο της. Ζήτησα να κόψει 60 εκ., πήρε ένα ψαλίδι και ετοιμάστηκε να την κόψει.<br /><br />Πάνω εκεί, η πόρτα άνοιξε και μπήκαν μέσα 2 χαρωπές γυναίκες, με τσάντες με ψώνια, παιδικά δώρα κλπ, που χαιρέτησαν τη μαντάμ εγκάρδια και τις χαιρέτησε κι’ αυτή, διακόπτοντας για λίγο το κόψιμο της σίτας. Οι γυναίκες ήταν κυρίες, αλλα είχαν κάτι το απλοϊκό επάνω τους, που με έκανε να τις νιώθω σάν «γυναικούλες» περισσότερο, παρά σάν μεγάλες προσωπικότητες.. Κι’ αυτές, φρόντισαν αμέσως να μου επαληθεύσουν αυτή την εντύπωσή μου :<br /><br />__ «Θέλουμε να μας βγάλεις ένα κλειδί, αλλα βιαζόμαστε...» είπανε στη μαντάμ.<br />__ «Αμέσως !...» απάντησε εκείνη, «..μιά στιγμή μόνο, να κόψω τη σίτα του κυρίου, και...»<br />__ «Άχ, μωρέ... να σε παρακαλέσουμε για κάτι;.. Άν γίνεται, να μας εξυπηρετήσεις πρώτες, γιατι είναι ανάγκη..».<br /><br />Η μαντάμ απόρησε. Το ίδιο κι’ εγώ, τόσο δύσκολο τους ήταν πιά, να περιμένουν μισό λεπτό να μου κόψει τη σίτα; «Γυναίκες...» σκέφτηκα, «..τα θέλουν όλα δικά τους, έστω και χωρίς λόγο..».<br /><br />__ «Άν δέν έχει αντίρρηση ο κύριος...» είπε η μαντάμ. Οι γυναίκες με κοίταξαν ικετευτικά.<br />__ «Εντάξει..», είπα ψυχρά, ίσα που ακούστηκε η φωνή μου.<br />__ «Άχ, σας ευχαριστούμε !!» απάντησαν αυτές, και η μαντάμ παράτησε τη σίτα και έτρεξε χαμογελαστή, να τους φτιάξει το κλειδί τους..<br /><br />Περίμενα... Τί άλλο να έκανα;<br /><br />Αυτές όμως... είχαν όρεξη για κουβέντα !<br /><br />__ «Βιαζόμαστε πολύ ξέρεις..» είπε η διπλανή μου στη μαντάμ, «..γιατι έχουμε ραντεβού με έναν κύριο εδώ δίπλα, και ήδη η ώρα μας έχει περάσει και δέν μπορούμε να καθυστερήσουμε άλλο..».<br /><br />Εκνευρίστηκα. Εγώ δηλαδή, δέν είχα τις δικές μου δουλειές να κάνω; Τα δικά μου ραντεβού; Αποφάσισα να παρέμβω ( ! ), και να τους δείξω, έμμεσα, τον εκνευρισμό μου απο τις βλακείες που έλεγαν :<br /><br />__ «Κι’ εγώ περιμένω... τον Αη – Βασίλη, αλλα δέν πρόκειται νάρθη...» της είπα ψυχρά, «..οπότε μπορώ να σας παραχωρήσω τη σειρά μου..».<br /><br />Η διπλανή μου γύρισε και με κοίταξε άφωνη, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσει τί ήταν αυτό που πέταξα. Η άλλη όμως, που στεκόταν πιό πέρα, μιά κοντούλα και κάπως χωριάτισσα, έσκυψε ΑΜΕΣΩΣ μπροστά, με κοίταξε, και μού ξεφώνισε την απάντηση σε χρόνο ντε τέ, με αγωνία :<br /><br />__ «ΘΑ ‘ΡΘΗ, κύριέ μου !!... Εφέτος θα ‘ρθή, θα το δείτε !!!..»<br /><br />Έπαθα σόκ !<br /><br />Ένιωσα σάν να προσπαθούσε να μου ανορθώσει την ψυχολογία με την κουβέντα της, η δαιμόνια αυτή γυναικούλα.. Σάν να είχα φανερώσει την ΠΙΚΡΑ ΜΟΥ με τα λόγια μου προηγουμένως, και αυτή να το έπιασε το νόημα στον αέρα !<br /><br />__ «Αμήν...» της ψιθύρισα, σκύβοντας το κεφάλι μου, υποταγμένος...<br /><br />Τί άλλο να πώ; Εδώ... αντιμετωπίζω ΤΗ ΖΩΗ, ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΨΥΧΗ, την «εμπειρία» και τη «σοφία» μιάς παντρεμένης γυναίκας! «Γυναικούλας» φαινομενικά μέν, αλλα... μπασμένης στη ζωή βαθειά, που καταλαβαίνει αμέσως την ψυχή του άλλου και τα πάθη της..<br /><br />__ «Έτοιμο το κλειδί σας !», είπε η μαντάμ βγάζοντάς με απο τη δύσκολη θέση.<br /><br />Οι γυναίκες στράφηκαν σ’ αυτήν, πήρανε το κλειδί, και έφυγαν ενθουσιασμένες, ευχόμενες θερμά «καλά Χριστούγεννα !» και στους δυό μας.<br /><br />Τους ευχήθηκα κι’ εγώ, μέσα απο την καρδιά μου, πραγματικά.. Σάν να ήθελα έτσι να τις ευχαριστήσω, για την κουβέντα που μου είπαν προηγουμένως..<br /><br />Πήρα και τη σίτα μου, κι’ έφυγα σε λίγο απο το μαγαζί, προβληματισμένος...<br /><br />----<br /><br />Ποιός είναι ο «Αη – Βασίλης» που περιμένω, και φοβάμαι ότι δέν πρόκειται να ‘ρθή;;<br /><br />Μα... η Αχλαδούλα !!<br /><br />Ύστερα απο την συνομιλία με τον άντρα της ( διαβάστε την «Ανάσταση / 28» ), όλη αυτή την εβδομάδα σκέφτομαι ότι ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΩ Σ’ ΑΥΤΗΝ. Θέλω να σεβαστώ το «όχι» του συζύγου της, έχει σημασία αυτό..<br /><br />Έτσι... ο μόνος τρόπος να την συναντήσω, είναι... να έρθει ΕΚΕΙΝΗ εδώ, στην ενορία μας !<br /><br />Τί λέτε; Θά ‘ρθη;;<br /><br />__ «ΘΑ ‘ΡΘΗ, κύριέ μου !!... Εφέτος θα ‘ρθή, θα το δείτε !!!..»<br /><br />Τα λόγια της άγνωστης γυναικούλας στριφογυρίζουν στο μυαλό μου πιά, και μου φαίνονται σάν ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ για πραγματικά <strong><span style="color:#ff0000;">ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ</span></strong> εφέτος...<br /><br />Αμήν...!<br /><br />----<br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Όσο για το τραγούδι που συνοδεύει το θέμα μας, το άκουσα τυχαία στο ράδιο και νομίζω πως είναι το πιό κοντινό στη ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ αυτών των δύο γυναικών που συνάντησα σήμερα..<br /><br />Η αισιοδοξία τους δηλαδή που προσπάθησαν να μου μεταφέρουν, είναι ακριβώς ότι μεταδίδουν και οι δύο τραγουδίστριες στο βιντεοκλίπ..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-3962838430981718982?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-29262152088161261912008-12-21T19:12:00.001+02:002008-12-21T19:15:31.746+02:00<span style="font-size:180%;"><strong><span style="color:#000099;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 28 :<br /></span><span style="color:#009900;">ΑΧΛΑΔΟΥΛΑ... <span style="color:#ff0000;">STOP</span> !!</span></strong><span style="color:#009900;"><br /></span></span><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/kRa4GsZhu0E&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/kRa4GsZhu0E&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Η ανθρώπινη ΞΕΦΤΙΛΑ δέν έχει όριο, μερικές φορές.. Δυστυχώς..<br />Και... ακριβώς τέτοια είναι η περίπτωσή μου αυτή την εποχή !<br /><br />----<br /><br />Την περασμένη Κυριακή το πρωϊ, στάθηκα μπροστά στον άντρα της Αχλαδούλας, καθώς ανέβαινε τα σκλαλιά της Εκκλησίας με τον γιό του :<br /><br />__ «Αχλάδιε, θέλω να σου μιλήσω !», του είπα.<br /><br />Έτσι γεφυρώθηκε μιά κατάσταση ΜΗ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ που κρατούσε... 15 χρόνια ! Εκείνος, ανταποκρίθηκε χωρίς να νιώσει καμμία ιδιαίτερη έκπληξη:<br /><br />__ «Εντάξει, πάμε λίγο πιό ‘δώ, να σ’ ακούσω..» είπε.<br /><br />Το παιδί κάθησε στο μάρμαρο της Εκκλησίας παραδίπλα, και μας κοίταζε. Τού ‘ριξα μιά φευγαλέα ματιά μόνο, που την έκανα όσο πιό αδιάφορη γινότανε για να μήν του τραβήξω την προσοχή. Πρόλαβα να δώ μόνο τα χαρακτηριστικά της Αχλαδούλας στο σοβαρό, και τραγικό πρόσωπό του..<br /><br />__ «Αυτός είναι ο γιός σου, ο Αχλαδούλης;» του είπα, καθώς απομακρυνόμασταν.<br />__ «Ναί...»<br />__ «Να σου ζήσει !»<br /><br />Δέν απάντησε. Το ύφος του ήτανε βαρύ. Ένας άντρακλας δύο μέτρα σχεδόν, σωματώδης σάν «Κόναν ο βάρβαρος», ένας τύπος πολεμιστή για ταινία με τον Αττίλα.. Γιά τέτοιο πράγμα μιλάμε, βαρύ κι’ ασήκωτο... Μπήκα στο θέμα, αμέσως :<br /><br />__ «Θέλω να πάω να ξαναβρώ την Αχλαδούλα...», του είπα. Έβαλα τελεία, και συνέχισα απότομα : «..Έχεις αντίρρηση ;;..»<br /><br />Κοίταξε πέρα μακρυά, με βλέμμα γυάλινο απο πόνο.<br /><br />__ «Ναί !..», είπε ενοχλημένος.<br /><br />Αιφνιδιάστηκα. Δέν το περίμενα, ότι θα άκουγα τέτοια απάντηση. Πικράθηκα, νιώθοντας πως η πορεία μου προς την Αχλαδούλα τσακίζεται σε βαρύ τοίχο.. Εκείνος συνέχισε, εξηγώντας μου :<br /><br />__ «Δέν έχει βγεί ακόμα το διαζύγιο... Όταν βγεί, τότε πήγαινε..»<br /><br />Ήταν εκνευρισμένος. Δέν του άρεσε η κουβέντα αυτή, λογικό άλλωστε.. Έμοιαζε με θηρίο παγιδευμένο, που θέλει να ξεφύγει τη μοίρα του αλλα βλέπει πως δέν μπορεί... Έβγαζε πόνο, και έχθρα, μέσα στα λογικά πλαίσια όμως, χωρίς να γίνεται αναξιοπρεπής. Ίσα – ίσα, που η ειλικρίνεια με την οποία αντέδρασε στο ερώτημά μου, με είχε συγκινήσει. Εξακολουθούσε να μή με κοιτάζει, μένοντας με το βλέμμα καρφωμένο ίσια μπροστά του, στο πουθενά..<br /><br />__ «Σ’ ευχαριστώ πολύ..» του είπα, και γυρίσαμε ξανά προς το παιδί.<br /><br />Η κουβέντα τελείωσε εκεί, φανερά.. Δέν μ’ έπαιρνε να συνεχίσω άλλο, κι’ έτσι τον άφησα προβληματισμένο, κι’ έφυγα πικραμένος κι’ εγώ..<br /><br />----<br /><br />Η αρχική μου εντύπωση, ήτανε μιά απέραντη ΘΛΙΨΗ για τον άνθρωπο, και το πώς παγιδεύεται μόνος του σε αδιέξοδα.. Αυτό, αφορά τον άντρα της Αχλαδούλας. ΔΕΝ θεωρώ σωστό το ότι δέν θέλει να πάω να την ξαναβρώ. Ενώ αυτό ακούγεται «ανθρώπινο» εκ μέρους του, εντούτοις πάσχει στο ότι παρεμβαίνει εκείνος στο ποιούς πρέπει να συναντάει η Αχλαδούλα και ποιούς όχι.. Περιορίζει δηλαδή ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ, πράγμα που νομίζω πως είναι σφάλμα να συμβαίνει σε ένα παντρεμένο ζευγάρι... Άν ήμουν εγώ στη θέση του, θα μου έλεγα «..κάνε ότι θέλεις. Δέν μπορώ εγώ να σε εμποδίσω να πάς να την συναντήσεις..», για να μήν πώ ότι... θα με πήγαινα κιόλας ο ίδιος σ’ αυτήν !<br /><br />Αλλα εγώ... έχω ακόμα ένα μυαλό παιδιάστικο, απαλλαγμένο απο το δικό του φορτίο της εμπειρίας, και κρίνω «θεωρητικά» τα πράγματα χωρίς να με αγκυλώνουν τα συναισθήματα.. Έτσι, κρίνω πως το να εμποδίζεις έναν άνθρωπο είναι πράξη ΦΟΒΟΥ. Και ο φόβος... δέν φέρνει καλά αποτελέσματα σε τέτοιες περιπτώσεις, μάλλον..<br /><br />Αλλα Η ΖΩΗ είναι πιό βαθειά απο τη δική μου σκέψη. Έτσι, δέν αποκλείεται αύριο να την ξανακερδίσει την Αχλαδούλα ο άνθρωπος αυτός, παρά τα συναισθηματικά του δεσμά που του συσκοτίζουν τη λογική σήμερα.. Εξάλλου, ΑΥΤΟΣ παντρεύτηκε την Αχλαδούλα τελικά, μιά φορά κι’ έναν καιρό, και όχι εγώ με τις φιλοσοφίες μου.. Βέβαια, το κατάφερε αυτό χωρίς αντίσταση αφού εμένα η Εκκλησία με είχε «σκοτώσει» τότε σκόπιμα για να του ανοίξει τον δρόμο, αλλα αυτό.... δέ βαριέσαι... τί να λέμε τώρα.. Εγώ δηλαδή τα λέω, αλλα ποιός νιάζεται να ακούσει κι’ ακόμα περισσότερο να τα ΣΚΕΦΤΕΙ όλα αυτά..<br /><br />----<br /><br />Η μεγάλη ΞΕΦΤΙΛΑ όμως, που έγραψα στην αρχή, είναι αυτή που νομίζω πως χαρακτηρίζει τον εαυτό μου πιά, και ΟΧΙ τον άντρα της Αχλαδούλας..<br /><br />Και είναι το ότι «χρειάζομαι άδεια» για να πάω να της μιλήσω.<br /><br />Αυτό... δέν είναι κάτι ασήμαντο !<br /><br />Θέλει σκέψη. Πολλή, και βασανιστική, για να το χωνέψω και να ερμηνεύσω σωστά τη σημασία του...<br /><br /><br />----<br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Το τραγούδι της ΕΥΡΙΔΙΚΗΣ που βάζω εδώ, είναι μάλλον «ευσεβείς πόθοι» παρά απεικόνιση της αλήθειας.. Άλλωστε, όπως το μάντευα, ΑΝΤΡΑΣ το έχει γράψει, προφανώς ομοιοπαθής..<br /><br />Καμμία σχέση λοιπόν, με το θέμα μας..<br /><br />Εκτός του ότι... η Ευριδίκη ήταν Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΤΡΑΓΟΥΔΙΣΤΡΙΑ ΤΗΣ ΑΧΛΑΔΟΥΛΑΣ !! Και, εδώ που τα λέμε, με τέτοια καταπληκτική ερμηνεία που κάνει στο βιντεοκλίπ αυτό, πείθει ότι δίκαια κέρδισε την καρδιά της...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-2926215208816126191?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-23947855082291518532008-12-19T02:58:00.003+02:002008-12-19T03:06:53.903+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 27 :<br /></span><span style="color:#000099;"><span style="font-family:verdana;">ΤΑ ΠΑΛΙΑ<br />ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ...</span><br /></span></span></strong><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/RsZhMZKRwsk&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/RsZhMZKRwsk&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Μέσα στη γενική «θανατίλα» που με έχει πλακώσει αυτές τις μέρες αφού στην Ενορία δέν μπορώ να βρώ ΖΩΗ, υπάρχουν και... οι ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ, δηλαδή εξελίξεις που ωθούν στην κατεύθυνση ενός καλύτερου αύριο εδώ.. <br /><br />Τέτοια εξαίρεση, είναι η σειρά συζητήσεων που άρχισα ήδη με τον αρμόδιο ιερέα, για την παλιά ιστορία της Αχλαδούλας. Ήδη έχουμε κάνει 3 συνομιλίες διάρκειας απο 1 ως 3 ώρες η καθεμία, και περιμένω απο αυτές να καταλάβει η Εκκλησία ότι ΔΕΝ ήταν «απόπειρα βιασμού» η ενέργειά μου στην Αχλαδούλα την Πρωταπριλιά του ’94, αλλα κάτι εντελώς διαφορετικό : μιά πράξη ΣΕΒΑΣΜΟΥ για αυτήν..<br /><br />Στα πλαίσια αυτών των συζητήσεων λοιπόν, ξανάνοιξα κάτι παλιά ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ που έγραφα τότε.. Και βρήκα σ’ αυτά ΠΟΛΛΕΣ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ του θέματος, που τις είχα ξεχάσει στο μεταξύ ! Ξαναζωντάνεψε στα μάτια μου, η εποχή εκείνη που την γνώρισα, κορίτσι 14 ετών τότε...<br /><br />Ήταν μιά ΑΛΛΗ ΕΠΟΧΗ. Οι σημειώσεις μου είναι γεμάτες ονόματα παιδιών, και γεγονότα.. Σάν μιά παλιά ταινία, απο μιά εποχή ΑΚΜΗΣ, ζωντάνιας, και ανθρωπιάς, εντελώς διαφορετική απο το ψόφιο τίποτα που ζούμε σήμερα..<br /><br />Μιά όμορφη εποχή !..<br /><br />Που... τη νοστάλγησα ξανά, με συγκίνηση !<br /><br />Το καλοκαίρι ’93 ειδικά... ήταν το κάτι άλλο, με έναν... ψιλο-ερωτάκο ( !! ) να σκάει και να μή σκάει, ανάμεσα σε μένα και στην Αχλαδούλα ! Και καλά, εγώ ήμουνα φούλ ερωτευμένος μαζί της τότε, πλήν όμως αυτό νόμιζα πως ΔΕΝ ΦΑΙΝΟΤΑΝΕ. Και πως θα μπορούσα να τραβήξω μιά τίμια διαδρομή χωρίς να το φανερώσω ποτέ.. Εξάλλου, σιγά τ’ αυγά, σε όλη μου τη ζωή έπνιγα συναισθήματα, δέν ήταν και τίποτα δύσκολο να το κάνω και τότε, που το απαιτούσε η περίσταση...<br /><br />Το θέμα είναι όμως... πώς αισθανότανε η Αχλαδούλα τότε ! Και, τα στοιχεία του Ημερολόγιου δείχνουν ότι μάλλον με είχε καταλάβει, και με διερευνούσε προσεκτικά κι’ εκείνη... Κι’ όταν λέμε «με διερευνούσε», εννοούμε... άστα να πάνε, δέν αντέχω, θα βάλω τα κλάματα !!!<br /><br />----<br /><br />Και όμως, όλα αυτά είναι πολύ όμορφα !<br />Γιατι έτσι, είναι όμορφη η ζωή, όταν την ζεί κανείς δημιουργικά αντί να επιβιώνει απλώς..<br /><br />Αλλα οι άνθρωποι... ΔΕΝ συζητάνε για τέτοια ζητήματα !<br />Μιλάμε για ποδόσφαιρο, για αυτοκίνητα και κομπιούτερ, αλλα για την ομορφιά της ζωής μας έστω στο παρελθόν.... ποιός σκοτίζεται να κάθεται να ακούει...<br /><br />Η ζωή τρέχει, το παιδί της Αχλαδούλας θέλει το γάλα του, ο μισθός φτάνει και δέν φτάνει, νά τα «σοβαρά προβλήματα» για να ασχοληθεί κανείς σήμερα. Έτσι δέν είναι; Η βουτιά στο παρελθόν, τί έχει να προσφέρει;<br /><br />Μοιάζει να είμαι Ο ΜΟΝΟΣ άνθρωπος που συγκινείται και βρίσκει νόημα πιά, σε αυτή τη βουτιά..<br /><br />Γιαυτό... ξυπνάω και με βρίσκω ΠΛΗΡΩΣ ΕΝΑΡΜΟΝΙΣΜΕΝΟ με το πνεύμα του βιντεοκλίπ που σας βάζω εδώ..<br /><br />Κι’ αυτό είναι το τραγικό, στην περίπτωσή μου !<br />Ένα «θέλω!», που... μοιάζει ΑΔΥΝΑΤΟ να μπορεί να πραγματοποιηθεί πιά, μετά τον καρκίνο που έχω..<br /><br />Ή μήπως... δέν είναι απόλυτο αυτό;....!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-2394785508229151853?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-39042329509754891192008-12-10T03:38:00.003+02:002008-12-10T10:53:23.094+02:00<span style="font-size:180%;"><strong><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 26 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#000099;">ΣΤΙΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ<br />ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ</span></strong><br /></span><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/dL4UApQC940&amp;hl=" fs="1" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br /><em>Σήμερα ( Τρίτη ) το μεσημέρι ΒΓΗΚΑ απο το Νοσοκομείο, ξανά !<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Η ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ ΑΝΑΒΑΛΛΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ 2009 !<br /></span></strong><br />Οι γιατροί έκριναν πως είναι καλύτερο στην παρούσα φάση να συνεχίσω με ΑΚΤΙΝΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ, και αύριο Τετάρτη θα με δεί ο ακτινολόγος για να με βάλει σε πρόγραμμα..<br /></em><br />----<br /><br />Έχοντας λοιπόν ΧΡΟΝΟ στη διάθεσή μου απόψε, πήγα για πρώτη μου φορά μετά απο χρόνια στις «νεανικές συζητήσεις» του Πνευματικού κέντρου της Ενορίας μου, ύστερα απο συνεννόηση με τον αρμόδιο ιερέα.<br /><br />Στις συζητήσεις αυτές πήγαινε συστηματικά η Αχλαδούλα με τον σύζυγό της μέχρι πρίν 2 χρόνια, οπότε εγκατέλειψε λόγω δυσκολιών με το παιδί κλπ...<br /><br />Απο τους φίλους της εκείνων των χρόνων, μόνο ένας συνεχίζει ακόμα να πηγαίνει εκεί, θα τον λέω ΒΙΤΟΡΙΟ εδώ, όνομα ψεύτικο εννοείται.. Συνεχίζει, παρά το ότι είναι οικογενειάρχης άνθρωπος σήμερα, με κόρη που μπαίνει στην εφηβεία.. Στην επίσκεψή του στο Νοσοκομείο μου, την περασμένη εβδομάδα, ο Βιτόριο με ρώτησε ΓΙΑΤΙ δέν πήγαινα ποτέ κι’ εγώ στις συζητήσεις αυτές..<br /><br />Του απάντησα, ότι απο τότε που έγινε το περιστατικό της δήθεν «απόπειρας βιασμού» της Αχλαδούλας απο εμένα, εδώ και 15 χρόνια δηλαδή, <strong><span style="color:#ff0000;">η Εκκλησία ΜΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕ να πηγαίνω στις συζητήσεις αυτές</span></strong>, για να μήν συναντήσω την Αχλαδούλα και την ενοχλήσω. Μετά 5 χρόνια απαγόρευσης πήρα την άδεια να πηγαίνω ξανά, αλλα όταν πήγα η Αχλαδούλα.... απουσίαζε, επιδεικτικά, για ένα εξάμηνο ! Επέστρεψε σ’ αυτές, μόνο όταν τις εγκατέλειψα εγώ τελικά, για να της παραχωρήσω τον χώρο..<br /><br />Κι’ απο τότε ΔΕΝ ξαναπάτησα εκεί, είτε πήγαινε η Αχλαδούλα είτε όχι...<br /><br />----<br /><br />Απόψε λοιπόν, ΕΣΠΑΣΑ την «αποχή μου» αυτή..<br /><br />Πήγα, και με την ελπίδα να δώ τον Βιτόριο, που ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ τις τελευταίες μέρες, απο τότε που του ζήτησα για 2η φορά το τηλέφωνο της Αχλαδούλας ! Δέν μπορώ να ερμηνεύσω την εξαφάνισή του αυτή.. Έτσι, την εντάσσω σε ένα «χιλιοειπωμένο τραγούδι» που λέει πως κάθε γνωστός μου που είναι ταυτόχρονα και δικός της... κάποια στιγμή εξαφανίζεται. Και αφήνει το αποτύπωμα της ΜΗ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ στη θέση του.. Αυτό έχει συμβεί ήδη με 3 ανθρώπους μέσα σ’ αυτή την εβδομάδα.. Τί να πώ; Να τους... εκατοστήσω;;<br /><br />Γκρεμοί με χωρίζουν απο τους ανθρώπους αυτούς πλέον.. Ρίχνω γέφυρες επικοινωνίας, αλλα ενώ αρχικά πιάνουν έδαφος στη συνέχεια γκρεμίζονται κι’ αυτές στο κενό.. Μιά πανίσχυρη, μεταφυσική «θανατίλα» μοιάζει να τα τρώει όλα και να τα εξαφανίζει στην άβυσσο, αφήνοντάς με στάσιμο, παρά τις προσπάθειες που κάνω..<br /><br />Έχω αρχίσει να πιστεύω ότι ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να φτάσω στην Αχλαδούλα, όσες γέφυρες και να χτίσω, και ότι προσπάθειες κι’ άν κάνω.. Παρ’ όλα αυτά όμως, ΘΑ ΕΠΙΜΕΙΝΩ. Θα καλύψω όσο έδαφος μπορώ, και μετά... έχει ο Θεός!..<br /><br />Έτσι πήγα λοιπόν απόψε στη «συζήτηση» στο Πνευματικό κέντρο, χωρίς να περιμένω τίποτα θαύματα.. Μάντευα δέ, ότι ούτε κάν τον Βιτόριο δέν θα έβρισκα εκεί, και... όντως, έτσι έγινε : απόψε, απουσίασε !<br /><br />----<br /><br />Στις συζητήσεις αυτές, πρέπει να σας πώ ότι πήγαινα σχεδόν σε όλη μου τη ζωή. Απο μαθητής, μετά φοιτητής, εργαζόμενος, κλπ... Και όμως! Άν και τα έχω ακούσει όλα σχεδόν όσα μπορούν να λεχθούν εκεί μέσα, εντούτοις... ΤΩΡΑ τις έχω ΑΝΑΓΚΗ τις συζητήσεις, στα 47 μου !! Κι’ αυτό επειδή... λόγω Αχλαδούλας το μυαλό μου είναι πιά γεμάτο με ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ, που θα ήταν ευχής έργο άν θα μπορούσα να τα ξεδιαλύνω σε έναν τέτοιο τόπο..<br /><br />Απόψε λοιπόν, βρέθηκα σε μιά παρέα 20 περίπου ανθρώπων, νέων στην πλειοψηφία, αλλα και με δυό-τρείς αρκετά μεγάλους, στα δικά μου χρόνια σχεδόν. Έτσι, ΔΕΝ ένιωθα «παρείσακτος» και «άσχετος», πράγμα καταρχήν καλό..<br /><br />Άκουσα μιά πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του ιερέα, τη συζήτηση που ακολούθησε, αλλα ΔΕΝ συμμετείχα με δικές μου ερωτήσεις.. Δέν χρειάστηκε. Έμεινα σιωπηλός, και απλώς χάζευα τα πρόσωπα γύρω.<br /><br />Δέν ήξερα κανέναν τους, με εξαίρεση ένα ζευγάρι που ήρθε αργότερα. Διαπίστωσα δέ, ότι υπήρχε η τάση μεταξύ τους να σχηματίσουν ζευγάρια, είτε απο φανερή έλξη, είτε δειλά-δειλά ως επιθυμία που έπαιρνε και δέν έπαιρνε σχήμα.. Υπήρχαν και κάποιοι ξέμπαρκοι, που σχημάτιζαν παρέες. Αλλα τον κυρίαρχο τόνο, τον έδιναν τα ζευγάρια..<br /><br />Θυμήθηκα την εποχή της Αχλαδούλας. Η εικόνα μου απο τότε, πρίν το περιστατικό μεταξύ μας, όταν πηγαίναμε όλοι στις συζητήσεις ( όπου μιλούσε ο... γνωστός μας Μητροπολίτης ! ), ήταν πολύ διαφορετική της σημερινής.. Τότε, θυμάμαι 40-50 άτομα μέσον όρο, σήμερα μέτρησα 20.. Τότε υπήρχε το ενδιαφέρον για ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ, και όχι για το άν θα δέσει η σχέση με την τάδε διπλανή.. Υπήρχε μεγαλύτερη συμμετοχή, και ικανοποίηση.. Σήμερα, ένιωθα μιά ΦΤΩΧΕΙΑ ξανά, παρά το ότι τα 20 άτομα δέν ήταν και λίγα ! Εκείνα τα χρόνια, η συζήτηση κάθε Πέμπτη είχε ένα χαρακτήρα «πανηγυριού» και «γιορτής». Σήμερα, μου φάνηκε μάλλον μιά απονευρωμένη υπόθεση..<br /><br />Ίσως όμως, αυτά να οφείλονται στο ότι ένιωθα ξένος, καινούριος εκεί, και βέβαια χωρίς ιδιαίτερο «προσωπικό ενδιαφέρον» για καμμιά δεσποινίδα..<br /><br />Πέρασε η ώρα, έφαγα το γλυκό μου στο φινάλε, κι’ έφυγα.<br /><br />Αλλα... θα επιμείνω!<br /><br />Θα ξαναπάω..<br />Κι’ ότι προκύψει.<br /><br />----<br /><br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Το ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ του Παπάζογλου δέ, τα λέει όλα ( μεταφορικά πάντα ! ) με τον καλύτερο τρόπο..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-3904232950975489119?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-5147125352780905402008-12-07T02:50:00.002+02:002008-12-07T02:57:57.798+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 25 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#000099;">Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ,<br />ΚΑΙ <span style="color:#333333;">Η ΕΝΟΡΙΑ<br />ΤΩΝ ΠΕΘΑΜΕΝΩΝ..<br /></span></span></span></strong><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/sLWrDoTwsuY&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/sLWrDoTwsuY&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Απο την Παρασκευή το απόγευμα που βγήκα απ’ το Νοσοκομείο με «άδεια» για το Σαββατοκύριακο, δέν μπορώ να ησυχάσω.<br /><br />Τριγυρίζω στους Εσπερινούς της ενορίας μου μισότρελλος, ψάχνοντας να βρώ ΕΝΑΝ έστω, παλιό γνωστό της εξαφανισμένης Αχλαδούλας. Για να συζητήσω, να ΜΑΘΩ... Να πάρω την οποιαδήποτε πληροφορία για να γεμίσω αυτό το κενό των 15 χρόνων μέσα μου..<br /><br />Αλλα ΔΕΝ βρίσκω κανέναν..<br /><br />Η παλιά «νεολαία» της ενορίας, σήμερα έχει μετατραπεί σε ένα σύνολο απο οικογένειες που σκόρπισαν. Έφυγαν απο τα Πατήσια, αναζητώντας καλύτερη ζωή στα διάφορα Προάστεια, όπως πχ το Νέο Ηράκλειο που φιλοξενεί τώρα την Αχλαδούλα...<br /><br />Έφυγαν... κι’ άφησαν πίσω τους μιά ΠΕΘΑΜΕΝΗ ΕΝΟΡΙΑ..<br /><br />Κι’ εμένα με τσακισμένη ψυχή πιά, να κάθομαι στην Εκκλησία και να αναρωτιέμαι ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΙ και τί γυρεύω ανάμεσα στα γερόντια, τους Αλβανούς, και τις Ρωσσίδες..<br /><br />Βγαίνουν οι παππάδες και κάνουν την «έξοδο» στο κέντρο του Ναού, σηκώνομαι όρθιος και κοιτάζω τον κόσμο γύρω μου, και νιώθω ολότελα ΞΕΝΟΣ, σε τόπο ψόφιο, που δέν υπάρχει ένα γνώριμο πρόσωπο να μου ζεστάνει την ψυχή...<br /><br />Πώς να την χωνέψω αυτή την κατάσταση...<br />Δέν παλεύεται.<br />Είναι πληγή που αιμορραγεί μέχρι θανάτου..<br /><br />__ «Πώς πήγε το τμήμα σκακιού του Πνευματικού Κέντρου;», ρώτησα έναν ιερέα μας.<br />__ «Αρχίσαμε την περασμένη εβδομάδα. Ήρθαν 3 παιδάκια...»<br />__ «Γιατί δέν το διαφημίζετε στα Κατηχητικά, που υπάρχουν παιδιά;»<br />__ «Έεεε... χμμ... ποιά κατηχητικά; ΤΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΕΧΕΙ 7 ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΝΟ !», είπε, κι’ έμεινα εμβρόντητος...<br /><br />Το κατηχητικό που θυμάμαι εγώ, ακόμα και στον καιρό της Αχλαδούλας, έσφυζε απο παιδιά και νεολαία.. Τώρα, μοιάζει με πτώμα πιά, που έχει απομείνει μόνο ο σκελετός για να θυμίζει πως κάποτε κάτι έζησε εκεί πέρα...<br /><br />Και η ζωή προχωράει...<br />Τα Πατήσια γίνονται ΓΚΕΤΟ μεταναστών, και οι Αθηναίοι σκορπίζουν στα γύρω προάστεια. Είναι αναπόφευκτο. Ποιός θα καθήσει ΕΔΩ, να μεγαλώσει το παιδί του δίπλα στους μαχαιροβγάλτες;<br /><br />Η Αχλαδούλα έκανε σωστά που έφυγε.. Το ίδιο θα έπρεπε να κάνω κι’ εγώ. Αλλα ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, για οικονομικούς λόγους. Και μένω εδώ. Μόνος, σε μιά ενορία ΝΕΚΡΗ απο ζωή πιά...<br /><br />Αυτά σκεφτόμουνα στην Εκκλησία την Παρασκευή το απόγευμα..<br />ΔΕΝ ΕΧΩ ΕΝΟΡΙΑ πιά !..<br />ΔΕΝ έχω ανθρώπους !<br />Μοιάζει να είναι το ΤΙΜΗΜΑ για την οικονομική μου αποτυχία στη ζωή μου.<br />Μιά κόλαση..<br /><br /><br />----<br /><br /><br />Απόψε, Σάββατο απόγευμα, καθόμουνα στον Εσπερινό και ένιωθα την ίδια παγωμάρα..<br /><br />Στον άμβωνα, στεκότανε Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ, ο πρώην Πνευματικός της Αχλαδούλας, ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε την πολιτκή της ΚΑΜΜΙΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ανάμεσα σ’ αυτήν και εμένα..<br /><br />Τί να τον κάνω τώρα;<br /><br />Τί μπορεί να μου ξαναφέρει πίσω;;<br />Εξάλλου... κι΄ εκείνος ΕΦΥΓΕ, πρώτος απ’ όλους, για τη Μητρόπολή του..<br /><br />Κουρασμένος, περίμενα το τέλος του Εσπερινού μπάς και καταφέρω να του μιλήσω. Να τον ρωτήσω τί έκανε γι’ αυτό που του είχα ζητήσει πρίν 2 μήνες, να βοηθήσει να ΞΑΝΑΜΙΛΗΣΩ με την Αχλαδούλα. ( διαβάστε την «Ανάσταση / 7» )<br /><br />Έπιασα μιά άδεια καρέκλα μπροστά στο Ιερό, και περίμενα σκεφτικός.. Στην πραγματικότητα, δέν υπήρχε λόγος να τον ρωτήσω για αυτό το ζήτημα, αφού το προχωράω ήδη απο άλλες κατευθύνσεις. Ήθελα όμως να του μιλήσω, για να μήν αισθάνεται ότι του κρατάω μίσος και δέν τον αποδέχομαι στην ενορία μας πιά..<br /><br />Ξαφνικά... τον είδα σε μιά πλάγια πύλη του ιερού, να στέκεται και να μιλάει σε 2 ηλικιωμένες γυναίκες ! Ευκαιρία να τον πετύχω ΜΟΝΟ ΤΟΥ, που τινάχτηκα αμέσως και την άρπαξα απο τα μαλλιά ! Τον πλησίασα, μου χαμογέλασε, του φίλησα το χέρι, και τον ρώτησα «αθώα»:<br />__ «Τί έγινε με αυτό που σου ζήτησα;»<br /><br />Περίμενα να τον δώ να έρχεται σε δύσκολη θέση, στριμωγμένος στο ρίγκ της ηθικής, και να αντιδράει με νεύρα εναντίον μου !<br /><br />Αυτός όμως χαμογέλασε, σκέφτηκε λίγο, και μου είπε με την μεγαλύτερη ΕΙΛΙΚΡΙΝΕΙΑ στο βλέμμα του,<br />__ «Δέν έκανα τίποτα !...». Σταμάτησε, και με κοίταξε. Του χαμογέλασα. Και συνέχισε :<br />__ «..Δέν κατάφερα να την εντοπίσω..»<br />__ «Δέν πειράζει..», του είπα με ζεστή καρδιά.<br /><br />Με είχε ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕΙ το ύφος του, η ειλικρίνειά του, το χαμόγελό του που χρωμάτιζε το θέμα με όμορφα χρώματα κάνοντάς με να αναθαρρήσω κι’ εγώ, και να αισθανθώ ότι ΖΟΥΣΑ, ότι δέν συναντούσα ΕΝΑΝ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΤΟΙΧΟ πιά, αλλα μιά ζωντανή ΨΥΧΗ...!<br /><br />Εκείνος, προς μεγάλη μου έκπληξη, πήγε ένα βήμα παραπέρα το ζήτημα :<br /><br />__ «χμμμ... Χτές, είδα τον αδερφό της, αλλα δέν μπόρεσα να του μιλήσω...», είπε, και με κοίταξε. Ήταν φανερό, ότι δέν είχε άλλα να πεί.<br /><br />__ «Δέν πειράζει!..», του χαμογέλασα, «..σ’ ευχαριστώ πάρα πολύ !». Κι’ έφυγα, συγκινημένος βαθειά...<br /><br />Μέσα στην άχαρη ερημιά της ενορίας μου, ένιωσα σάν να ΑΣΤΡΑΨΕ ξαφνικά μιά λάμψη ΖΩΗΣ...<br /><br />Ειρωνεία της τύχης, το μόνο πρόσωπο που μου ζέστανε την ψυχή εδώ μέσα, να είναι Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΑΣ...<br /><br />Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ Μητροπολίτης !..<br /><br />Που, απόψε, ένιωσα για πρώτη μου φορά ΠΩΣ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΩ !!!<br /><br />Ναί !! Παρά τα όσα μου έκανε, και τα όσα του σέρνω εδώ, στο Ίντερνετ..<br /><br />Τον αγαπάω πιά.. Και ΤΟ ΑΞΙΖΕΙ...<br /><br />Κι’ έτσι θα τον υποδέχομαι απο εδώ και πέρα στην ενορία μας, όποτε έρχεται να μας επισκεφθεί..<br /><br />Σάν τη φλόγα, στο μαύρο μας σκοτάδι..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-514712535278090540?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-3965859686490823162008-12-06T03:49:00.001+02:002008-12-06T03:58:07.055+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 24 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#000066;">OUT OF REACH…<br />OUT OF TOUCH..<br /></span></span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/-M_2c3QILbo&amp;hl=" fs="1" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br /><br />Μπήκα στο Νοσοκομείο τελικά την προηγούμενη Κυριακή 30 / 11, και έμεινα εκεί όλη την εβδομάδα μέχρι σήμερα ( Παρασκευή ) που έκανα 2 σημαντικές εξετάσεις ( κολονοσκόπηση, και διορθικό υπέρηχο ) και... βγήκα με διήμερη «άδεια» για το Σαββατοκύριακο ! Θα ξαναμπώ τη Δευτέρα 8 / 12, και αναμένεται να κάνω την ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ την Πέμπτη ή την Παρασκευή..<br /><br /><br />----<br /><br /><br />Μέσα στο Ν/Σ, εξακολούθησα να ασχολούμαι με το θέμα της Αχλαδούλας.<br /><br />Την αναζητώ, μέσα απο τηλέφωνα σε παλιούς γνωστούς, και επισκέψεις φίλων της στο Νοσοκομείο.<br /><br />Την αναζητώ... αλλα ΔΕΝ την φτάνω...<br /><br />Νιώθω να πατάω σε κινούμενη άμμο. Κάθε νέο που μαθαίνω γι’ αυτήν, μετά λίγες μέρες ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ και μένω σε μιά μόνιμη σύγχιση χωρίς να προχωράω ουσιαστικά ούτε βήμα..!<br /><br />-- Έμαθα πχ, ότι χώρισε. Ήρθε όμως ο πιό καλός οικογενειακός της φίλος στο Νοσοκομείο, και μου είπε ότι... αυτό ΔΕΝ συμβαίνει !<br /><br />-- Ο ίδιος, ένας ωραίος οικογενειάρχης άνθρωπος, προθυμοποιήθηκε αρχικά να μου δώσει το τηλέφωνο και τη δ/νσή της. Μετά... έκανε στροφή 180 μοιρών..<br /><br />-- Βρήκα το όνομά της στις εξετάσεις του ΑΣΕΠ 2004 στο Ίντερνετ, και πίστεψα απο τα νούμερα που έγραψε πως ήταν αυτή. Έβγαινε μάλιστα σημαντική πληροφορία απο τις επιδόσεις της. Ανατράπηκε κι’ αυτό, όταν έμαθα πως τα ονόματα των γονιών της είναι διαφορετικά απο αυτά της λίστας του ΑΣΕΠ..<br /><br />-- Πήρα ένα ΠΕΡΙΕΡΓΟ τηλεφώνημα στο Νοσοκομείο απο μιά άγνωστη γυναίκα με την ίδια φωνή με αυτήν. Για μερικές μέρες με γοήτευσε το ενδεχόμενο να ήταν αυτή όντως! Σήμερα, αποδείχτηκε περίτρανα ότι ήταν μιά άλλη, άσχετη με το θέμα..<br /><br /><br />----<br /><br /><br />Πολλά μπορώ να γράψω ακόμα, και να επεκτείνω τη λίστα.. Αλλα δέν έχει νόημα. Το θέμα ΔΕΝ είναι το πόσο την προσεγγίζω για να επιστρέψω μετά στα ίδια. Το θέμα είναι το πόσο την προσεγγίζω ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ. Και σ’ αυτό... έχω την αίσθηση της στασιμότητας, του ΜΗΔΕΝ !<br /><br />Υπάρχουν δρόμοι. Υπάρχουν δυνατότητες, που μπορώ να αξιοποιήσω για να την ξαναβρώ.<br /><br />Υπάρχει όμως και μιά ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ που με εμποδίζει, με πολλούς τρόπους...<br /><br />-- Υπάρχουν φίλοι που μου χαμογελάνε για όλα, αλλα σκυθρωπιάζουν όταν αρχίζω να αναφέρω το όνομα «Αχλαδούλα»..<br /><br />-- Υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν να βρούν απίθανες «ηθικές» για να με πείσουν ότι δέν πρέπει να ασχολούμαι πιά με αυτήν..<br /><br />-- Υπάρχουν ΕΛΠΙΔΕΣ, που σβήνουν την επόμενη μέρα οδηγώντας με στο αντίθετό τους.<br /><br />Εμπόδια... Φρένα, παντού. Σκυθρωπά πρόσωπα, φοβισμένα... Φίλοι που σηκώνονται και φεύγουν απ’ το τραπέζι όταν η κουβέντα πάει «ΕΚΕΙ»..<br /><br />ΓΙΑΤΙ, άραγε;;;<br /><br /><br />----<br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Κι’ επειδή «ουδέν κακόν αμιγές καλού»... οι σημερινές εξετάσεις μου έδειξαν ΚΑΛΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ, που επιτρέπουν την αισιοδοξία ότι μάλλον θα αποφύγω τα χειρότερα στην εγχείρηση.. Πάλι καλά, τουλάχιστον σ’ αυτό το θέμα !<br /><br />Όσο για την Αχλαδούλα... άκουσα μιά νύχτα στο Ν/Σ στο ραδιοφωνάκι το τραγούδι που σας βάζω εδώ, και... ανατρίχιασα !<br /><br />-- Πόσο ωραία εκφράζουν αυτή την κατάσταση, κάποιοι άνθρωποι μακρυά, στο εξωτερικό...!<br /><br />-- Όσο στυγνά περιφρονούν την κατάστασή μου οι... πιό κοντινοί μου φίλοι, οι δικοί μου άνθρωποι ! Ζωγραφίζοντας με την δική τους τέχνη, μιά γυρισμένη πλάτη που απομακρύνεται στα μάτια μου..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-396585968649082316?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-78169809065357683082008-11-28T12:21:00.004+02:002008-11-28T16:45:48.673+02:00<strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 23 :</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#006600;">ΜΠΑΙΝΩ</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#006600;">ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ !!</span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/jM9FYANNMwU&amp;hl=" fs="1" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br />Σήμερα το πρωϊ ( Παρασκευή ) μου τηλεφώνησε η γραμματέας του Γιατρού, να μπώ ΑΜΕΣΩΣ στο Νοσοκομείο ! Η εγχείρηση αναμένεται Δευτέρα ή Τρίτη, θα μου πούνε μέσα..<br /><br />Αυτή τη στιγμή, ετοιμάζω τα πράγματά μου!<br /><br />----<br /><br />Όσο για την Αχλαδούλα... ΔΕΝ πρόλαβα να την δώ πρίν κάνω την εγχείρηση, δυστυχώς.. Άν και, απο χτές που έμαθα τα πρώτα νέα της είμαι ήδη σε ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΤΗΣ !<br /><br />Της βρήκα χτές βράδυ και το ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ, αλλα και το κατάλληλο βιντεοκλίπ, που την παρουσιάζει μεταφορικά !<br /><br />( Τώρα... κατα πόσον αυτό το βίντεο παριστάνει αυτήν, ή παριστάνει καλύτερα την ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΨΥΧΗ, που της έχει "βγάλει τα μάτια !!" ο Μητροπολίτης ( διαβάστε την "Ανάσταση /21" ), αυτό... είναι υπο συζήτηση ! )<br /><br />Αλλα, ας αφήσουμε τις κακίες, μέρα που είναι σήμερα !<br /><br />Κυρίες και κύριοι... απολαύστε επιτέλους ΤΗΝ ΑΧΛΑΔΟΥΛΑ !<br /><br />Και απο μένα, εις το επανιδείν !<br /><br />----<br /><br /><strong><span style="color:#000099;">ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ !</span></strong><br /><br />Τελικά... ΒΓΗΚΑ απο το Νοσοκομείο, και θα μπώ ΟΡΙΣΤΙΚΑ την Κυριακή το μεσημέρι. Δευτέρα θα κάνω εξετάσεις, και κάποια άλλη μέρα μέσα στην εβδομάδα την εγχείρηση..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-7816980906535768308?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-3527106100193421012008-11-27T21:28:00.004+02:002008-11-27T21:41:14.907+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 22 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#009900;">ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΚΗΝΙΚΟΥ<br />ΚΑΙ... «Φανής» !!<br /></span></span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/MHJUvCRO-yI&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br />Ο γιατρός ΔΕΝ κατάφερε τελικά να μου βρεί κρεββάτι στο Νοσοκομείο αυτή την εβδομάδα, και μου είπε πως θα προσπαθήσει για την επόμενη. Κι’ άν δέν βρεί πάλι, θα με βάλει σε ΑΛΛΟ Νοσοκομείο, και θα μου κάνει την εγχείρηση «λαπαροσκοπικά»... Το πράγμα μπλέκει κάπου δηλαδή...<br /><br />----<br /><br />Η «Ανατροπή σκηνικού» όμως... δέν είναι τόσο αυτή, όσο οι σημερινές ( Πέμπτη ) εξελίξεις στο θέμα της Αχλαδούλας :<br /><br />Αφού καθυστερεί η εισαγωγή μου στο Νοσοκομείο, ξεκίνησα το πρωϊ τη σειρά συζητήσεων για το θέμα, με τον αρμόδιο Ιερέα της Ενορίας μου ( διαβάστε την «Ανάσταση / 15» ).<br /><br />Και.... πάνω στην κουβέντα, έμαθα τα εξής ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΑ :<br /><br /><strong><span style="color:#000099;">-- Η Αχλαδούλα... είναι χωρισμένη, εδώ κι’ έναν χρόνο περίπου !<br />-- Έχει ΕΝΑ παιδί, και όχι δύο όπως νόμιζα. Την είχα δεί με ένα καρότσι τη Μεγ. Παρασκευή, αλλα είπε ο ιερέας ότι το μωρό δέν ήταν δικό της..<br />-- Μένει στο Ν. Ηράκλειο, και γιαυτό ΔΕΝ την βλέπω στη δική μας Εκκλησία τις Κυριακές.<br />-- Και το... κερασάκι στην τούρτα : «Εξάλλου... γενικά κρατάει μιά ΑΠΟΣΤΑΣΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ στάση απέναντι στην Εκκλησία !», όπως είπε ο Ιερέας !!<br /></span></strong><br />Ειδικά με αυτό το τελευταίο, γελάσαμε και οι δύο σήμερα !<br /><br />__ «Τί εννοείς... ‘αποστασιοποιημένη’;», τον ρώτησα, «...δηλαδή... είναι ΦΑΝΑΤΙΚΗ, ανήκει σε τίποτα παραεκκλησιαστικές οργανώσεις;»<br />__ «Όοοχι !», γέλασε, «..το αντίθετο ! Δέν τοσο-εμπνέεται απο την Εκκλησία πιά! Εδώ και κάποια χρόνια μας έμπαινε άσχημα, ότι δέν κάνουμε σωστά σε τούτο και σε κείνο... Και, γενικά, έχει αποτραβηχτεί απο την Εκκλησία, φαντάζομαι πως δέν θα πηγαίνει κάν τις Κυριακές στην ενορία της, εκεί που είναι...»<br /><br />Γέλασα, απο... ευτυχία !<br /><br />__ « Ξέρεις πώς μου ακούγονται αυτά που μου λές;..», του είπα, «..σάν ανέκδοτα !»<br />__ «Ναί; Γιατί;..»<br />__ «Γιατι, την θυμάμαι μικρή σ’ ένα μπαλκόνι, που μου είχε πεί πως είναι ΦΑΝΑΤΙΚΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ !!» ( διαβάστε την «Ανάσταση / 20» )<br /><br />Αυτή τη φορά, γέλασε ο Ιερέας !<br /><br />__ «Τώρα... μου φαίνονται εμένα ανέκδοτα, αυτά που λές εσύ !», μου είπε !<br /><br /><br />----<br /><br />Σπουδαία γυναίκα λοιπόν, η Αχλαδούλα !...<br /><br />Άδικα την κακοχαρακτήρισα εδώ στο Ίντερνετ,<br />-- είτε πως δέν έχει αυτόνομη κρίση και με ταλαιπωρεί επειδή κάνει ότι στραβό της πεί ο Πνευματικός της, ( σχόλια, στην «Ανάσταση / 8» )<br />-- είτε πως είναι ΦΑΝΑΤΙΚΗ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ πιά, ίσως.. ( «Ανάσταση / 20» ).<br /><br />Τί σου είναι λοιπόν, ο άνθρωπος...!<br /><br />Έφυγα ΣΥΓΚΙΝΗΜΕΝΟΣ απο την Εκκλησία, ΜΑΓΕΜΕΝΟΣ θα ήταν η πιό κατάλληλη λέξη...<br /><br />----<br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Και την... έπεσα αμέσως στη γνωστή Καφετέρια, για να συνειδητοποιήσω την καινούρια κατάσταση !<br /><br />-- Ο Μητροπολίτης, εξακολουθεί να είναι ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ : 2 μήνες τώρα, χάθηκε ο κόσμος να μου πεί πως η Αχλαδούλα χώρισε και δέν μπορεί να έρθει σε επαφή πιά μαζί της; Γιατί να με καθυστερήσει τόσον καιρό;<br /><br />-- Ο Πνευματικός μου, ο παπα-Χιονάτος... είναι εξίσου ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟΣ, για να μου λέει «..είναι παντρεμένη, δέν μπορεί να σου μιλάει !», «..δέν την ενδιαφέρει πιά το παρελθόν !», «..μα, δέν καταλαβαίνεις; Τί να πεί τώρα στον άντρα της γι’ αυτά;», δηλαδή... ΑΡΕΣ – ΜΑΡΕΣ, ΚΟΥΚΟΥΝΑΡΕΣ !!!<br /><br />-- Η επιλογή μου για ΑΝΥΠΑΚΟΗ στα λόγια αυτά του παπα-Χιονάτου, ΗΤΑΝ ΣΩΣΤΗ !<br /><br />Μ’ αυτά τα συμπεράσματα και... με άλλα, έφυγα το μεσημεράκι απο την καφετέρια.<br /><br />Κι’ απο τότε... ψάχνω να της βρώ ΤΡΑΓΟΥΔΙ για την ανάρτηση αυτή, αλλα δέν βρίσκω τίποτα κατάλληλο για την περίσταση...<br /><br />Έτσι... θυμήθηκα το παρακάτω περιστατικό, και σας το βάζω εδώ για να δικαιολογήσω το βιντεοκλίπ στην αρχή, το μόνο σχετικό που μπόρεσα να βρώ τελικά..<br /><br /><strong><span style="color:#000099;">-----------------------------------------------<br /><br /></span></strong><strong><span style="color:#000099;">ΣΣΣΣΣΣΣΤ !<br />Η ΜΟΥΣΙΚΗ...<br />ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ !<br /><br />Σε μιά απο τις συζητήσεις μας για την Αχλαδούλα την περασμένη εβδομάδα, ο Μήτσος μου ψιθύρισε με νόημα, καθώς προσπαθούσα να του εξηγήσω την κατάσταση :<br /><br />__ «..<em>Οι φίλοι μου, μου τό ‘χαν πεί, Ξέχνα ρε Μπίλλυ τη Φανή</em>..»<br /><br />Τον κοίταξα υποτιμητικά.<br /><br />__ «Άσε ρε Μήτσο... θές να σου απαντήσω με τραγούδι τώρα; Δέν σε συμφέρει, άλλαξε γήπεδο... Γιατι θα σου κατεβάσω ΟΛΗ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ !»<br /><br />Και ο Μήτσος χαμογέλασε, και δέν συνέχισε...<br /><br />--------------------------------------------------------<br /></span></strong><br />Λοιπόν, νά που... η Μουσική βιομηχανία σε νίκησε, Μήτσο !...<br />Ή τουλάχιστον, προηγείται στο σκόρ !<br />Γιατι το παιχνίδι ακόμα δέν τελείωσε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-352710610019342101?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-27711290582503826482008-11-27T02:01:00.007+02:002008-11-27T20:25:01.129+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 21 :<br /></span><span style="font-family:verdana;">ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ<br />ΜΕ ΡΑΣΑ<br /></span></span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/92lmcRYy29Q&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br />Έχω ήδη γράψει αρκετά σχόλια εναντίον του παλιού Πνευματικού της Αχλαδούλας (αλλα και δικού μου ταυτόχρονα ), και σημερινού Μητροπολίτη. Δέν τα γράφω για λόγους εκδικητικότητας, αλλα επειδή θέλω κάποτε, να τα σκεφτεί.<br /><br />Με το μυαλό του σήμερα πολιορκημένο απο τα χίλια μύρια προβλήματα της μακρυνής του Μητρόπολης ( ..που θα του φαίνονται πιό σοβαρά απ’ το δικό μου πρόβλημα, φαντάζομαι... ) μου φαίνεται ΑΠΙΘΑΝΟ να βρεί χρόνο να ενδιαφερθεί ξανά για το δικό μου θέμα.<br /><br />Έτσι, μόνο το Ίντερνετ βλέπω να μπορεί να βοηθήσει σ’ αυτό. Τον φαντάζομαι δηλαδή χαλαρό, κάποιες κρύες νύχτες να διαβάζει αυτά που γράφω στο Ίντερνετ, εκνευρισμένος ή όχι, περίεργος όμως, πιθανότατα... Πράγμα που ίσως τον οδηγήσει να τα ξανασκεφτεί όλα, και να επανεξετάσει τη στάση του..<br /><br />----<br /><br /><strong><span style="color:#990000;">Α. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ... ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ !<br /></span></strong><br />Εκείνο που με έχει ΕΝΟΧΛΗΣΕΙ περισσότερο απ’ όλα όμως... δέν είναι τα όσα έκανε στο θέμα μου, αλλα... μιά κουβέντα του, που τον άκουσα να την λέει είτε σε κήρυγμά του στην Εκκλησία, είτε σε ομιλία του στις συζητήσεις του Πνευματικού κέντρου της ενορίας, δεν θυμάμαι ακριβώς...<br /><br />Είπε λοιπόν, το εξής :<br /><br />__ <strong><em>«..Μερικοί απο σάς έρχεστε και διαμαρτύρεστε ότι σας δυσκολεύουμε στην εξομολόγηση. Ακούστε να δείτε, η Πνευματική ζωή δέν είναι για να περνάμε ευχάριστα την ώρα μας !.. Κι’ άν δέν το καταλαβαίνετε αυτό, θα σας πώ ότι <span style="color:#ff0000;">θά ‘πρεπε να μας ευχαριστείτε κι’ απο πάνω, ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΣΑΣ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ</span>, όπως είπε ο Χριστός : Ότι άν σε σκανδαλίζει ο οφθαλμός σου, είναι καλύτερα να τον βγάλεις, και να πάς τυφλός στην αιώνια βασιλεία..!»<br /></em></strong><br />Ανατρίχιασα !<br /><br />Μου ήρθε να πεταχτώ να του φωνάξω «..ΤΙ ΛΕΣ, ΡΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ !!!».<br />Άν είναι δυνατόν, τέτοια ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ των λόγων του Χριστού!!<br /><br />Ο Χριστός ΔΕΝ ΕΙΠΕ «..άν σε σκανδαλίζει ο οφθαλμός σου, έλα να σου βγάλω τα μάτια !!!». Το ΝΟΗΜΑ της κουβέντας του είναι ΕΝΤΕΛΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ. Λέει ότι ΜΟΝΟΣ ΣΟΥ πρέπει να αυτο-περιορίσεις τη ματιά σου, για να βαδίσεις σωστά.. Μιά κουβέντα δηλαδή ΑΠΟΛΥΤΑ ΗΘΙΚΗ, που όμως ο Μητροπολίτης την μετέτρεψε ΣΕ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗ, με την «ερμηνεία» που έδωσε...<br /><br />ΑΥΤΟ, δέν είναι απλό ζήτημα !<br /><br />Δηλαδή, ο άνθρωπος θεωρεί πως Ο ΧΡΙΣΤΟΣ... του δίνει ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΣΦΑΖΕΙ ΨΥΧΕΣ ! Στο όνομα του δικού του «Χριστού», αφήνει ως Πνευματικός τα ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΑ ΤΟΥ ΕΝΣΤΙΚΤΑ να εκδηλωθούν ελεύθερα, τσακίζοντας τη ζωή και την προσωπικότητα του άλλου..<br /><br />Ντρέπομαι...<br /><br />Να κάθομαι τώρα να του γράφω για τέτοια πράγματα, για τη μετατροπή του Χριστού σε ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑ ώστε να «δικαιώνονται» οι επιλογές του Πνευματικού... <strong><span style="color:#000099;">Έχω δεί στη ζωή μου ανθρώπους να εφαρμόζουν το <span style="color:#ff0000;">«κρεββάτι του Προκρούστη»</span> σε διάφορους χώρους, αλλα ΔΕΝ περίμενα να συναντήσω Πνευματικό, που θα ξαπλώνει τον Χριστό σ’ αυτό!..<br /></span></strong><br />----<br /><br /><strong><span style="font-family:times new roman;color:#990000;">Β. Η ΑΛΥΣΙΔΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ<br /></span></strong><br />Αναρωτιέμαι και το ΓΙΑΤΙ αυτός ο Ιερέας τότε, έφτασε σε τέτοιο σημείο διαστρέβλωσης του Χριστιανισμού..<br /><br />Η εξήγησή μου, είναι η εξής :<br />-- Απο τη στιγμή που βρέθηκε να αντιμετωπίζει έναν «βιαστή ανηλίκου, και παιδεραστή !» στην ενορία του, που ΠΡΟΦΑΝΩΣ όφειλε να τον απομονώσει, έψαξε να βρεί επιχειρήματα για να στηρίξει αυτή την ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΜΟΥ, την οποία άρχισε να εφαρμόζει..<br /><br />Κι’ εδώ ακριβώς... είναι το μεγαλείο της ζωής !<br /><br />Άν έχω δίκιο δηλαδή σ’ αυτά που γράφω εδώ, τότε...<br />-- η ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ απο τον Πνευματικό αυτόν,<br />-- ήρθε σάν ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ της ΛΑΘΟΣ ΕΝΤΥΠΩΣΗΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΜΕΝΑ,<br />-- που με τη σειρά της είχε σάν αιτία το ότι ΔΕΝ ΚΑΘΗΣΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΜΟΥ για το περιστατικό με την Αχλαδούλα !<br /><br />Δέν με άκουσε, κι’ έμεινε με την ψευδή εντύπωση πως αντιμετωπίζει έναν άνθρωπο που κινείται στο τετράγωνο μεταξύ «Βιαστή !», «Παιδεραστή !», «Ανώμαλου !» και.. «Ανόητου !» στην καλύτερη περίπτωση.<br /><br />Τέτοιος άνθρωπος όμως... ΔΕΝ είμαι εγώ!<br /><br />Και η ουσία είναι, ότι ο Πνευματικός:<br /><br />Α) ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ την δική μου απολογία για το περιστατικό με την Αχλαδούλα. Πρώτο σφάλμα του.<br /><br />Β) Σχηματίζει μιά ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΕΙΚΟΝΑ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, αυτή του «βιαστή κλπ», και... ΦΟΒΑΤΑΙ ότι αντιμετωπίζει έναν ΚΑΚΟΥΡΓΟ, ενώ κάτι τέτοιο ΔΕΝ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ πραγματικά. Δεύτερο σφάλμα.<br /><br />Γ) Παίρνει ΜΕΤΡΑ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ του κοριτσιού απο τον «κακούργο», που ταυτόχρονα είναι ΜΕΤΡΑ ΕΞΟΝΤΩΣΗΣ ΜΟΥ. Αχρείαστα, στην πραγματικότητα, αλλα και «αντι-χριστιανικά !», αφού ο Χριστός ωθεί στην κατεύθυνση της επικοινωνίας των ανθρώπων ενώ τα μέτρα του Πνευματικού στοχεύουν στην ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ μου.<br /><br />Δ) Για να δικαιολογήσει στη συνείδησή του αυτά τα ΜΕΤΡΑ... οδηγείται στη ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, και στη μετατροπή του ΣΕ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑ. Τα δικά του μέτρα δηλαδή... υποτίθεται πως ωχριούν μπροστά στα «μέτρα του Χριστού» ο οποίος σε τέτοια περίπτωση... ΘΑ ΜΟΥ ΕΒΓΑΖΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ !!!!<br /><br />----<br /><br /><strong><span style="color:#990000;">Γ. «ΕΙΣ ΑΤΟΠΟΝ ΑΠΑΓΩΓΗ»..<br /></span></strong><br />Κάντε τώρα, για εξάσκηση το εξής :<br />-- Ξεκινήστε, όπως θα έπρεπε να κάνει κι’ εκείνος... ΑΝΑΠΟΔΑ : Σκεφτήτε δηλαδή ότι ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ ο Χριστός να είναι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ (..πέστε όπως οι Μαθηματικοί.. «όπερ, άτοπον !» ), άρα οι προηγούμενες σκέψεις που οδήγησαν σ’ αυτό το συμπέρασμα πρέπει να ΑΝΑΘΕΩΡΗΘΟΥΝ.<br />-- Κι’ αρχίστε απο το ( Δ ) προηγουμένως, και... ξηλώστε όλα τα προηγούμενα, μέχρι να φτάσετε στο ( Α ).<br /><br />Τί προκύπτει;<br />Προκύπτει... Η ΑΛΗΘΕΙΑ :<br /><br />-- ( Δ ) Ο Χριστός ΔΕΝ είναι ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑΣ. Άρα, ο Πνευματικός ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ «να βγάλει τα μάτια!» του άλλου...<br />-- ( Γ ) ΔΕΝ πρέπει επομένως, ΝΑ ΜΕ ΕΞΟΝΤΩΣΕΙ με «μέτρα προστασίας» του κοριτσιού απο εμένα..<br />-- ( Β ) άρα, Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ για μένα, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΩΣΤΗ. Δέν αντιμετωπίζει έναν «κακούργο»!<br />-- ( Α ) συνεπώς... ήταν ΛΑΘΟΣ ΤΟΥ, που δέν ενδιαφέρθηκε να ακούσει την απολογία μου για το περιστατικό..<br /><br />Βλέπετε, λοιπόν;<br />Πόσο ΕΥΚΟΛΟ είναι να διορθωθεί το ΛΑΘΟΣ στην ΚΡΙΣΗ του ανθρώπου, όταν υπάρχει σάν ΑΚΛΟΝΗΤΗ ΒΑΣΗ ΗΘΙΚΗΣ ο Χριστός!<br /><br />Και όμως, ο Πνευματικός αυτός... ΔΕΝ σκέφτηκε έτσι, ποτέ !<br /><br />Όχι επειδή δέν ξέρει... Μαθηματικά, δηλαδή να εφαρμόζει την αρχή της «εις άτοπον απαγωγής», αλλα επειδή μέσα στο φόβο του ίσως, που τον βρήκε ένα τόσο δύσκολο περιστατικό στη δική του ενορία..<br />-- προτίμησε ΝΑ ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΕΙ τον Χριστό προκειμένου να δικαιολογήσει τα «μέτρα εξόντωσης» εναντίον μου<br />-- παρά να ΒΑΣΙΣΤΕΙ στον Χριστό, και να αποφύγει τα μέτρα αυτά...<br /><br />----<br /><br /><strong><span style="color:#990000;">Δ. Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ<br /></span></strong><br />Δέν είναι Ο ΜΟΝΟΣ, που κάνει τέτοιου είδους σφάλμα!<br /><br />Διαβάστε στην «Ανάσταση / 8» τα σχόλιά μου για τον διάλογο με τον ξένο Πνευματικό, για να δείτε... κι’ άλλη περίπτωση ΔΙΑΣΤΡΕΒΛΩΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ εξαιτίας του ότι ο Πνευματικός προτιμάει να φέρεται πιό... «ανθρώπινα»! Δηλαδή, σκέφτεται τη ζωή ΜΕ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΑ και ΟΧΙ τη διδασκαλία του Χριστού...<br /><br />ΑΥΤΗ είναι Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ.<br /><br />Και ΔΕΝ είναι το ότι ο Πνευματικός σάν άνθρωπος είναι... εγκληματίας! Όχι!<br /><br />Απλώς... σάν άνθρωπος είναι.... άνθρωπος ( ! ), αλλα ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ να είναι τέτοιος, όταν αναλαμβάνει τον ρόλο του Πνευματικού. Γιατι ΤΟΤΕ, καταλήγει Εγκληματίας.<br /><br />----<br /><br /><strong><span style="color:#990000;">Ε. ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ, ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ<br /></span></strong><br />Και το ΕΓΚΛΗΜΑ, όταν αρχίζει... οδηγεί τελικά σε απίθανους δρόμους ΑΝΑΛΓΗΣΙΑΣ και ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΥ :<br /><br />Δηλαδή, <strong><span style="color:#cc0000;">να ζητάει ένας ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΗΣ βοήθεια</span></strong> απ’ την Εκκλησία, να του αφοιρέσει δηλαδή την ΤΙΜΩΡΙΑ που του βαραίνει την ψυχή, και η Εκκλησία να απαντάει ότι<br />__ «..άα! δέν μπορούμε να το κάνουμε αυτό, γιατι ΠΡΟΕΧΕΙ η ηρεμία του γάμου της Αχλαδούλας!!».<br /><br />Στο δικό μου μυαλό, αυτή είναι μιά ΠΑΡΑΛΟΓΗ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ μιάς κοινωνίας που προτιμάει να κλωτσήσει στον τάφο έναν καρκινοπαθή παρά «να ενοχλήσει» μιά παντρεμένη κυρία...<br /><br />Ντροπή... Αηδία... Κοινωνία για σίχαμα...<br />Άν είναι ΑΥΤΟΣ ο Χριστιανισμός... αφήστε με να φύγω, και να τον χαίρεστε !<br /><br />Φτάνει μάλιστα ο Πνευματικός μου ( ο παπα-χιονάτος.. ) ΝΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙ την άρνηση της Εκκλησίας να με βοηθήσει, λέγοντας ότι<br />__ «..δέν ενδιαφέρεται η Αχλαδούλα πιά, για το παρελθόν..!».<br /><br />Δέν ενδιαφέρεται να βοηθήσει έναν καρκινοπαθή να απαλλαγεί απο το ψυχικό ΒΑΡΟΣ που του έχει φορτώσει δηλαδή... Στην ουσία, ο παπα-Χιονάτος ΤΗΝ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ την Αχλαδούλα λέγοντάς μου πως σκέφτεται έτσι.. Την κάνει κι’ εκείνη ΑΝΑΛΓΗΤΗ !<br /><br />Αλλα πιστεύω ότι αυτή ΔΕΝ είναι τέτοια... Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΙΝΑΙ, όχι η Αχλαδούλα ! Το «μάτι της Εκκλησίας» στον κόσμο ευθύνεται, που είναι ΑΡΡΩΣΤΟ πιά, μολυσμένο απο ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ και ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ, και αυτή την «αρρώστεια» τη φορτώνει πάνω στην Αχλαδούλα, σε μένα, και στις συνειδήσεις των Πνευματικών..<br /><br />Κάποιος... πρέπει να τους πεί πως πρέπει ΝΑ ΜΕΤΑΝΟΗΣΟΥΝ !<br />-- ΕΚΕΙΝΟΙ, όχι εγώ !...<br /><br />----<br /><br /><strong><span style="color:#990000;">ΣΤ. ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ<br /></span></strong><br />Και ο κατήφορος της ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, συνεχίζεται :<br /><br />Διαβάστε την «Ανάσταση / 7». Απο τις 2 Οκτώβρη έχω ζητήσει απο τον Μητροπολίτη να βοηθήσει να ξαναμιλήσω με την Αχλαδούλα.<br />-- Σήμερα, δύο μήνες μετά, η μόνη απάντησή του είναι... εκείνη η αρχική ΣΙΩΠΗ..<br /><br />Τίποτε άλλο !<br /><br />Λές και ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ εγώ, δέν μου αξίζει ο παραμικρός σεβασμός, ούτε κάν μιά ΑΠΑΝΤΗΣΗ του τύπου «..άκου να δείς, το σκέφτηκα καλύτερα και είδα πως αυτό που μου ζητάς ΔΕΝ μπορεί να γίνει..». Τίποτα ! Σάν να ΜΗΝ ΚΑΤΑΔΕΧΕΤΑΙ, ο άνθρωπος, να μου απαντήσει...<br /><br />Σάν να τον ρώτησε ένα σκουπίδι...<br /><br />Να σκεφτώ λοιπόν και το άλλο, ότι ίσως να αισθάνεται ΤΥΨΕΙΣ ο Μητροπολίτης σήμερα για όλη του την τιμωρία εις βάρος μου αυτά τα 15 χρόνια, και ΓΙΑΥΤΟ και... αποφεύγει να αναμιχθεί ξανά σ’ αυτή την ιστορία ; Κι’ αυτό, έστω, λίγο είναι;<br /><br />Τρομαγμένος, κρύβεται μή μπορώντας να αντικρύσει τις ευθύνες του.. Σπουδαία συμπεριφορά Εκκλησιαστικού ηγέτη...<br /><br />----<br /><br /><strong><span style="color:#990000;">Ζ. «ΑΞΙΟΣ !!»<br /></span></strong><br />Έγραψα ΣΚΛΗΡΑ ΛΟΓΙΑ, που με στενοχωρούν κι’ εμένα πάνω απ’ όλα..<br /><br />Δέν μου αρέσει να κατακρίνω την Εκκλησία και τους λειτουργούς της. Αρκετά τραβάει απο την τηλεόραση, τα σκάνδαλα, και τους πάσης φύσεως εχθρούς του Χριστιανισμού... Δέν θέλω να λογαριάζομαι σάν ένας ακόμα, απο αυτούς..<br /><br />Δέν μπορώ όμως να ανεχθώ άλλο αυτή την ΑΡΡΩΣΤΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ εις βάρος μου..<br /><br />Δέν μπορώ να τους βλέπω όλους εφησυχασμένους στην καθημερινή τους νιρβάνα, και απομακρυσμένους τελείως απο τον Χριστό που υπηρετούν.. Με σημαία τους τη «ΜΗ – ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ», αντί της ανθρωπιάς του Χριστού..<br /><br />Ακόμα βρίσκομαι ΜΕΣΑ στην Εκκλησία, και θεωρώ πως εφόσον έχω ΦΩΝΗ... έχω και το δικαίωμα να φωνάξω, για να τους ξυπνήσω.. Δέν με ακούνε, προφορικά.. Ο καθένας τους νομίζει πως είναι πολύ ΠΙΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ απο εμένα τον ταλαίπωρο, και έτσι δέν μπαίνουν στον κόπο να μου δόσουν σημασία.. Γιαυτό χρησιμοποιώ το Ίντερνετ για να τους τα πώ.<br /><br />Δέν σκοπεύω να τους κάνω ζημιά.<br /><br />Θέλω να τους καμαρώνω, και να τους σέβομαι. Να τους πιστεύω ως Χριστιανούς, και να βρίσκω ΣΟΦΑ λόγια στα στόματά τους, και ΣΟΦΑ έργα στις πράξεις τους...<br /><br />Να γίνουν πραγματικά «Άξιοι !», όπως φώναξα κάποτε για τον τότε Πνευματικό της Αχλαδούλας, όταν όλη η Ενορία μας τον έκανε Μητροπολίτη..<br /><br />Και ΔΕΝ έχω μετανιώσει ακόμα, για εκείνο το «ΆΞΙΟΣ !!», που του φώναξα, παρά το ΕΓΚΛΗΜΑ του εναντίον μου...<br /><br />Επειδή ΠΙΣΤΕΥΩ ότι μιά μέρα όλα θα διορθωθούν, και τότε... θα έχω βοηθήσει κι’ εγώ να έχει η χώρα μας έναν «δικό μας» Μητροπολίτη, που να νιάζεται και να αγωνίζεται για την προκοπή του Ελληνικού λαού...<br /><br />Ναί... Τον χρειαζόμαστε αυτόν τον «δικό μας» Μητροπολίτη, παρά το έγκλημά του εις βάρος μου..<br /><br />Τον χρειάζεται η Αχλαδούλα, τα παιδιά της, οι τιμιοι βιοπαλαιστές γονείς της, όλοι οι φτωχοί Ενορίτες μας, και οι Έλληνες της δικιάς του Μητρόπολης..<br /><br /><strong><span style="color:#000099;">Τον χρειάζεται Η ΕΛΛΑΔΑ...<br /></span></strong>Αλλα τον θέλει «ΆΞΙΟ !!»<br />Ο ίδιος... το καταλαβαίνει αυτό;;<br /><br />Άν ναί, τότε θα μπορέσει να καταλάβει κι’ εμένα, για όσα του γράφω εδώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-2771129058250382648?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-70378268881420245162008-11-24T21:22:00.011+02:002008-11-24T23:00:11.196+02:00<span style="font-size:180%;"><strong><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 20 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#996633;">«ΕΙΜΑΙ<br />ΦΑΝΑΤΙΚΗ<br />ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ !»</span></strong><span style="color:#996633;"><br /></span></span><br /><br /><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5272307514967941490" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 312px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SSr_wEBJYXI/AAAAAAAAAQM/eXh1TI7VYYY/s400/gaea_large.jpg" border="0" /><br /><br />Ένα πράγμα για το οποίο λυπάμαι για τον εαυτό μου, τώρα που τα ξαναθυμάμαι όλα αυτά τα γεγονότα της ιστορίας με την Αχλαδούλα, ήταν το εξής :<br /><br />-- Πρίν το επεισόδιο της δήθεν «απόπειρας βιασμού της», καθόμασταν σ’ ένα μπαλκόνι ένα απόγευμα, και συζητούσαμε. Είχε εκνευριστεί απο τον τρόπο που αντιμετώπιζα τη θρησκεία, γιατι προσπαθούσα ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΣΩ ένα θαύμα με ανθρώπινη λογική, αντί της Εκκλησιαστικής.<br /><br />Κι’ εκεί, πάνω στην κόντρα, μου πέταξε :<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;"><span style="color:#000099;">__ «ΕΓΩ, ρε κύριε, ΕΙΜΑΙ ΦΑΝΑΤΙΚΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ ! Κι’ αυτά που λέτε, δέν μου αρέσουν!»</span><br /><br /></span></strong>Θυμάμαι την κοίταξα, κατάλαβα πως τα όσα έλεγα την ενοχλούσαν, και προτίμησα να ΜΗΝ επιμείνω, και να αλλάξω θέμα.<br /><br />----<br /><br />Σήμερα λυπάμαι για τη στάση μου αυτή, όπως έγραψα ήδη.<br />Το ΣΩΣΤΟ θα ήταν να της απαντήσω ότι<br /><br />__ «Αχλαδούλα, λές 2 λέξεις που ΔΕΝ ΤΑΙΡΙΑΖΟΥΝ μεταξύ τους, το «φανατική!» και το «Χριστιανή!». Διάλεξε τη μία απ’ τις δύο, αυτή που σου αρέσει, και συνεχίζουμε τη συζήτησή μας..»<br /><br />ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΑ να το πώ αυτό όμως, τότε...<br />Παρά το ότι, θυμάμαι πως τη σκέφτηκα αυτή την απάντηση !<br /><br />ΔΕΝ ΤΟΛΜΗΣΑ, επειδή η εποχή εκείνη ( 1992-93 ) ήταν διαφορετική απο τη σημερινή, και το «φανατική Χριστιανή» καταλάβαινα τί σήμαινε για το κορίτσι.. Η Εκκλησία στα χρόνια εκείνα δέν είχε κανένα σεβασμό απο τη νεολαία και τη διανόηση του τόπου μας.. Η τηλεόραση είχε τα ίδια χάλια με σήμερα, αλλα τότε ο κόσμος την ΥΠΟΛΟΓΙΖΕ.Υπήρχε χλεύη για κάθε τί το «Χριστιανικό» ως συνώνυμο του παρελθόντος και της «συντήρησης», αντίθετα προς την «πρόοδο» ( σήμερα η πρόοδος είναι ανέκδοτο πιά, το παρελθόν θεωρείται καλύτερο απ’ το παρόν και το μέλλον, και ο κόσμος έχει στραφεί στις παραδοσιακές αξίες, όπως η Θρησκεία..). Στο κλίμα εκείνης της εποχής λοιπόν, σίγουρα υπήρχαν πολλά που θα είχαν ενοχλήσει την Αχλαδούλα, το καλό κορίτσι των κατηχητικών της ενορίας, με τους φτωχούς αλλα πιστούς γονείς που τους υπεραγαπούσε. Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ λοιπόν στην πολεμική της τηλεόρασης και του συστήματος κατά της Εκκλησίας και των Χριστιανών γονιών της, εκφραζόταν με αυτό το «ΦΑΝΑΤΙΚΗ» δίπλα στο «Χριστιανή».. Γιαυτό και δέν της εναντιώθηκα στον «φανατισμό της» αυτόν...<br /><br />----<br /><br />Πολλές φορές όμως, μετά τη δήθεν «απόπειρα βιασμού της» απο εμένα, αυτό το «ΦΑΝΑΤΙΚΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ» μου ήρθε στο μυαλό σάν ΕΞΗΓΗΣΗ των βασανιστήριων που περνούσα απο τους Πνευματικούς...<br /><br />Η «φανατική Χριστιανή» δηλαδή, κάνει κατα λέξη ότι θα της πεί ο Πνευματικός. Άν αυτός της λέει στραβά πράγματα, αυτή θα τα κάνει χωρίς δεύτερη κουβέντα... Μιά τέτοια νοοτροπία όμως, δίνει μεγάλη ΕΞΟΥΣΙΑ στον Πνευματικό, που φτάνει ως την... «Πλύση Εγκεφάλου» !!<br /><br />Εκεί... μπαίνει ένα ζήτημα ηθικό, για τον Πνευματικό : πώς διαχειρίζεται αυτή την αγωνιώδη προσήλωση του κοριτσιού στις επιταγές του; Με φόβο Θεού, ή βλέπει σάν.. ξέφραγο αμπέλι την ψυχή της, για να παίξει τα δικά του παιχνίδια;<br /><br />ΔΕΝ είναι αστεία πράγματα αυτά...<br />Ούτε εγώ βιάζομαι να υπερβάλλω..<br /><br />Ακόμα και άν υποθέσουμε πως ο ΔΙΚΟΣ ΤΗΣ Πνευματικός ήταν άψογος απέναντί της, κάποιος άλλος, σε ανάλογη περίπτωση, δύσκολα θα απέφευγε τον πειρασμό να εκμεταλλευθεί την ΕΞΟΥΣΙΑ μιάς ψυχής, που του προσφέρεται..<br />-- ΓΙΑΥΤΟ ισχυρίζομαι πως εκείνο το «ΦΑΝΑΤΙΚΗ»... ήταν ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ νοοτροπία, και ΟΧΙ «ηθική»..<br /><br />Διαβάστε προσεκτικά την ανάρτηση «Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ( ΜΗ ) ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ – Ανάσταση / 11» και τα σχόλιά της, σκεφτήτε το συμβάν, και πέστε μου μετά άν είμαι υπερβολικός ή όχι..<br /><br />-- <strong><span style="color:#009900;">«Πλύση εγκεφάλου»</span></strong> , σημαίνει να εκτιμάς έναν άνθρωπο, και να σε πείθει ο Πνευματικός σου ΝΑ ΤΟΝ ΜΙΣΗΣΕΙΣ, επειδή... είναι «βιαστής!» και θέλει να σε κρατήσει μακρυά του..<br /><br />-- <strong><span style="color:#000099;">«Πλύση εγκεφάλου»</span></strong> , σημαίνει εσύ να συγχωρείς, και να σε πείθει ο Πνευματικός σου ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΤΗ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΣΟΥ ΠΙΣΩ !<br /><br />-- <strong><span style="color:#ff0000;">«Πλύση εγκεφάλου»</span></strong> , σημαίνει να πιστεύεις στον Χριστό και να σε πείθει ο Πνευματικός σου ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΙΡΕΙΣ με τη συμπεριφορά σου ! Να μετατρέπεις το «αγάπα τον πλησίον σου και τον εχθρό σου» σε «μήν του ξαναμιλάς, και απομάκρυνέ τον! Είναι ΕΧΘΡΟΣ σου, θέλει να σου κάνει κακό!» </p><p>----</p><p>Ταυτόχρονα, υπάρχει το ακόμα πιό ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ, όλα αυτά... ο Πνευματικός της να τα δικαιολογεί στη συνείδησή του ως ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ του κοριτσιού !!</p><p>Που θα πεί, ότι μπορεί εδώ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ να χρησιμοποιούν παρασκηνιακά τον Πνευματικό, για να σπρώξουν το κορίτσι τους ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΕΚΕΙΝΟΙ και όχι στον δρόμο που θέλει αυτή... </p><p>Αυτά τα πράγματα... είναι ΤΡΑΓΙΚΑ, άν όντως έτσι έχουν συμβεί.. Γιατι το κορίτσι ΔΕΝ ήταν "το παιδί τους" πλέον, ώστε να πρέπει ΝΑ ΤΟ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ, αλλα μιά έφηβη δεσποινίς που της όφειλαν ΣΕΒΑΣΜΟ στην ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ.</p><p>Και μή νομίσετε πως με αυτά που γράφω εδώ υπονοώ ότι η μικρή θα στρεφόταν σε εμένα ΕΑΝ οι γονείς της και η Εκκλησία δέν με διέγραφαν ως "βιαστή!"... Όχι. Η ζωή δείχνει πως μάλλον είχε ήδη κάνει την επιλογή του σημερινού της συζύγου, απο τότε.</p><p>Όμως... άλλο είναι το "προτιμώ τον τάδε", και άλλο το "δέν σου μιλάω εσένα, γιατι είσαι παιδεραστής και πήγες να με βιάσεις!". Δέν συμφωνείτε;<br /><br />----<br /><br />Πολλά μπορώ να γράψω ακόμα, για τις σκοτεινές πλευρές αυτού του ζητήματος.. Σκέφτομαι όμως, πως τίποτα απο αυτά δέν θα γινόταν στην πράξη, ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ «ΦΑΝΑΤΙΚΗ» ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ «ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ»..<br /><br />Το οποίο, εντάξει, το άφησα να υπάρχει τότε, απο σεβασμό σε μιά παιδική ψυχή και στην αγάπη της για τους γονείς της.<br /><br />Να υπάρχει όμως ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, δέν το περίμενα... </p><p>Δέν το αντέχω...<br /><br />----<br /></p><p><br />Υ.Γ.<br /><br />Πάντως... άν η σημερινή κυρία Αχλαδούλα έχει τη νοοτροπία «..είμαι παντρεμένη, δέν μπορώ να σου μιλάω..!» που μου είπε ο Πνευματικός μου... τότε σήμερα θα πρέπει να είναι μάλλον «ΦΑΝΑΤΙΚΗ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΗ», παρά Χριστιανή !<br /><br />Πιστεύω όμως ότι η ίδια ΔΕΝ σκέφτεται έτσι..<br />Ακόμα μου φαίνεται πως είναι σάν άνθρωπος ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΗ απ' όσο δείχνει η νοοτροπία αυτή, που δέν της ταιριάζει..</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-7037826888142024516?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-47998588616879176862008-11-23T00:30:00.008+02:002008-11-23T01:29:17.104+02:00<strong><span style="font-family:verdana;font-size:180%;"><span style="color:#cc0000;">ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΣΤΕΛΙΟ ..!<br /></span><span style="color:#000099;">ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΕΣ <span style="color:#ff0000;"></span><span style="color:#000099;">ΝΤΟΥΣΑΝ</span> ΜΑΣ !!!</span><br /></span></strong><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271615010760632034" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 273px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SSiJ7A0BJuI/AAAAAAAAAQE/NHkVlDjP2hA/s400/bajevic_ph.jpg" border="0" /><br />Απο αυτή την εβδομάδα, είμαι πιά ένας ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΑΕΚΤΖΗΣ !!<br /><br />Επιτέλους, ξαναβρίσκουμε το ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ, που μας έχει λείψει απελπιστικά τόσα χρόνια τώρα ! Ήδη ξανάρχισα να διαβάζω καθημερινά ΑΘΛΗΤΙΚΕΣ εφημερίδες, και... ετοιμάζομαι για την ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΜΟΥ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ !<br /><br />Τί ωραία «επιστροφή Μπάγιεβιτς» ήταν αυτή !!<br /><br />Και πόσο συγκινήθηκα ΕΙΔΙΚΑ με τον... ΜΑΝΩΛΑ !!!! <div><br /></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271614253357702450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 212px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SSiJO7RFnTI/AAAAAAAAAP8/tf71_AFP1Eg/s400/manolas_ph.jpg" border="0" /><br />Ρε γαμότο, πώς να το κάνουμε, ΑΛΛΗ ΑΙΣΘΗΣΗ είναι να βλέπεις στις φωτογραφίες των εφημερίδων τη φάτσα του Ντέμη, του Ίβιτς και των λοιπών, και ΑΛΛΟ είναι να βλέπεις το ψαρωτικό ύφος του ΜΑΝΩΛΑ, τον ΜΠΑΓΙΕΒΙΤΣ, τον ΝΙΚΟΛΑΟΥ, τον ΓΕΩΡΓΑΜΛΗ, ακόμα και τον... ΠΑΝΤΑΖΗ !! ( Πόσο συγκινήθηκα είδικά με αυτόν, και μακάρι να υπογράψει τελικά..).<br /><br />Μιλάμε για ΑΛΛΟ ΕΠΙΠΕΔΟ, όχι αστεία !<br /><br />Ακόμα και οι παλιές φωτογραφίες απο τις προηγούμενες εποχές Μπάγιεβιτς στην ΑΕΚ... έχουν κάτι ΜΑΓΙΚΟ, που με καθηλώνει ώρες να τις κοιτάζω στην καφετέρια.. Και ΝΑ ΤΙΣ ΝΙΩΘΩ ! Είναι... κομμάτι απ’ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ πιά !<br /><br />Δέν.. γράφω άλλα, γιατι φοβάμαι πως θα με παρασύρει η συγκίνηση σε άλλους τόπους, συναισθηματικούς, που δέν μπορούν να εκφραστούν στο διαδίκτυο..<br /><br />Βαζελόγαυροι, τρέμετε !!<br />Η ΑΕΚΑΡΑ είναι εδώ !<br />Και, σε λίγο καιρό θα παίζει ΑΥΤΟ το ποδόσφαιρο, σας το λέω απο τώρα, και προετοιμαστήτε κατάλληλα !<br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/kd8zi-DZSnQ&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br />Είπε ο Ντούσαν στη συνέντευξη τύπου, ότι στόχος μας είναι ΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ προς το παρόν.. Ποιό κύπελλο; Το... Τσάμπιονς Λήγκ θέλουμε πιά !<br /><br />Δέν ξεδιψάμε αλλιώς Ντούσαν και Στέλιο... Αφήστε τα μισοκακόμοιρα ταπεινά, σηκώστε τα μανίκια όπως παλιά, και... ΦΥΓΑΜΕ !!!!!<br /><br />----<br /><br />Υ.Γ. 1<br /><br />Για τους μή "μυημένους" ΑΕΚτζήδες, αλλα και τους ΝΕΟΥΣ που δέν έζησαν την ιστορία της ΑΕΚ του ΛΟΥΚΑ ΜΠΑΡΛΟΥ, και θα.. απορούν τί σχέση έχει η ΕΘΝΙΚΗ ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ του '74 με την ΑΕΚ, εξηγούμαι :<br />-- προσέξτε στο βίντεο, τον ΠΑΓΚΟ της ΟΛΛΑΝΔΙΑΣ μετά το 4ο γκόλ. Φαίνεται στο κέντρο ο ΦΡΑΝΤΙΣΕΚ ΦΑΝΤΡΟΝΚ, με τη γαλάζια φόρμα και τον άσπρο γιακά... Σάν να λέμε, βλέπετε τον ΜΑΝΩΛΑ, τον ΓΕΩΡΓΑΜΛΗ, και τον ΜΠΑΓΙΕΒΙΤΣ εκεί, να παίρνουν ποδοσφαιρικά μαθήματα...<br /><br />Υ.Γ. 2<br /><br />Νά κι' ένας ΠΡΟΦΗΤΗΣ, μα τί... ΠΡΟΦΗΤΗΣ !!<br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/FFi6DS4flUA&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/FFi6DS4flUA&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-4799858861687917686?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-2884119674905868132008-11-18T22:32:00.010+02:002008-11-19T03:39:35.372+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 19 :<br /></span><span style="color:#990000;"><span style="font-family:verdana;">Ο ΦΡΟΫΝΤ,<br />ΜΕ ...ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ<br />ΜΕΤΑ ΑΠΟ 15 ΧΡΟΝΙΑ !!!</span><br /></span></span></strong><br /><br /><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270112913739229874" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 254px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SSMzxdWgKrI/AAAAAAAAAP0/YN0UMFJz9Jo/s400/freud_book_crop.jpg" border="0" /><br />Πήγα σήμερα ( Τρίτη ) το απόγευμα στην «Πρωτοπορία» ν’ αγοράσω ένα βιβλίο για ανάγνωσμα στο Νοσοκομείο ( θα δώ τον χειρούργο αύριο το απόγευμα, και θα μου πεί πότε θα μπώ.. ), και... με την ευκαιρία πήγα στο ράφι της Ψυχολογίας και ξανακοίταξα τα βιβλία του Φρόϋντ. Με μεγάλη ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ αγόρασα τελικά δύο που δέν τα έχω ξαναδιαβάσει, και λέω για «συγκίνηση» ΕΠΕΙΔΉ... δέν έχω ξαναπιάσει βιβλίο του Φρόϋντ απο εκείνη την εποχή του περιστατικού με την Αχλαδούλα μέχρι σήμερα...<br /><br />Πρίν απο αυτό, το μεσημέρι στην καφετέρια ξανάριξα μιά ματιά σε κάποιες ξεχασμένες σελίδες απο το ΓΡΑΜΜΑ μου σ’ αυτήν, των 40 σελίδων, στο οποίο της εξηγώ το ΓΙΑΤΙ έκανα τη δήθεν «απόπειρα βιασμού» εναντίον της, την Πρωταπριλιά του ’94.<br /><br />Σας μεταφέρω μιά παράγραφο απο αυτό το γράμμα ( γραμμένο το 1998, δέκα χρόνια πρίν! ). Η μικρή μου είχε πεί μιά κουβέντα σε μιά στιγμή, που μπορούσε να «παρερμηνευθεί» απο εμένα σάν «ερωτική εξομολόγηση!». Τότε, προτίμησα να κάνω τον χαζό, πως δέν κατάλαβα, γιατι φοβήθηκα τις συνέπειες που θα είχε το αντίθετο, το να «τσιμπούσα» δηλαδή το γλυφιτζούρι.. Άρχισα όμως μετά να προσέχω τη συμπεριφορά της, για να δώ πόσο θα την επηρέαζε αυτή Η ΑΡΝΗΣΗ ΜΟΥ.<br /><br />Προσέξτε λοιπόν, τί της γράφω για τότε :<br /><br /><span style="color:#000099;">-- </span><span style="color:#000099;"><strong>«..Αργότερα, πρόσεξα άλλα 2 σημεία μεταβολής της στάσης σου. Το πρώτο, ήτανε μιά <span style="color:#ff0000;">μείωση της αυτο-εκτίμησής σου</span>. Εσύ, που ονειρευόσουνα να γίνεις «πιλότος!» κάποτε, μιλούσες τώρα για το μέλλον σου με μειωμένη φιλοδοξία, σάν να μήν πίστευες στις δυνατότητές σου πιά... Το «δέν..» κυριαρχούσε στη σκέψη σου: <span style="color:#ff0000;">«..δέν θα τα καταφέρω..», «..δέν πρόκειται να..»</span>. Αυτό, με ανησύχησε ΣΟΒΑΡΑ. Ακόμα και το άν θα κατάφερνες να βγάλεις το Λύκειο, κι’ αυτό δέν το πίστευες!.. Μάτωνε η καρδιά μου, όταν σ’ άκουγα να μιλάς έτσι...»<br /></strong><br /></span>----<br /><br />Απόψε το βραδάκι λοιπόν, άνοιξα το βιβλίο του Φρόϋντ «Πέραν της αρχής της ηδονής», και... ορίστε τί διάβασα στις σελ. 36 – 37 :<br /><br /><strong><span style="color:#cc0000;">-- «Η πρώιμη άνθηση της παιδικής σεξουαλικής ζωής ήταν προορισμένη να σβήσει λόγω του ασυμβίβαστου των επιθυμιών της με την πραγματικότητα και της ανεπάρκειας της παιδικής βαθμίδας ανάπτυξης. Αφανίσθηκε με τις πιό οδυνηρές αφορμές αφήνοντας εξαιρετικά δυσάρεστες εντυπώσεις. Η απώλεια της αγάπης και η αποτυχία επέφεραν μιά <span style="color:#3333ff;">διαρκή μείωση του αισθήματος αυτοεκτίμησης</span> ως ναρκισσιστική ουλή, που σύμφωνα με τις δικές μου εμπειρίες και τις παρατηρήσεις του Marcinowski ( 1918 ) συμβάλλουν περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο στη δημιουργία του συχνού <span style="color:#3333ff;">«αισθήματος κατωτερότητας»</span> των νευρωτικών. Η σεξουαλική έρευνα του παιδιού, στην οποία τίθενται όρια απο την σωματική του ανάπτυξη, δέν έφερε ικανοποιητικά αποτελέσματα. Σε αυτό οφείλεται και το παράπονό του αργότερα : <span style="color:#3333ff;">«Τίποτε δέν καταφέρνω, δέν πετυχαίνω πουθενά»</span>. Ο τρυφερός δεσμός, συνήθως με τον γονέα του άλλου φύλου, έσβησε μέσα στην απογοήτευση,... κλπ»<br /></span></strong><br />----<br /><br />Λοιπόν;<br /><br />Πώς σας φάνηκε;;<br /><br />ΠΡΟΣΕΞΤΕ το σημείο που γράφει για «τρυφερό δεσμό, συνήθως με τον γονέα του άλλου φύλου..». ΑΥΤΟ, είναι το «τρυφερό ρεύμα της ψυχής» σύμφωνα με τον Φρόϋντ, που με είχε ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΙΑΣΕΙ εκείνη την εποχή, για το άν πράγματι η Αχλαδούλα το είχε στρέψει επάνω μου ή όχι.. Είχα κάποιες ΣΟΒΑΡΕΣ ΕΝΔΕΙΞΕΙΣ για κάτι τέτοιο ( όχι σιγουριά όμως.. ), και ΓΙΑΥΤΟ και την πρόσεχα πάρα πολύ, και έδινα σημασία στις «λεπτομέρειες» της συμπεριφοράς της όπως αυτή που αναφέρω εδώ..<br /><br />Με δυό λόγια :<br />-- Την αντιμετώπισα ΥΠΕΥΘΥΝΑ και ΜΕ ΜΕΓΑΛΗ ΠΡΟΣΟΧΗ !<br />-- ΔΕΝ πήγα «να εκτονώσω τα... πάθη μου τα ανώμαλα!!» επάνω της, όπως με κατηγορούν η κοινωνία, η Ενορία, η ίδια και οι γονείς της σήμερα..<br /><br />Και... ιδού λοιπόν, που ΜΕΤΑ ΑΠΟ 15 ΧΡΟΝΙΑ βρίσκω σ’ αυτό το βιβλίο ΤΗΝ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ότι ΝΑΙ, είχα συγκεντρώσει το «τρυφερό ρεύμα» της Αχλαδούλας επάνω μου!!!!<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Μετά απο 15 χρόνια, ρέ !!!!<br />Σας το γράφω, και ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΖΩ !<br /></span></strong><br />Και είναι ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ, γιατι ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ : Είτε μετά 15 είτε μετά 150 χρόνια... η επιστήμη ΔΕΝ ΧΑΝΕΤΑΙ ! Είναι ΕΚΕΙ, ακλόνητο στήριγμα του κάθε πικραμένου Γαλιλαίου, που ΔΙΚΑΙΑ περιμένει δικαίωση... Όχι απο ΕΓΩΙΣΜΟ, αλλα απο γνώση της ΑΛΗΘΕΙΑΣ που εσείς ( γονείς, κοινωνία, Εκκλησία ) αποφεύγετε συστηματικά να την ψάξτε... </p><p><br />ΓΙΑΥΤΟ θέλω ΝΑ ΣΥΖΗΤΗΣΩ για αυτά τα θέματα, τόσο ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ, όσο και ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ :<br /><br />-- Γιά να τους πετάξω στα μούτρα το βιβλίο του Φρόυντ, για να δούν ΠΟΙΟΣ ΣΕΒΑΣΤΗΚΕ στην πραγματικότητα αυτό το κορίτσι των 14 ετών, και ΠΟΙΟΙ μπήκανε σάν οδοστρωτήρες με τα ΤΥΦΛΑ ΠΑΘΗ ΤΟΥΣ στην ψυχή της, και την ισοπέδωσαν πείθοντάς την ότι ΒΙΑΣΤΗΚΕ απο έναν ΑΝΩΜΑΛΟ ΠΑΙΔΕΡΑΣΤΗ, χωρίς να προβληματιστούν ούτε στο 1 τοις χιλιοις απ’ όσο εγώ για τις συνέπειες στην ψυχή της, που την έσφαξαν με τις απαγορεύσεις της ΜΗ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ..<br /><br />Της επέβαλλαν δηλαδή, ΜΗ – ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ με ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ουσιαστικά, όχι με εμένα...<br /><br />Ξέρετε πώς λέγεται αυτό;<br />-- ΠΛΥΣΗ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-288411967490586813?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-51661162587808584782008-11-17T04:19:00.007+02:002009-01-23T23:02:21.105+02:00<strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 18 :</span></strong> <div><strong><span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#009900;">ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ<br />ΤΗΣ ΑΧΛΑΔΟΥΛΑΣ<br /></span></strong><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269445843153378354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SSDVE1xQ3DI/AAAAAAAAAPs/YwBz-OMqm5Y/s400/kategida.jpg" border="0" /><br /><span style="color:#000099;"><strong><span style="color:#000000;">Τον πατέρα της Αχλαδούλας, δέν τον γνωρίζω. Δέν ξέρω ούτε άν ζεί ή έχει πεθάνει. Υποθέτω ότι θα είναι στη ζωή ο άνθρωπος, αφού δέν πρέπει να είναι και τόσο μεγάλος στην ηλικία. Γι’ αυτόν, έχω την εικόνα ενός βιοπαλαιστή τίμιου οικογενειάρχη. Έφερε στον κόσμο την Αχλαδούλα την εποχή που εγώ ξεκινούσα τις σπουδές μου στο Πανεπιστήμιο. Και, μετά λίγα χρόνια έφερε το μικρό της αδελφάκι, επίσης έξυπνο παιδί, και σωστό σε όλα του.. Σήμερα, αγνοώ την εξέλιξη της ζωής όλων τους. Έχω μείνει με τις πληροφορίες που ήξερα, τότε που είχα επικοινωνία με τα δύο παιδιά.<br /><br />Μετά το περιστατικό της δήθεν «απόπειρας βιασμού!» της Αχλαδούλας απο εμένα, διωγμένος απο την Ενορία μου άκουγα πως ο πατέρας της ήθελε να μου κάνει μήνυση αλλα ο Πνευματικός της Αχλαδούλας και σημερινός Μητροπολίτης τον έπεισε να ΜΗΝ το κάνει αυτό. Η συνέχεια της ιστορίας αυτής όμως, δείχνει πως η «πειθώ» εκείνη πιθανότατα είχε και αντίτιμο: ο Πνευματικός ενεργεί ακόμα και σήμερα ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΣΜΕΥΜΕΝΟΣ απέναντι στους γονείς της Αχλαδούλας, πως αυτοί μέν δέν θα με μηνύσουν, εκείνος δέ ΘΑ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ πως δέν θα έρθω ποτέ ξανά σε επαφή με τα παιδιά τους.<br /><br />Δέν μπορώ βέβαια να το ξέρω στα σίγουρα το άν έχει συμβεί όντως αυτό. Το δείχνει όμως η στάση του Πνευματικού στο θέμα του ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΤΗΣ ( ΜΗ ) ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ ( διαβάστε την ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 11 ).<br /><br />Έτσι, θα ήθελα σήμερα, πρίν κάνω την εγχείρηση απο την οποία δέν ξέρω πώς θα βγώ, να μπορούσα ΝΑ ΜΙΛΗΣΩ ΜΕ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΑΥΤΟΝ ! Δέν τολμάω όμως να ζητήσω κάτι τέτοιο απο την Εκκλησία.<br />-- Αφενός επειδή η Εκκλησία μου απαγορεύει την επικοινωνία με την Αχλαδούλα εδώ και 15 χρόνια, οπότε είναι βέβαιο πως δέν θα τους αρέσει να μιλήσω με τον πατέρα της ( ..ας πούμε, επειδή κάτι τέτοιο θα το μάθει η ίδια και θα ενοχληθεί.. ), και<br />-- αφετέρου επειδή ακόμα και άν η Εκκλησία μου δόσει πχ το τηλέφωνο του ανθρώπου, ΕΚΕΙΝΟΣ φαντάζομαι πως θα αρνηθεί να μιλήσει μαζί μου, για ανάλογους λόγους..<br /><br />Όμως, η σωστή διαδρομή της ζωής, είναι ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ κάποια στιγμή. Γιατι πρέπει να του ξεκαθαρίσω τη θέση μου, ώστε να μή μένει με τα παραμύθια περι «βιαστή» κλπ.. Δυστυχώς, αυτό δέν γίνεται.. Και, πέστε μου ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΥΤΗ που ζούμε, που φράζει με αδιέξοδα τον δρόμο της συνεννόησης και της αλήθειας.. Που ΦΟΒΑΤΑΙ να ξεμπλοκαριστεί απο τα παραμύθια στα οποία στηρίζεται... Εμένα, αυτό το ΧΑΛΙ με θλίβει.<br /><br />Έτσι, αφού δέν μπορώ να έχω διάλογο με αυτόν τον άνθρωπο, σκέφτηκα... να του γράψω ΕΔΩ ένα «γράμμα», που να το βρεί άν τύχει και αποβιώσω μεθαύριο..<br /><br />Ξεκινάω λοιπόν :<br /></span><br /></strong></span>----<br /><br />Κύριε Αχλαδόπουλε,<br /><br />Δέν με γνωρίζεις, είμαι ο παραλίγο «βιαστής!» της κόρης σου, όταν ήταν 14 χρονών. Κι’ ΕΠΕΙΔΗ δέν με γνωρίζεις, ΓΙΑΥΤΟ και δέχτηκες έτσι εύκολα να σχηματίσεις την εικόνα του «βιαστή!», του «παιδεραστή!» και γενικά του «ανώμαλου!» για μένα, και να νομίζεις πως πήγα να βγάλω τα ΠΑΘΗ ΜΟΥ πάνω στο κορίτσι σου.<br /><br />Σε διαβεβαιώνω ότι δέν υπάρχει μεγαλύτερο ΣΦΑΛΜΑ απο αυτή τη «γνώμη» σου... Κάνεις ένα σφάλμα,<br />-- που τότε μέν που ξέσπασε το επεισόδιο το κατανοούσα ως δικαιολογημένο ανθρώπινα εκ μέρους σου,<br />-- σήμερα όμως, 15 χρόνια μετά, το σφάλμα σου αυτό ισοδυναμεί με ΕΓΚΛΗΜΑ εις βάρος μου, και θέλω να το σκεφτείς αυτό καλά, άν δέν το έχεις σκεφτεί ήδη..<br /><br />Θα σου πώ και κάτι ακόμα χειρότερο :<br />-- είναι ΕΓΚΛΗΜΑ και κατά της κόρης σου, όχι μόνο εναντίον μου..<br /><br />Ξέρω, ότι αυτό που γράφω θα σε κάνει να γελάσεις αφού η Αχλαδούλα έχει οικογένεια πιά, παιδιά, και ζεί μιά θεάρεστη ζωή, όπως την ονειρευόσουν για εκείνη. Δέν είναι εύκολο να σου τραβήξει κάποιος την κουρτίνα της «ευτυχίας» για να δείς τις συνέπειες στο ΒΑΘΟΣ, και πολύ περισσότερο δύσκολο είναι να κάνω εγώ ένα τέτοιο έργο, αφού δέν έχω καμμία πληροφόρηση για την ζωή της κόρης σου εδώ και 15 χρόνια. Πλήν όμως, ξέρω ΝΑ ΚΡΙΝΩ την ανθρώπινη συμπεριφορά ΜΕ ΒΑΘΕΙΑ κριτήρια, και όχι με τα συνηθισμένα των ανθρώπων γύρω μας. Ψάχνω και αμφιβάλλω, εκεί που όλοι είναι «σίγουροι» στις κρίσεις τους. Ξέρω, ότι Η ΑΛΗΘΕΙΑ πάει πολύ πιό πέρα απ’ όσα βιώνουμε με την εμπειρία μας απο τη ζωή, και θέλει ΜΥΑΛΟ και ΚΟΠΟ για να την προσεγγίσει κανείς.<br /><br />Υπάρχουν δύο ειδών άνθρωποι σ’ αυτό τον κόσμο απ’ ότι έχω καταλάβει, κύριε Αχλαδόπουλε:<br />-- εκείνοι που απλώς «βιώνουν» τη ζωή ΧΩΡΙΣ να τη μελετάνε, ΧΩΡΙΣ να νιάζονται να βρούν την αλήθεια, αρκούμενοι στο ότι οι ίδιοι περνάνε καλά και επιπλέουν, και αδιαφορώντας εάν πατάνε επι πτωμάτων για να στηρίξουν την πρόσκαιρη ευτυχία τους,<br />-- και εκείνοι που ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ τη ζωή, που την ψάχνουν σε βάθος αναζητώντας το κρυμμένο της ΝΟΗΜΑ. Οι άνθρωποι αυτοί, κύριε Αχλαδόπουλε... το σκέφτονται πολύ να πατήσουν μυρμήγκι στο δρόμο, όχι άνθρωπο.. Όποιος έχει εμβαθύνει στη ζωή, δέν κινείται απο ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝ αλλα πάντα απο τον ΣΕΒΑΣΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟ, τον οποίο υπολογίζει περισσότερο απο τον εαυτό του. Διαφωνείς;<br /><br />ΕΣΥ, κύριε Αχλαδόπουλε... σε ποιά κατηγορία θέλεις να ανήκεις;<br />Η κόρη σου, ποιόν απο τους δύο αυτούς τρόπους ζωής θα ήθελες να ακολουθήσει;<br /><br />----<br /><br />Η ιδέα μου για τα παιδιά σου, απο τότε που τα γνώριζα, είναι εξαιρετική. Και για τα δύο, όχι για την Αχλαδούλα μόνο.. Μέσα απο τη ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΨΥΧΗ, έμαθα να σε σέβομαι κι’ εγώ, κι’ ας μή σε γνωρίζω. Δέν σε θεωρώ άνθρωπο της ΑΝΟΗΣΙΑΣ και του ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ. Σε σκέφτομαι σάν να ανήκεις κι’ εσύ στη δεύτερη κατηγορία, εκείνων ΠΟΥ ΝΙΑΖΟΝΤΑΙ για τη ζωή γύρω τους, και δέν την πατάνε για να επιβιώσουν οι ίδιοι..<br /><br />Είναι ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ όμως η ιδέα του καθεός μας για τον εαυτό μας και την ηθική του, και ΑΛΛΟ αυτό που δείχνουν ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ στη ζωή.. Έτσι δέν είναι; Σε φαντάζομαι να μου λές για παράδειγμα<br />__ «..κι’ ΕΣΥ, μπορεί να δηλώνεις πως νιάζεσαι για τους γύρω σου και σκέφτεσαι, αλλα πήγες να βιάσεις την κόρη μου! Η πράξη σου αυτή και μόνο, σε χαρακτηρίζει ως ΙΔΙΟΤΕΛΗ άνθρωπο, του χειρότερου τύπου : πήγες να ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΙΣ μιά παιδική ψυχή! Δέν το λέω ΕΓΩ αυτό, αλλα η κόρη μου! Και τί θέλεις τώρα, να πιστέψω ότι μου λέει ψέμματα και να αρχίσω να ψάχνω για τη δική σου αλήθεια; Ή μήπως θέλεις να μου πείς ότι αυτή έφταιγε και όχι εσύ για το περιστατικό; Άν σου είχα κάνει τη μήνυση τότε, θα ήσουν ακόμα στη φυλακή, ναί ή όχι;».<br /><br />Λοιπόν..<br /><br />ΠΡΩΤΟΝ, σε διαβεβαιώνω ότι ΔΕΝ πήγα ΝΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΩ μιά παιδική ψυχή, άν νομίζεις κάτι τέτοιο.. ΔΕΝ έκανα ΑΣΕΒΕΙΑ στην κόρη σου, αλλα αντίθετα μιά πράξη ΣΕΒΑΣΜΟΥ για αυτήν.. Η ζωή, κύριε Αχλαδόπουλε, ΔΕΝ είναι αυτό που νομίζει κανείς με την πρώτη επιφανειακή κρίση του.. Τη δική σου γνώμη μπορεί να την έχει και η κουτσή Μαρία, και την έχει στην πραγματικότητα. Την ΑΛΗΘΕΙΑ όμως για το τί πήγα να κάνω και το άν είμαι ιδιοτελής, ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ η επιφανειακή ανθρώπινη σκέψη, για να την καταλάβει.<br /><br />Πρέπει ΝΑ ΕΡΕΥΝΗΣΕΙΣ κύριε Αχλαδόπουλε, άν σε ενδιαφέρει να έχεις ΑΛΗΘΙΝΗ ΓΝΩΣΗ για το περιστατικό αυτό. Πρέπει να έρθεις να με ρωτήσεις κι’ εμένα! Ήρθες ποτέ; Όχι.. ΓΙΑΥΤΟ μένεις με μιά ΕΠΙΠΟΛΑΙΗ ΓΝΩΜΗ για το γεγονός, μιά ΨΕΥΤΙΚΗ ΓΝΩΜΗ, που δέν θα με ένιαζε και τόσο άν δέν ΤΗ ΔΙΔΑΣΚΕΣ ΣΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΟΥ!<br /><br />Μή σου φαίνεται βαρύ, αυτό που σου λέω!<br /><br />Ήσουν ο καλός πατέρας, μέχρι το περιστατικό. Στη συνέχεια, έσπρωξες το κορίτσι σου ΣΕ ΨΕΥΤΙΚΟ ΔΡΟΜΟ. Σε δρόμο ενός αστήρικτου ΜΙΣΟΥΣ εναντίον μου.. Αλλα το ΜΙΣΟΣ, κύριε Αχλαδόπουλε, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΟ, δέν είναι «μίσος εναντίον του τάδε, και τί μας νιάζει αυτός...» αλλα είναι ΜΙΣΟΣ σκέτο, ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΗΣ ΚΟΡΗΣ ΣΟΥ. Σήμερα είναι για μένα, αύριο θα στραφεί σε άλλα πρόσωπα, και θα την πνίξει άν δέν το πολεμήσει η ίδια.. Η ιδέα μου γι’ αυτήν, είναι ότι ευτυχώς το έχει ξεριζώσει απ’ την ψυχή της εδώ και πολλά χρόνια. Πλην όμως.. αυτό δέν αναιρεί το γεγονός ότι η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΣΤΑΣΗ στο περιστατικό, της το έβαλε στην ψυχή της και το κουβαλούσε για καιρό στα νειάτα της...<br /><br /><strong><span style="color:#000099;">Της δίδαξες <span style="color:#ff0000;">ΤΟ ΨΕΜΑ</span> και <span style="color:#ff0000;">ΤΟ ΜΙΣΟΣ</span>, κύριε Αχλαδόπουλε, σε μιά κρίσιμη στιγμή της ζωής της..<br /></span></strong>-- Το μέν ΨΕΜΑ, επειδή ακόμα ΕΧΕΙΣ ΑΓΝΟΙΑ για την αλήθεια για το περιστατικό αυτό (..και δέν είσαι ο μόνος, δυστυχώς.. Ρώτα τον εαυτό σου, την κόρη σου, και όποιον ιερέα της Ενορίας θέλεις ΓΙΑΤΙ έκανα ότι έκανα τότε. Θα πάρεις άσχετες απαντήσεις, ότι νομίζει ο καθένας με το φτωχό του μυαλό.. Η ΑΛΗΘΕΙΑ είναι εντελώς διαφορετική, και αδύνατο να την φτάσει η σκέψη τους..)<br />-- Το δέ ΜΙΣΟΣ, επειδή ανέχθηκες το να ΔΙΑΚΟΨΕΙ η κόρη σου ΚΑΘΕ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ μαζί μου, σάν να μου πρέπει ΤΙΜΩΡΙΑ για την πράξη μου! Δέν ξέρω εάν είναι ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ αυτή.. Και άν την επέβαλλες στην Εκκλησία, για να προστατέψεις το κορίτσι σου στη συνέχεια, απο εμένα.. Η Εκκλησία, είναι γεγονός ότι ΜΕ ΤΙΜΩΡΗΣΕ, κι’ αυτή στα τυφλά, χωρίς να ενδιαφερθεί για την ΑΙΤΙΑ της πράξης μου. Με ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΑΤΕ ΕΡΗΜΗΝ, όλοι σας, επειδή... έτσι γουστάρατε ! Μιά τέτοια πρακτική, τί αποτέλεσμα περιμένεις να έχει στην ψυχή της κόρης σου, κύριε Αχλαδόπουλε; ΤΗΝ ΠΕΙΣΑΤΕ, εσύ και η Εκκλησία, ΟΤΙ ΝΑΙ, ΥΠΕΣΤΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΒΙΑΣΜΟΥ απο εμένα!<br /><br />Ενώ δηλαδή ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ «απόπειρα βιασμου της»...<br />-- ΕΣΥ και Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΤΗΣ ΦΤΙΑΞΑΤΕ ΕΝΑΝ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΒΙΑΣΤΗ, του μυαλού σας, και την πείσατε ότι όντως βιάστηκε!! <strong><span style="color:#ff0000;">Άν δέν ντρέπεσαι αυτή την ώρα που διαβάζεις αυτές τις γραμμές, λυπάμαι για λογαριασμό σου, πραγματικά..<br /></span></strong><br />----<br /><br /><br />Κι΄ επειδή φαντάζομαι πως θα έχεις ταραχτεί και ίσως αγανακτήσει εναντίον μου διαβάζοντάς τα αυτά, σου προτείνω:<br />-- Άν έχεις ΑΝΤΙΡΡΗΣΗ σε όσα γράφω... ΕΛΑ ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ, ΑΝ ΤΟΛΜΑΣ ! Έλα, να αντιμετωπίσεις την ΑΛΗΘΕΙΑ, άν την αντέχεις! Κι’ άν θέλεις ακόμα να μου κάνεις ΜΗΝΥΣΗ, για να βεβαιωθείς πως δέν θα σε εξαπατήσω άν μιλήσουμε οι δυό μας, ΚΑΝ’ ΤΗ ΜΟΥ, κι’ έλα στο Δικαστήριο να ακούσεις την αλήθεια !<br /><br />Μή φοβάσαι ότι θα σου προσβάλλω το κορίτσι σου με αυτά που θα σου πώ.. Την σέβομαι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΣΕΝΑ, δυστυχώς... Και, σε διαβεβαιώνω πως<br />-- δέν υπάρχει ΤΙΠΟΤΑ που θα μπορούσα να πώ γι’ αυτήν, που να την μειώνει στο ελάχιστο.<br />-- Ούτε έχω σκοπό να πώ στην κοινωνία ότι «ΑΥΤΗ ΦΤΑΙΕΙ, γιατι κούνησε δήθεν την ουρά της..» και τέτοιες αηδίες που ίσως φοβάστε. Μή μου φορτώνετε ΤΟΥΣ ΦΟΒΟΥΣ ΣΑΣ. Ακούστε με, μονάχα! ΚΑΛΟ θα βγεί απ’ αυτό, όχι κακό, σε διαβεβαιώνω.. Η κόρη σου ΔΕΝ ΕΦΤΑΙΞΕ σε τίποτα, για το περιστατικό. Η ευθύνη είναι όλη δική μου, σου το ξεκαθαρίζω για να μήν παρεξηγούμαστε..<br /><br />Όταν λοιπόν, για να καταλήξω, βλέπει το κορίτσι σου κύριε Αχλαδόπουλε, ΕΣΕΝΑ και την ΕΚΚΛΗΣΙΑ, να με ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΕ και να με πατάτε σάν σκουπίδι... τί περιμένεις να σκεφτεί; Δέν θα συμπεράνει ότι ΝΑΙ, ΠΗΓΑ ΝΑ ΤΗΝ ΒΙΑΣΩ, αλλα και ότι ΤΗΝ ΕΞΑΠΑΤΟΥΣΑ όλο τον χρόνο που την γνώριζα στο Πνευματικό Κέντρο της Ενορίας; Ότι η συμπεριφορά μου απέναντί της ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΙΜΙΑ, αλλα βασιζότανε ΣΕ ΠΡΟΣΤΥΧΑ ΚΙΝΗΤΡΑ; Και αυτό... περιμένεις να της φέρει μέσα της τίποτα άλλο εκτός απο ΜΙΣΟΣ ;<br /><br />Ένα ΨΕΥΤΙΚΟ ΜΙΣΟΣ, που της το φύτεψες ΕΣΥ στην ψυχή της, κύριε Αχλαδόπουλε! Εσύ, και η Εκκλησία!<br /><br />----<br /><br />Σου έγραψα πιό πάνω για τους δύο τύπους ανθρώπων, που ξεχωρίζω. Υπάρχει ακόμα ένα ερώτημα για σένα, που θέλω να μου απαντήσεις:<br />__ Άν υποθέσουμε πως ήμουν σε θέση να την σπρώξω στο να αποκτήσει τον ένα απο τους δύο χαρακτήρες, τί θα ήθελες να κάνω; Να την σπρώξω στην ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ ΚΡΙΣΗ, ή να της κάνω ΜΑΘΗΜΑ βασισμένο στη δική της ζωή, ότι πρέπει ΝΑ ΨΑΧΝΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ, εμβαθύνοντας και ερευνώντας τα γεγονότα;<br /><br />Ξέρεις πώς περίμενα πως θα αντιδρούσες τόσο εσύ όσο και η Εκκλησία στο περιστατικό αυτό, κύριε Αχλαδόπουλε;<br /><br />-- Περίμενα να πιάσεις το κορίτσι σου, και να του πείς : «φαντάσου κόρη μου, πως είσαι στο Ναό του Σολομώντα, κόρη εμπόρου. Και βλέπεις έναν άγνωστο που τον λένε Χριστό, να αρπάζει ένα μαστίγιο και να καταστρέφει τον πάγκο του πατέρα σου. Τί ΘΑ ΝΙΩΣΕΙΣ για αυτόν; Δέν θα πείς ότι ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟΥΡΓΟΣ; Θα κάνεις ΛΑΘΟΣ όμως.. Για να φτάσεις στο σημείο να διακρίνεις πως αυτή η ΒΙΑΙΗ ΠΡΑΞΗ είναι ΗΘΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΕΝΟΣ ΘΕΟΥ, θα πρέπει... να ψάξεις πολύ περισσότερο, να ξεφύγεις απο τα πρώτα επιφανειακά σου συναισθήματα, να ερευνήσεις βαθύτερα.. Να τον ΑΚΟΥΣΕΙΣ πρώτα, να ΣΚΕΦΤΕΙΣ μετά τί λέει για την πράξη του, να τον ΜΑΘΕΙΣ καλύτερα, να ρωτήσεις γι’ αυτόν άλλους, και ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΙΝΕΙΣ. Όχι στην αρχή!!<br /><br />ΤΕΤΟΙΟ ΜΑΘΗΜΑ δέν έδωσες ούτε εσύ στο κορίτσι σου, κύριε Αχλαδόπουλε, ούτε και η Εκκλησία.. Και, εσένα μέν σε καταλαβαίνω, γιατι όφειλες να σεβαστείς εκείνο τον καιρό τα συναισθήματά της πάνω απ’ όλα, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΟΜΩΣ... γιατί δέν στάθηκε στο ύψος της τότε;<br /><br />Θυμάμαι πχ τον υπεύθυνο ιερέα τότε, έναν νεαρό και πολύ καλλιεργημένο άνθρωπο που τον θαύμαζα, οικογενειάρχη, να μου λέει στο σπίτι μου:<br />__ «Μή φοβάσαι!.. Η Αχλαδούλα ΞΕΡΕΙ, ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ, τί έγινε πραγματικά..!».<br />Λοιπόν...<br />-- ΤΟΤΕ, αυτή η κουβέντα του με εντυπωσίασε, και μου έδιωξε προς στιγμήν το άγχος που είχα ότι πρέπει να της εξηγήσω κλπ..<br />-- ΣΗΜΕΡΑ, θεωρώ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ την φράση του. Άν είναι δυνατόν ΝΑ ΑΡΚΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΥΤΗ, για να καταλάβει κανείς τί έγινε πραγματικά! Και η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΓΝΩΜΗ, η.. απολογία μου, ΠΟΥ ΧΩΡΑΕΙ στην κουβέντα αυτή;<br /><br />Αυτή η φράση και μόνο, δείχνει ΤΟΝ ΛΑΘΟΣ ΤΡΟΠΟ που αντιμετώπισε Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ το περιστατικό: η πραγματικότητα, είναι γι’ αυτούς ότι «ΞΈΡΕΙ» η κόρη σου ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ! Εγώ... δέν χρειάζομαι!... Μπράβο.... Ωραία Χριστιανική ηθική...<br />Με τη λογική αυτή, η Αστυνομία θα έπρεπε να θεωρεί ΕΝΟΧΟ ενός εγκλήματος... όποιον νομίζει η καρδιά του καθενός! Όποιον ΓΟΥΣΤΑΡΕΙ ο καθένας, δηλαδή... Μιλάμε για «ηθικές» που εμένα μου προκαλούν ΑΝΑΤΡΙΧΙΛΑ. Για ΑΣΕΒΕΙΑ στα ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, για ένα Μεσαιωνικό καθεστώς που καταδικάζει όποιον γουστάρει, με το έτσι θέλω! Για πράγματα που αποτελούν ΝΤΡΟΠΗ για την Ελληνική κοινωνία του 2000...<br /><br />ΓΙΑΤΙ της διδάξατε να ζεί ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΑ κύριε Αχλαδόπουλε; Με την «εμπειρία» και τα συναισθήματά της και μόνο;<br /><br />ΓΙΑΤΙ της διδάξατε να ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ και ΝΑ ΤΙΜΩΡΕΙ τον άλλο, βασισμένη ΜΟΝΟ στα δικά της συναισθήματα; Και να μή νιάζεται ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ πρίν ΚΡΙΝΕΙ;<br /><br />Σου φαίνεται, κύριε Αχλαδόπουλε, ασήμαντο «μάθημα» για την κόρη σου αυτό;;<br /><br />----<br /><br />Σκέψου το...<br /><br />Στην ουσία, σου γράφω πως ΤΗΣ ΔΙΔΑΞΕΣ να πατάει επι πτωμάτων, και να μή νιάζεται να ακούει ή να προσέχει τον άλλο..<br /><br />Της δίδαξες ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΔΡΟΜΟ, αυτόν του ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ και όχι αυτόν του ΣΕΒΑΣΜΟΥ για τον κόσμο..<br /><br />Μπορείς άραγε, έστω και τώρα, να καταλάβεις το μέγεθος του ΛΑΘΟΥΣ σου;</div><div> </div><div></div><div>Ή αρκείσαι σε ένα "..έλα μωρέ τώρα, δέ βαριέσαι, υπερβολές.." επαναπαυόμενος στην "καλή τύχη" της κόρης σου μέχρι σήμερα, και αρνείσαι ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΙΣ τις πράξεις σου πιό βαθειά νομίζοντας πως αυτά που δείχνει Η ΣΚΕΨΗ δέν έχουν πρακτική σημασία στη ζωή;</div><div></div><div> </div><div>Μακάρι, αυτό το γράμμα μου να μπορέσει να σε ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΕΙ μήπως κάπου, κάτι απ' όλα αυτά, δέν το λογαριάζεις σωστά..</div><div></div><div></div><div> </div><div> </div><div>Με συμπάθεια,</div><div><strong>kato Patissia</strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-5166116258780858478?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-78732459436003816522008-11-16T17:53:00.002+02:002008-11-16T17:54:58.879+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 17 :<br /></span><span style="font-family:verdana;">ΕΚΤΟΣ ΘΕΟΥ<br /></span></span></strong><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269284255167310898" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 307px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SSBCHLnObDI/AAAAAAAAAPk/0CFl5Vo-AcE/s400/osia_Maria.jpg" border="0" /><br />Σήμερα Κυριακή πρωϊ, πήγα στην Εκκλησία να κοινωνήσω.<br /><br />Μετά απο αγωνιώδεις σκέψεις και ΤΣΑΚΩΜΟ με τον Μήτσο, ο οποίος ΔΕΝ ήθελε αυτή τη φορά να βοηθήσει να ξεδιαλύνω το πρόβλημά μου (..σκέψου το μόνος σου..), αποφάσισα χτές το απόγευμα τα εξής :<br /><br />-- Πρέπει να πάω να κοινωνήσω, γιατι σε περίπτωση που πεθάνω στο χειρουργείο δέν θα είναι καλό να αφήσω με τύψεις τον παπα-Χιονάτο.. Να σκεφτεί δηλαδή ότι «..εγώ έκανα ότι μπορούσα, τον κοινώνησα, άρα στο καλό όπου πάει..».<br /><br />-- Την κουβέντα του ότι «είναι παντρεμένη και δέν μπορεί να σου μιλάει..» ΔΕΝ την αποδέχομαι, με καμμία κυβέρνηση. Πλήν όμως... στην πράξη ΔΕΝ της πάω αντίθετα, γιατι δέν έχω κανένα τρόπο ΝΑ ΠΙΕΣΩ την κυρία αυτή ή την Εκκλησία για να αρθεί το καθεστώς της ΜΗ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ μεταξύ μας. Αυτή στο μεταξύ έχει εξαφανιστεί απο την Εκκλησία εδώ κι’ έξη μήνες, άγνωστο γιατί, οπότε δέν μπορώ να την ενοχλήσω, είτε σκέφτομαι όπως προτείνει ο παπα-Χιονάτος, είτε όχι...<br /><br />----<br /><br />Μπήκα λοιπόν σήμερα στην ουρά μπροστά απ’ το Ιερό, και περίμενα να μεταλάβω..<br /><br />Βγήκε ο ιερέας κι’ έκανε πρώτα ένα κήρυγμα «για τη μετάνοια», στο οποίο είπε τα εξής:<br />-- εκείνοι που μετανοούν, είναι πάντα οι ΠΟΛΥ αμαρτωλοί, και ΟΧΙ οι νορμάλ άνθρωποι.. Οι άνθρωποι που πάνε στην Εκκλησία πχ, δυσκολεύονται και αποτυχαίνουν να φτάσουν στη μετάνοια, μάλλον επειδή θεωρούν τον εαυτό τους ηθικό.. Περισσότερο δυσκολεύονται... οι παπάδες να μετανοήσουν, για τον ίδιο λόγο!<br />-- η μετάνοια, είναι ΠΡΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ !! Δηλαδή πρώτα αγαπάς, και ΜΕΤΑ μετανοείς... Όταν η αγάπη δέν προηγείται, η μετάνοια δέν ακολουθεί...<br /><br />Είπε κι’ άλλα, θύμισε περιστατικά μετάνοιας όπως πχ της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, που με κούρασαν γιατι τα έχω ψάξει διεξοδικά εδώ και χρόνια, και άκρη δέν έβγαλα τελικά, ούτε με βοήθησαν να λύσω το πρόβλημα που ακόμα κουβαλάω στην πλάτη μου.. Ακολούθησε το «..μετα φόβου..» και η ουρά άρχισε να κινείται προς τον ιερέα και να μεταλαμβάνει. Πήγαινα κι’ εγώ, που βρισκόμουνα περίπου στη μέση της, προς το τέλος..<br /><br />Κάποια στιγμή, αναγκάστηκα να προσπεράσω ανθρώπους γιατι στέκονταν ακίνητοι μπροστά μου χωρίς να προχωράνε προς τον ιερέα. Αυτό, επαναλήφθηκε κι΄ άλλη φορά, μέχρι που έφτασα στο 1 μέτρο απο αυτόν.<br /><br />Κι’ εκεί... ΤΡΟΜΑΞΑ !<br /><br />Συνειδητοποίησα ότι καμμιά δεκαριά γερόντια που με χώριζαν απ’ τον Ιερέα... ΔΕΝ προχωρούσαν να μεταλάβουν, και έμεναν εκεί μπροστά ακίνητοι, λειτουργώντας ουσιαστικά σάν ένα ΦΡΑΓΜΑ για μένα ! Όταν το αντιλήφθηκα, ήδη ο ιερέας κοινωνούσε έναν παππού τελευταίο, και... τον είδα να γυρίζει την πλάτη του, και να χώνεται στο Ιερό νομίζοντας πως η ουρά τελείωσε !<br /><br />Φρίκαρα!<br /><br />Πρώτη φορά μου συνέβηκε κάτι τέτοιο, και ήταν και ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟ. Δηλαδή, αφού δέν ήθελαν να μεταλάβουν οι παππούδες... τί πήγαν και στηθήκανε εκεί μπροστά;;<br /><br />Κάθησα και το σκέφτηκα λιγάκι, το πράγμα.. Θυμήθηκα την ιστορία της Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας, και μου φάνηκε ότι το ΔΙΚΟ ΤΗΣ «θαύμα» ζούσα κι’ εγώ εκείνη τη στιγμή.. Μιά «τυχαία» παρεμπόδιση να φτάσω στον Θεό..<br /><br />__ «Άρα, Ο ΘΕΟΣ δέν θέλει να μεταλάβω...» σκέφτηκα, και αισθάνθηκα άσχημα.<br /><br />Πλήν όμως... υπήρχε το σκεπτικό μου ότι ΕΠΡΕΠΕ να το κάνω, για να μήν αφήσω στενοχώρια στον παπα-Χιονάτο, σε περίπτωση θανάτου μου.. Το ζύγισα στο μυαλό μου, και... αποφάσισα να επιλέξω τον παπα-Χιονάτο και ΝΑ ΕΝΑΝΤΙΩΘΩ ΣΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.<br /><br />Έτσι, μπήκα στο Ιερό, και ρώτησα τον ιερέα άν μπορούσε να με κοινωνήσει εκεί, καθυστερημένο.. Δέχτηκε, και με κοινώνησε. Μου δόσανε κι’ ένα κομμάτι «άρτο», και... έφυγα, στο «δι’ ευχών..» που ακολούθησε γρήγορα.<br /><br />----<br /><br />ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ :<br /><br />-- Το παράξενο περιστατικό το ερμηνεύω σαφώς σάν ΕΝΑΝΤΙΩΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ στο να κοινωνήσω. Αυτό, ενώ αρχικά με τάραξε, στη συνέχεια... μου αρέσει! Γιατι, κι’ εγώ ΔΕΝ θέλω να κοινωνάω στην Εκκλησία ΧΩΡΙΣ ΝΟΗΜΑ.. Το να βλέπω λοιπόν τον Θεό να ντύνει με ΝΟΗΜΑ αυτή τη διαδικασία, εμποδίζοντάς με να την γελοιοποιήσω, είναι κάτι παρήγορο. ΠΟΛΥ παρήγορο μάλιστα, γιατι η παρουσία του Θεού αφήνει μιά ΕΛΠΙΔΑ για λύση του προβλήματος. Αντίθετα, η απουσία του, θα άφηνε την Α-ΝΟΗΣΙΑ να κυριαρχήσει, οπότε δέν υπάρχει και ελπίδα συνεννόησης και λύσης..<br /><br />-- Και όμως, παρά τον ΣΕΒΑΣΜΟ του Θεου στη μετάληψη... εγώ τελικά δέχτηκα να πάω να κοινωνήσω και να κάνω τη διαδικασία αυτή Α-ΝΟΗΤΗ ! Γιατι προφανώς την έντυσα με «α-νοησία» εφόσον κοινώνησα ενώ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ, αφού δέν έχω ΕΠΙ-ΚΟΙΝΩΝΙΑ ακόμα, ούτε με τον Πνευματικό μου, ούτε με την Αχλαδούλα...<br /><br />-- Έτσι, αισθάνομαι τώρα ότι βρίσκομαι ΕΚΤΟΣ ΘΕΟΥ. Δέν υπάρχει χειρότερο πράγμα απ’ αυτό, για μένα.. Γιατι, όσες φορές στο παρελθόν βρέθηκα σε ανάλογη θέση, πέσανε μαχαίρια και τσεκούρια επάνω μου... Σήμερα, με κρατάει μόνο η σκέψη ότι βγήκα εδώ για να μήν στενοχωρήσω τον παπα-Χιονάτο, έστω και υποκριτικά.. Δέν ξέρω άν είναι σωστή δικαιολογία αυτή όμως..<br /><br />-- Κι’ έχω ταραχτεί, είμαι πάλι για κλάμματα. Άν συμβεί δέ να εγκαταλείψω τα εγκόσμια στο χειρουργείο... ΔΕΝ με περιμένει κανένας Παράδεισος, προφανώς !<br /><br />----<br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Η Οσία Μαρία η Αιγυπτία... γιορτάζεται ΤΗΝ ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ !!<br />Τη μέρα δηλαδή, που έκανα το επεισόδιο της δήθεν «απόπειρας βιασμού» της Αχλαδούλας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-7873245943600381652?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-38919835069996075122008-11-15T20:11:00.006+02:002008-11-15T20:39:51.360+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 16 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#000000;">O ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΜΟΥ,<br />Ο ... ΠΑΠΑ-ΧΙΟΝΑΤΟΣ !<br /></span></span></strong><br /><br /><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268949214997174162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 292px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SR8RZRt615I/AAAAAAAAAPc/vx4vxp4oMn0/s400/%CE%BA%CE%BB%CE%B9%CE%BC%CE%B1%CE%BE.jpg" border="0" /><br />Παρασκευή πρωϊ, πήγα ξανά για εξομολόγηση.<br /><br />Η ώρα προχωρημένη, ο κόσμος μόλις είχε τελειώσει, και μπήκα τελευταίος ίσα-ίσα προλαβαίνοντας τον Πνευματικό που ετοιμαζότανε να φύγει..<br /><br />__ «Ά!.. Καλώς ‘τονε !..», είπε όταν με είδε, και κάθησε για να τα πούμε.<br /><br />Αρχίσαμε απο το θέμα της υγείας μου. Του είπα ότι την Τρίτη μπαίνω στο Νοσοκομείο, και οδεύω προς εγχείρηση πιά.. Και, κάπου εκεί, τον ρώτησα άν όντως έχει και αυτός καρκίνο. Με κοίταξε έκπληκτος, χαμογελώντας μέσα απ’ τα άσπρα γένεια του :<br /><br />__ «Έχω!.. Αλλα... εσύ, πού τό ‘μαθες;»<br />__ «Μου τό ‘πε ένας φίλος!..»<br /><br />Είπε ότι δέν του κάνει εντύπωση, γιατι ο ίδιος ΔΕΝ ΤΟ ΚΡΥΒΕΙ και το έχει πεί σε όλους στην Εκκλησία.. Του απάντησα ότι εγώ επειδή ΔΕΝ ΑΝΗΚΩ ΣΤΗΝ ΕΝΟΡΙΑ ΤΟΥ δέν συζητάω εκεί, και δέν μαθαίνω νέα του. Χαμογέλασε με κατανόηση..<br /><br />Όντως, όταν έφυγε ο αρχικός Πνευματικός που είχαμε κοινό εγώ και η Αχλαδούλα ( όπως έγραψα στην ανάρτηση του «Εσπερινού της ΜΗ συγχώρεσης-Ανάσταση / 11» εδώ ), μας μοίρασε τα «Πνευματικοπαίδια του» σε διαφορετικούς Πνευματικούς, και εμένα με έστειλε σε Πνευματικό ΑΛΛΗΣ ΕΝΟΡΙΑΣ... Που όμως, αποδείχθηκε ο καλύτερος, γιατι είναι μορφωμένος άνθρωπος και σωστός! Εξομολογούμαι δέκα χρόνια σ’ αυτόν, τα περισσότερα πολύ αραιά, και ότι μου είπε ως τώρα το βρήκα μπροστά μου σάν τον μόνο σωστό δρόμο.. ΕΞΑΙΡΕΣΗ, είναι η τωρινή του κουβέντα<br />«να ξεχάσω» το θέμα της Αχλαδούλας, και να δεχτώ ότι «..είναι παντρεμένη, και δέν μπορεί να μου μιλάει!».<br /><br />Πιάσαμε λοιπόν μιά κουβέντα για τον καρκίνο του, που είναι σε προχωρημένο στάδιο, πολύ πιό πάνω απ’ τα ιατρικά όρια για μή-μετάσταση. Μου είπε ότι δέν επιδέχεται εγχείρηση, και οι γιατροί έχουν μείνει ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΟΙ γιατι περίμεναν βέβαιη μετάσταση εδώ και... πέντε χρόνια! Και όμως, αυτό δέν συνέβη, και η περίπτωση θεωρείται ένα «Ιατρικό θαύμα»..<br /><br />__ «..Οι γιατροί με ρωτάνε πώς εξηγώ το φαινόμενο αυτό..!», μου έλεγε χαμογελώντας, «..και τους λέω πως όταν ξέρεις ότι όλοι θα φύγουμε μιά μέρα, και ότι μας περιμένει η ΑΙΩΝΙΑ ΖΩΗ, δέν έχεις άγχος..!»<br /><br />Άρχισα να χαμογελάω κι’ εγώ. Τί να του πώ;<br /><br />__ «..κι’ όταν λέω πως όλοι θα φύγουμε, ΔΕΝ εννοώ να το λές στα λόγια μονάχα, αλλα να ΤΟ ΝΙΩΘΕΙΣ...!», είπε, «..τότε μόνο η ιδέα του Θανάτου ΔΕΝ σε τρομάζει!»<br /><br />Εξακολούθησα να χαμογελάω. </p><p>Τον απολάμβανα πραγματικά, αυτόν τον γεράκο με τη ζωντανή ψυχή.. Το κατάλαβε, και το χαμόγελό του έγινε ακόμα πιό πλατύ. Είπαμε πολλά, για την αγωνία του παλιότερα για την οικογένειά του, που τώρα πιά δέν την έχει στον ίδιο βαθμό, γιά, γιά... Δέν γράφω περισσότερα, γιατι θα είναι σάν να τον φωτογραφίζω στο Ίντερνετ και ΔΕΝ θέλω να το κάνω αυτό.. Γιαυτό και θα τον αναφέρω εδώ σάν «Παπα-Χιονάτο», κρύβοντας το αληθινό του όνομα..<br /><br />Όταν η συζήτησή μας τελείωσε μετά απο αρκετά ευχάριστα λεπτά ανθρώπινης επικοινωνίας ( η ωραιότερη εξομολόγηση που έκανα ως τώρα..! ), σηκωθήκαμε όρθιοι και με ρώτησε άν πήγα να κοινωνήσω, όπως μου είχε πεί να κάνω την προηγούμενη φορά.<br /><br />__ «Όχι !..» του είπα, «..δέν πήγα, γιατι ΔΙΑΦΩΝΩ με την κουβέντα σου ότι επειδή αυτή είναι παντρεμένη δέν μπορεί να μου μιλάει! Δέν μπορώ να το δεχτώ αυτό..»<br />__ «Μά... δέν καταλαβαίνεις;» είπε, «..τί να λέει τώρα στον άντρα της για αυτό το θέμα; Δέν την ενδιαφέρει πιά...»<br />__ «Ενδιαφέρει όμως εμένα!», του είπα.<br /><br />Ψιλο-στενοχωρήθηκε.<br /><br />__ «Ψάχτο περισσότερο !..» μου είπε, «..σκέψου το καλύτερα, και να πάς την Κυριακή να κοινωνήσεις. Αφού θα μπείς στο Νοσοκομείο αυτή την εβδομάδα, δέν είναι καλό να πάς εκεί ακοινώνητος !..».<br /><br />Και μ’ αυτά, έσπευσε να μπεί στο καμαράκι του ν’ αλλάξει.. Δέν επέμεινα. Ένιωθα ότι δέν έπρεπε να επιμείνω. Δέν ήταν η κατάλληλη στιγμή για να τον ΕΠΙΒΑΡΥΝΩ με τις αντιρρήσεις μου και τους προβληματισμούς μου..<br /><br />Χαιρέτησα, κι’ έφυγα...<br /><br />----<br /><br />Απο εκείνη τη στιγμή και μετά, άρχισε ένα δράμα στο μυαλό μου.<br />Δέν τίθεται θέμα ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΤΩ την φράση του «..είναι παντρεμένη, δέν μπορεί να σου μιλάει !». Την έχω ήδη απορρίψει για πολλούς λόγους, σημαντικότερος των οποίων είναι ότι ΑΡΝΟΥΜΑΙ να ζήσω σε μιά κοινωνία που υπακούει σε τέτοιου είδους ηθική..<br /><br />Η εξέλιξη της ζωής μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφω, δείχνει πως μάλλον ΕΧΩ ΔΙΚΙΟ ! Και ο παπα-Χιονάτος... είναι Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ που πέφτει έξω! Δέν πειράζει.. Θα τραβήξω τον δρόμο μου, αλλα κι’ εκείνον ΔΕΝ τον διαγράφω. Με συγκίνησε η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ στην εξομολόγηση αυτή.. ΔΕΝ την θεωρώ επιτυχία, αλλα ΑΠΑΤΗ εκ μέρους μου, εναντίον του.. Γιατι ΔΕΝ του είπα τα όσα γράφω στο Ίντερνετ, ούτε τους λόγους που εναντιώνομαι στη θέλησή του.. Σκέφτομαι ότι ίσως στάθηκα απέναντί του ως ΥΠΟΚΡΙΤΗΣ.. Αλλά... κάτι μέσα μου μου λέει ότι αυτή η κρίση ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ, και ότι έτσι έπρεπε να φερθώ, όπως φέρθηκα.. Αισθάνομαι ότι ΚΑΤΙ ΚΕΡΔΙΣΑ απο αυτή, την έστω υποκρισία μου.. Μιά «γνώση» για την ομορφιά της ανθρώπινης ψυχής όταν υπάρχει ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ..<br /><br />Το θεωρώ πολύ σημαντικό αυτό...<br />Προτιμώ ΑΥΤΟΝ τον παπα-Χιονάτο, και ΟΧΙ τον άλλο, που προσπαθεί να με καθοδηγήσει προσεκτικός, νιώθοντας ότι βαδίζει στ’ αγκάθια...<br /><br />Και για την υποκρισία μου, δέν πειράζει... Θα προσπαθήσω νά ‘ρθη μιά μέρα, που θα μπορούμε να τα λέμε έτσι όμορφα στην εξομολόγηση, και να είναι όλα ΑΛΗΘΙΝΑ...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-3891983506999607512?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-55853979903323024292008-11-13T19:52:00.006+02:002008-11-13T22:04:08.271+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 15 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#000099;">ΑΤΟΜΙΚΗ ΜΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑ</span><br /></span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/KZ0NXEhcl4o&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><br /><br /><br />Τελευταία νέα :<br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">Τετάρτη 12/11/08 μεσημέρι :</span></strong><br /><br />Έδειξα τις τελικές εξετάσεις του καρκίνου στον γιατρό, ο οποίος με παραπέμπει για ΕΓΧΕΙΡΗΣΗ. Τρίτη, ή Τετάρτη μπαίνω στο Νοσοκομείο για εξετάσεις αρχικά, και καπάκι την επόμενη εβδομάδα για την εγχείρηση, με «αναπηρία»...<br /><br /><strong><span style="color:#ff6600;">Τετάρτη 12/11/08 βράδυ :</span></strong><br /><br />Με βρίσκει ο γνωστός φίλος, ο Μήτσος (διαβάστε για τον ΤΙΓΡΗ, στην Ανάσταση/12) στην καφετέρια, σκυμμένο πάνω απο σημειώσεις.<br />__ «Μόλις βρήκα τη ΛΥΣΗ στο θέμα της Αχλαδούλας !!», του λέω.<br />__ «Ναί;; Μίλησες μαζί της;»<br />__ «Όχι... τη λύση τη βρήκα με τη σκέψη..!»<br />__ «Ά, καλά... Γιά λέγε λοιπόν..»<br />__ «Η λύση είναι... ότι εδώ.. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ !»<br />Έσκασε στα γέλια...<br /><br /><strong><span style="color:#cc6600;">Πέμπτη 13/11/08 πρωϊ :</span></strong><br /><br />Συζήτηση στην Ενορία μου με τον αρμόδιο ιερέα, παιδικό μου φίλο :<br /><br />-- Του είπα ότι βλέπω την εγχείρηση σάν ΤΙΜΩΡΙΑ μου, απο τον Θεό. Δέν βγάζω άλλο νόημα. Διαφώνησε. Είπε ότι μερικές φορές πρέπει «να πεθάνει μέσα μας ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ Θεός, για να πάρει τη θέση του ο αληθινός». Παρόμοιες περιπέτειες υγείας, είπε, έχουν περάσει πολλοί άνθρωποι, αλλα επειδή είχαν σωστό ΠΝΕΥΜΑ τις ξεπέρασαν με επιτυχία. Το «πνεύμα» το όρισε ως «καρδιά». Του είπα ότι ΔΕΝ έχω καρδιά, μόνο μυαλό. Μου σύστησε το βιβλίο «Συναισθηματική νοημοσύνη», του είπα πως το έχω διαβάσει εδώ και χρόνια, και κάπου δέν μου άρεσε και το παράτησα.. Του έφερα για παράδειγμα, το θέμα της Αχλαδούλας : όλη η Ενορία σέβεται «την καρδιά της» και ΑΓΝΟΕΙ την δική μου ΓΝΩΜΗ για το περιστατικό μεταξύ μας, σάν να μήν έχει καμμιά σημασία. Τους λείπει το ΜΥΑΛΟ. Με την ΚΑΡΔΙΑ μπορείς να καταδικάσεις τον άλλο απλώς επειδή έτσι νιώθεις, και ειδικά αυτό που νιώθει ένα μικρό κορίτσι είναι ΝΟΜΟΣ για την «κοινωνία της καρδιάς». Αλλα για μένα, αυτό είναι ΣΦΑΛΜΑ : Ο σωστός άνθρωπος βρίσκει την αλήθεια με ΤΟ ΜΥΑΛΟ, τη σκέψη, τον προβληματισμό, την έρευνα, την ΕΜΒΑΘΥΝΣΗ στη ζωή... Η «καρδιά» σε κρατάει σε μιά ΕΠΙΦΑΝΕΙΑΚΗ ΣΧΕΣΗ με τον κόσμο. "Νιώθεις" εμπειρίες απλώς, αδιαφορώντας για ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥΣ. Έτσι, ζείς στην τύφλα, μακρυά απ’ την αλήθεια. Μου σύστησε να πάω σε ψυχίατρο.<br /><br />-- Δέχτηκε όμως, να αρχίσουμε ( μετά το Νοσοκομείο.. ) <strong><span style="color:#ff0000;">μιά σειρά συζητήσεων για το θέμα</span></strong>, για να ακούσει τη γνώμη μου. Εδώ... φωνάζουμε «ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ !!», αλλα μή βιάζεστε γιατι... πίσω έχει η Αχλαδούλα την ουρά!...<br /><br />-- Το οποίο θα πεί, πως με τη συμβουλή του να πάω σε ψυχίατρο, ουσιαστικά συμφωνεί με την πολιτική της Εκκλησίας για τη ΜΗ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ του «ποιμνίου» μαζί μου. Με απομονώνει, παρατηρεί τη συμπεριφορά μου και βλέπει ότι ΔΕΝ ΗΣΥΧΑΖΩ, και προτείνει ψυχίατρο αφού ο Πνευματικός δέν αρκεί πλέον για να ηρεμήσω.. Του είπα πως ο ψυχίατρος τον βολεύει, γιατι έτσι ρίχνει ΤΟ ΦΤΑΙΞΙΜΟ σε μένα στην ιστορία αυτή, ενώ η αλήθεια είναι πως ΣΦΑΛΛΟΥΝ ΑΥΤΟΙ, δηλ. η Αχλαδούλα και η Εκκλησία. Επομένως, το να τρέχω στον ψυχίατρο για μερικά χρόνια ακόμα, ΔΕΝ ΛΥΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, εφόσον είναι ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ και αυτοί θα μένουν εφησυχασμένοι...<br /><br />-- Για απόδειξη, του είπα ότι κανένας τους ως τώρα δέν ξέρει ΓΙΑΤΙ έκανα ότι έκανα, ούτε ενδιαφέρθηκε ποτέ να με ρωτήσει.. Παραδέχτηκε πως οι Πνευματικοί ΚΑΚΩΣ μου λένε «να ξεχάσω» το θέμα, ότι ΣΩΣΤΑ δέν το ξεχνάω όλα αυτά τα χρόνια (...πρωτάκουστα, ασύλληπτα πράγματα αυτά, για μένα..!! ) και ότι οι προηγούμενοι... <strong><span style="color:#000099;">μάλλον ένιωθαν πως ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ να αντιμετωπίσουν το ζήτημα και ΓΙΑΥΤΟ μου ζητούσαν να το ξεχάσω</span></strong> !!<br /><br />Και η Ενορία του Χριστού θα συνεχίσει τη λειτουργία της όπως χτές, έστω και παραδεχόμενη ότι κάπου στο βάθος έσφαλλε ( ..ανθρωπίνως..! ), απέναντί μου...<br /><br />Και η Αχλαδούλα θα συνεχίσει να ζεί ήσυχη μέσα στην ασφάλεια της ΜΗ-ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ της με εμένα, που διατηρείται εις τους αιώνας των αιώνων αμήν...<br /><br />Ενώ εγώ, ένας Θεός ξέρει πώς θα βγώ απ’ το χειρουργείο με πετσοκομμένο κορμί..<br /><br />Και τί έγινε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-5585397990332302429?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-55607660503295834942008-11-11T00:07:00.017+02:002008-11-11T23:30:14.477+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#3333ff;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ /14 :<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;">ΜΠΕΕΕ!... ΜΠΕΕΕΕΕΕ !!!! </span></span></strong><br /><br /><br /><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267154992275469682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 156px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SRixjxOBNXI/AAAAAAAAAOs/4R98cCupYIQ/s400/epikaira.jpg" border="0" /><br />Ξημερώματα Παρασκευής 6/11/08 ήμουν για να με κλαίνε.. Μόλις είχα τελειώσει την ανάρτηση για τον Πατριάρχη στον Άγιο Ανδρέα, και είχα φοβηθεί απο τα άσχημα αποτελέσματα των εξετάσεων του καρκίνου μου. Μαύρο σκοτάδι γύρω μου, κι’ όμως, εκεί μέσα στη νύχτα… είδα ΦΩΣ, και γέλασα ξαναβρίσκοντας την αισιοδοξία μου !<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SRi8J7Yja2I/AAAAAAAAAPM/m66y1DOvvU4/s1600-h/nikos_dimou.jpg"><strong><span style="color:#ff0000;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267166642955316066" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 200px; CURSOR: hand; HEIGHT: 202px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SRi8J7Yja2I/AAAAAAAAAPM/m66y1DOvvU4/s400/nikos_dimou.jpg" border="0" /></span></strong></a><strong><span style="color:#ff0000;">Αιτία ήταν ένα κείμενο του ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ στα «Επίκαιρα», πρόσφατο ( Τε 4/11 ), με τίτλο «Μπέεε!».</span></strong><br /><br />Όπως διαβάζετε στην εικόνα, ο ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ μιλάει για κάποιον θεολόγο με ειδίκευση στην «ΠΟΙΜΑΝΤΙΚΗ» και παράλληλες σπουδές στην ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ !<br /><br />Ώπα !<br /><br />Αυτό… είναι ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ ΝΕΟ !<br /><br />Είναι ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΗΤΑΩ απο την Εκκλησία : να μορφώνονται οι Πνευματικοί, και τί καλύτερο απ’ το να έχουν ΓΝΩΣΕΙΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ! (διαβάστε τα σχόλιά μου στο «ΦΕΥΓΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 8 ).<br /><br />Άν θυμάστε, έχω γράψει ένα γράμμα 40 σελίδων που εξηγεί το ΓΙΑΤΙ έκανα τη δήθεν «απόπειρα βιασμού» στην Αχλαδούλα, με βάση τη θεωρία της εφηβείας του Φρόϋντ.<br /><br />Αυτός λοιπόν ο νεαρός θεολόγος που αναφέρει ο ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ, είναι… ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ του δρόμου που πρέπει να ακολουθήσει κάθε Πνευματικός, κατα τη γνώμη μου. ( Και, ΠΡΟΣΕΞΤΕ ! ΔΕΝ το λέω αυτό απο έπαρση, για να… υποδείξω εγώ στην Εκκλησία τί πρέπει να κάνει. Το λέω ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΘΩ με την Εκκλησία στο μέλλον, αφού ως τώρα δέν μπόρεσα ! )<br /><br />Αντί να βλέπω τον Πνευματικό δηλαδή να μου λέει <strong><span style="color:#ff0000;">«..είναι παντρεμένη, δέν μπορεί να σου μιλάει..»</span></strong>, λόγια που θα μου έλεγε και η κυρα-Κατίνα της γειτονιάς δηλαδή, να ΜΠΟΡΕΙ να μου κάνει ΣΥΖΗΤΗΣΗ σε άλλη βάση : να μου πεί για τα «ρεύματα της ψυχής» κλπ, πράγματα εξάλλου τα οποία η ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ νομίζω, είχα διαβάσει κάποτε πως τα αναλύει.. πιό σωστά απ' τον Φρόϋντ! ( μιλάει για ΤΡΙΑ "ρεύματα" αντί των ΔΥΟ του Φρόϋντ.. )<br /><br />----<br /><br />Στη συνέχεια.. ο ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ ειρωνεύεται τον τίτλο «Ποιμαντική», πως δείχνει ότι η Εκκλησία θέλει να μας κάνει… ΠΡΟΒΑΤΑ ! Γιαυτό και τιτλοφορεί το κείμενό του «Μπέεε!».<br /><br />Λοιπόν, εγώ… νομίζω ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ πρόβατο, και ΑΥΤΟ φωνάζω στην Εκκλησία η οποία δυστυχώς… ΔΕΝ με βλέπει έτσι !<br /><br />Αυτό είναι το δράμα μου, κύριε Δήμου !<br />Η Εκκλησία ΔΕΝ με βλέπει σάν πρόβατο !<br />ΜΑΚΑΡΙ να με έβλεπε έτσι!<br /><br />Σας κούφανα;<br /><br />Θα γίνω πιό σαφής : Το θέμα είναι… ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ πρόβατο είμαι ! Το βρήκατε;<br /><br />----<br /></p><p><br /></p><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5267158909492653426" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 264px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SRi1Hx_X7XI/AAAAAAAAAO8/GEQ4jSu4zd8/s400/the-good-shepherd-19988.jpg" border="0" /><br />Λοιπόν…<br /><br /><span style="color:#000099;">Φανταστήτε με, ψηλά σ’ ένα βουνό, σε μιά ρεματιά. Παγιδευμένο σ’ ένα θάμνο, και γεμάτο αίματα, να βελάζω μέσα στη νύχτα :<br /><br />__ «Μπέεε !... Μπέεεεεεεε !!!..»<br /><br /></span><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SRix9tX_nVI/AAAAAAAAAO0/bOdMXd-E1oU/s1600-h/the-good-shepherd-19988.jpg"></a><span style="color:#000066;"><span style="color:#000099;">Και νά, απο ψηλά, βλέπω μέσα στο δίσκο του φεγγαριού μιά μαύρη ανθρώπινη φιγούρα, να κατηφορίζει προς το μέρος μου !<br /><br />Είναι… ο τσοπάνος ! Ο ποιμήν !<br /><br />Με πλησιάζει λαχανιασμένος, γονατίζει δίπλα μου και με αρπάζει απ’ το λαιμό, και με γουρλωμένα μάτια μου λέει :<br /><br />__ «..Άκου ‘δώ ρε χαμένο !! Ετούτη την ώρα που εσύ μου φωνάζεις βοήθεια, όλες οι προβατίνες στο μαντρί βογγάνε για να μου δόσουν νέα πρόβατα ! Ξέρεις τί σημαίνει νέα πρόβατα στο μαντρί ρέ;; Σημαίνει ΛΕΦΤΑ για μένα, και ΖΩΗ για τα παιδιά μου!»<br /><br />Η χερούκλα του στο λαιμό μου, με πνίγει. Θέλω να βελάσω, να του απαντήσω, αλλα με σφίγγει ακόμα περισσότερο, δέν με αφήνει να βγάλω άχνα! Και μιλάει ΜΟΝΟ ΑΥΤΟΣ !<br /><br />__ «..ΕΣΥ, ρε μαλακισμένο, ΤΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΜΟΥ ΔΩΣΕΙΣ τώρα πιά, έτσι πού ‘χεις κατασφαχτεί στ’ αγκάθια; Βλαμμένο !... Ολόκληρο βουνό γύρω σου, σ’ ένα θάμνο κόλλησες ρέ;;; Άχρηστο !!...»<br /><br />Το μάτι του γυαλίζει, τα δόντια του τρίζουν. Μου δίνει μιά, και μου πετάει βίαια το κεφάλι μου στο χώμα. Πάω ν’ ανασάνω, να βήξω, και μού ‘ρχεται η φτυσιά του:<br /><br />__ «Φτού σου, ρεζίλη!... Χαμένο κορμί!».<br /><br />Σηκώνεται όρθιος, και συμπληρώνει :<br /><br />__ «Κάτσε ‘δώ να πεθάνεις, ρέ ! Ξέχνα το, το μαντρί !! Και μήν τολμήσεις να πλησιάσεις ξανά προβατίνα, γιατι θα βάλω τα σκυλιά να σε κομματιάσουν !...»<br /><br />Γυρίζει την πλάτη του, και ανηφορίζει ξανά προς το βουνό.. Τον κοιτάζω. Θέλω να φωνάξω, να κλάψω, αλλα δέν μπορώ.. Εκείνος, γυρίζει ξανά όταν φτάνει στην κορυφή της ρεματιάς, και μου πετάει την τελευταία του κουβέντα :<br /><br />__ «..κι’ άκου ‘δώ!... ΜΗΝ ΤΟΛΜΗΣΕΙΣ να βελάσεις ξανά, γιατί… εδώ που βρίσκεσαι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΑΝΤΡΙ ! Έχει ΛΥΚΟΥΣ το βουνό, κι’ άν σ’ ακούσει κανένας, αλλίμονό σου !».<br /><br />Και μ’ αυτά, χάνεται πίσω απ’ την κορυφογραμμή..<br /></span><br /></span>----<br /><br />Πώς σας φάνηκε ;<br />Κάντε ένα κουίζ, για να καταλάβετε καλύτερα την «παραβολή» αυτή : Βρέστε στο κείμενο ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ( μεταφορικά ) οι παρακάτω νοοτροπίες:<br /><br />-- «είναι παντρεμένη ! Δέν μπορεί να σου μιλάει..»<br />-- «Ξέχνα το !»<br />-- «μήν κινείσαι, και μπορεί ο ΤΙΓΡΗΣ να βαρεθεί και να φύγει..( = η κακή φήμη, μπορεί να μή σε βλάψει, άν δέν την προκαλέσεις μόνος σου )»<br />-- «σε μιά γυναίκα κόλλησες, καημένε;»<br />-- η ΑΞΙΑ της «φυσικής επιλογής» του Δαρβίνου, δηλαδή του Γάμου..<br />-- η κατηγορία «βιαστής ανηλίκου» ( δύσκολο να το βρήτε.. )<br />-- οι αγανακτισμένοι Ενορίτες, και η παρέα της Αχλαδούλας<br />-- «Ξέρουμε τί θέλεις να κάνεις τώρα εσύ.. Θα προσπαθήσεις να χωθείς στην παρέα της Αχλαδούλας, για να την προσεγγίσεις..»</p><p>----<br /><br />Άλλο κουίζ : Μπορείτε να μαντέψετε τη συνέχεια της ιστορίας;<br /><br />Άν όχι, σας προτείνω το εξής σενάριο :<br /><br /><br /><span style="color:#000099;">Έμεινα ώρες μόνο και σιωπηλό στο βουνό.. Ώσπου φοβήθηκα ότι ο θάνατος πλησιάζει, αφού έχασα πολύ αίμα πιά… Κι’ αφού άκρη δέν βρίσκω, είτε αδρανήσω οπότε θα πεθάνω ρεζιλεμένο, είτε φωνάξω οπότε θα με φάνε οι λύκοι… κάνω την ύστατη προσπάθεια :<br /><br />Χώνω το χέρι μου στο θάμνο, και βγάζω… ένα λάπτοπ !<br /><br />__ «..Τήν πάτησες, χωριάτη τσοπάνε..!..», μουρμουρίζω μέσα απ’ τα δόντια μου, «..ο κόσμος ΑΛΛΑΞΕ, δέν είμαι πιά ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟ όσο νομίζεις, ούτε χαμένο κορμί ! Κι’ ΕΣΥ… δέν είσαι πιά ο ΑΦΕΝΤΗΣ ΠΑΣΑΣ του χωριού, να μή λογοδοτείς σε κανέναν...»<br /><br />Συνδέομαι στο Ίντερνετ, και μέσα απ’ τα μπλόγκς στέλνω τη φωνή μου σε όλη την υφήλιο :<br /><br />__ «Μπέεε !... Μπέεεεεεε !!!»<br /><br />Περιμένω.<br />Και ξαφνικά… στην οθόνη εμφανίζεται Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ :<br /><br />__ «Μπέεε!»<br /><br />Κοιτάζω, με αγωνία. Μά… ναί!!<br /><br />Μαντέψτε ποιός είναι!… </span><br /><br />----<br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Άν ΔΕΝ το βρίσκετε, διαβάστε την απάντηση στο πρώτο σχόλιο</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-5560766050329583494?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-65139894013971528942008-11-07T01:22:00.002+02:002008-11-07T01:30:21.158+02:00<strong><span style="font-family:verdana;font-size:180%;"><span style="font-family:times new roman;color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 13 :<br /></span>Ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ<br />ΣΤΑ <span style="color:#993300;">ΚΑΤΩ ΠΑΤΗΣΙΑ</span> !<br /></span></strong><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265690857627142002" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; CURSOR: hand; HEIGHT: 249px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SRN976njR3I/AAAAAAAAAOc/-1NxGRnENg0/s400/m04-124856varthomomaios.jpg" border="0" /><br />Η σημερινή μέρα ( Πέμπτη ) ήταν γεμάτη συγκινήσεις για μένα..<br /><br />-- Πήρα τα ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΞΕΤΑΣΕΩΝ μου για τον Καρκίνο, και..<br />-- Πήγα στην επίσκεψη του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στο εκκλησάκι του Άγιου Ανδρέα, στη γειτονιά μου..<br /><br />Θα σας τα διηγηθώ με τη σωστή χρονολογική σειρά, δηλαδή ανάποδα..<br /><br />----<br /><br />Πήγα στις 5μμ στο εκκλησάκι του Αγιου Ανδρέα με 2 φίλους, λίγο πρίν την εμφάνιση του Πατριάρχη.<br /><br />Ο κόσμος, μου φάνηκε λιγότερος απ’ όσο περίμενα.. Πλην όμως, απ’ ότι κατάλαβα αργότερα ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ήταν συγκεντρωμένοι… στην αντίθετη πλευρά απο αυτήν που στάθηκα εγώ. Έτσι, όταν συνοδεύσαμε τον Πατριάρχη στο μικρό μοναστήρι της Παναγίας Βρυούλων στη συνέχεια, είδα πως ο κόσμος ήταν ΠΟΛΥΣ, και μού ‘φυγε η αρχική πίκρα.<br /><br />Για τον Πατριάρχη έχω γράψει ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΚΡΙΤΙΚΗ στη «..σαβούρα..», στις «ΤΡΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΗ» με αφορμή την εκλογή Ιερώνυμου με τον οποίο είμαι επίσης ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ. Πλην όμως, εδώ δέν κάνουμε ΠΟΛΙΤΙΚΗ.. Δέν μπορεί να έρχεται ο ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ , ο κορυφαίος θεσμός της Ορθοδοξίας στη γειτονιά μου, και να τον… σνομπάρω. Πήγα λοιπόν και τον χειροκρότησα, και αυτόν και τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, και βέβαια.. τον π.Γαβριήλ..<br /><br />Με την ενορία του Αγίου Ανδρέα, έχω μιά χαλαρή και μακρυνή επαφή. Πλην όμως, ΟΛΟΙ οι Χριστιανοί φίλοι μου έχουν στενές σχέσεις με τους Ενορίτες του Αγίου Ανδρέα. Ξέρω πολλούς ανθρώπους απο εκεί, που είναι πραγματικά ΑΞΙΟΛΟΓΟΙ, με καλλιέργεια και ανθρωπιά που βρίσκεις σπάνια σε άλλες Ενορίες..<br /><br />Η… Αχλαδούλα, για την οποία μιλάει αυτή η σειρά αναρτήσεων, πρίν το περιστατικό της δήθεν «απόπειρας βιασμού της» απο εμένα, όταν ήτανε 14 χρονών δηλαδή, πήγαινε ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ στον εσπερινό του Άγιου Ανδρέα, και… έφερνε μετά όλο το τσούρμο των νεαρών της ενορίας αυτής στη… δική μας! Ήτανε η εποχή που «έσκαγε» η εφηβεία της, και αναζητούσε σχέσεις με αξιόλογους ανθρώπους που ΔΕΝ τους έβρισκε στη δική μας ενορία.. Οι παρέες του Άγιου Ανδρέα την είχαν ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΕΙ. Και οι άνθρωποι εκείνοι όμως, την είχαν αγαπήσει πραγματικά.. Μέσα σ’ αυτό το ωραίο κλίμα, έσκασε το περιστατικό μεταξύ μας και… αγνοώ το ΠΩΣ εξελίχθηκαν οι σχέσεις της με τον Άγιο Ανδρέα μετά..<br /><br />Ο π.Γαβριήλ έχει πολύ καλό όνομα στα Πατήσια, ακριβώς για τον ΣΟΒΑΡΟ τρόπο που αντιμετωπίζει τη νεολαία, έφηβους και φοιτητές, αλλα και κάποιυς… μεγαλύτερους. Έχει τη φήμη ότι ΠΑΝΤΡΕΥΕΙ ΚΟΣΜΟ, και αυτό είναι όντως αλήθεια. Γι’ αυτό ίσως, απο βλακώδη αντίδραση, εγώ απέφυγα να ανακατευτώ με τις παρέες της ενορίας του. Δέν ήθελα «να ξενιτευτώ», αλλα να μείνω στη δική μας ενορία και να προσπαθήσω εκεί να βρώ παρέα και να ζήσω όσο καλύτερα γινότανε..<br /><br />Μετά το περιστατικό με την Αχλαδούλα, την Πρωταπριλιά του 1993, η δική μου ενορία ΜΕ ΕΔΙΩΞΕ «..επ’ αόριστον..», και διάλεξα να πάω κι’ εγώ στον Άγιο Ανδρέα. Έζησα ΕΚΕΙ το Πάσχα, το ΠΙΟ ΠΙΚΡΟ ΠΑΣΧΑ της ζωής μου, γιατι τράβηξα τους γονείς μου πικραμένους απο τη δική μας ενορία, που κάναμε Πάσχα σε όλη μας τη ζωή..<br /><br />Απο εκείνη την εποχή, έχω κι’ εγώ να θυμάμαι δυό-τρία περιστατικά εμπλοκής μου με την Ενορία αυτή. Αλλα πήγαινα εκεί με φόβο, και δέν τόλμησα να μπώ στις παρέες τους, ένιωθα ξένος, και οι ενορίτες του Αγίου Ανδρέα δέν έχουν τίποτα να διηγηθούν για μένα..<br /><br />----<br /><br />Οι ομιλίες του Βαρθολομαίου και του π.Γαβριήλ μου άρεσαν γιατι είχαν ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την ιστορία των προσφύγων που εγκαταστάθηκαν στη γειτονιά μας, που εγώ δέν τις ήξερα.. Η Αχλαδούλα θα πρέπει να ήταν εκεί, με την οικογένειά της. Την έψαχνα τριγύρω, αλλα δέν την είδα τελικά. Ποιός ξέρει ΓΙΑΤΙ απουσίασε, ΑΝ απουσίασε δηλαδή…<br /><br />Ξαφνικά… συνειδητοποίησα ΜΕ ΔΕΟΣ, ότι στεκόμουνα δίπλα σε μία γυναίκα που… της έμοιαζε πολύ !! Μιά ΤΡΟΜΕΡΗ γυναίκα, καλοντυμένη σάν να πήγε στην Κυριακάτικη λειτουργία, ξανθειά, με την εξυπνάδα της Αχλαδούλας αποτυπωμένη στα χαρακτηριστικά του προφίλ της.. Μου φάνηκε όμως ΜΕΓΑΛΗ, σχεδόν στη δική μου ηλικία, και προφανώς ΔΕΝ ήταν αυτή..<br /><br />Αφοσιώθηκα στον λόγο του Πατριάρχη, αλλα… κάτι με έτρωγε μέσα μου, ότι έπρεπε να την προσέξω περισσότερο αυτή τη γυναίκα, δέν ξέρω γιατί.. Γύρισα λοιπόν και την κοίταξα. Σοβαρή, παρακολουθούσε την ομιλία σάν να άκουγε τον ίδιο τον Θεό.. Με τεντωμένα φρύδια, και μιά χλωμάδα που την έκανε να μοιάζει με τραγικό πρόσωπο.. «Βασανισμένη γυναίκα..» σκέφτηκα, «..που μάλλον η ψυχή της δέν βρήκε συντροφιά που να της ταιριάζει.. Κι’ έχει κρεμάσει τελικά το είναι της όλο στην Εκκλησία..». Κοίταξα το ντύσιμό της, μπλέ ταγιέρ και παντελόνι, αυστηρό και μοντέρνο ταυτόχρονα.. Συνδυασμός που σκοτώνει. Σήκωσε τα χέρια της να χειροκροτήσει τον Πατριάρχη, δαχτυλίδι με πέτρα στο ένα, και η βαρειά βέρα του γάμου στο άλλο.. Ακούστηκε ένα μίνι τροπάριο, και την είδα να το ψέλνει όχι τυπικά, αλλα βγάζοντας όλο της τον εαυτό σ’ αυτό.. Το ζούσε !<br /><br />Μου ράγισε την ψυχή. Υπάρχουν τέτοιες γυναίκες, σ’ αυτό τον κόσμο; Δέν ήταν η Αχλαδούλα, αλλα ήταν… ο τύπος της! Είχε τα ίδια χαρακτηριστικά, εκείνα που με είχαν μαγέψει στην πιτσιρίκα εκείνη.. Και, πάνω σε τέτοιες σκέψεις, μιά φιλενάδα της έσκυψε και κάτι της είπε, και.. γύρισε την πλάτη της σε μένα, και άρχισε να απομακρύνεται.. Προσπάθησα να δώ το πρόσωπό της ολόκληρο, να βεβαιωθώ, αλλα δέν μπόρεσα. Έτσι, έμεινα μόνο με το προφίλ της, την εικόνα της Αχλαδούλας δηλαδή..<br /><br />Όταν έφυγε, ένιωσα ένα κενό μέσα μου. Γνωστό, και χιλιοτραγουδισμένο. Κι’ έναν φόβο. Για ΤΟ ΕΠΙΠΕΔΟ της γυναίκας αυτής, και το επίπεδο το… δικό μου! Πώς να σταθώ ίσος προς ίσο, απέναντί της; Πώς να την φτάσω; Δέν γίνονται αυτά.. Γιαυτό μένω στο σκοτάδι, και στην απομόνωση απο την αληθινή ζωή.. Παρά το ότι είχαμε σχεδόν την ίδια ηλικία, υπάρχει χάος ανάμεσά μας.. Υπάρχει ΔΕΟΣ…<br /><br />Κατέβασα το γείσο απ’ το καπελλάκι που φορούσα σάν να ήθελα απο ένστικτο να κρύψω το πρόσωπό μου, κι’ έβαλα αμήχανα τα χέρια μου στις τσέπες του μπουφάν.. Τί να κάνω; Πάει η ζωή, την έχασα.. Ανάσα, και πάμε όπου μας πάει τώρα, έστω και με ψυχή πεθαμένη ήδη..<br /><br />----<br /><br />Μέσα στον κόσμο που στριμωχνότανε για να φτάσει στο «μοναστηράκι», οι δύο φίλοι βρήκαν ένα σωρό γνωστούς ενορίτες απο τις παλιές παρέες του Αγίου Ανδρέα.. Χαιρετισμοί, νέα για άλλους φίλους που δέν ήταν εκεί, χαμόγελα, ανταλλαγές διευθύνσεων και τηλεφώνων, «..θα σε πάρω, ναί… Δέν χανόμαστε!», και τέτοια.. Παρακολουθούσα σιωπηλός. «Έχω… τρία παιδιά, στο Δημοτικό !» έλεγε ο φίλος, και ο άλλος απαντούσε χαμογελώντας «Εγώ έχω.. τέσσερα!». Παραδίπλα μιά παλιά γνωστή της γειτονιάς μου, 4 κορίτσια μεγάλα, τα δύο φοιτήτριες.. Μιά άλλη γνωστή απο τη δική μου ενορία, «..Εμείς, ακόμα δέν έχουμε παιδιά, αλλα.. προσπαθούμε!». Τί κόσμος! Τί κλίμα! Τί ΑΝΘΡΩΠΟΙ…!<br /><br />Απόψε κατάλαβα ότι… ΔΕΝ είμαι «Χριστιανός»!<br />Ποτέ δέν υπήρξα τέτοιος. Πάω στην Εκκλησία, θαυμάζω έναν ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΟ Χριστό, αλλα Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ διάσταση του Χριστιανού, μου λείπει απελπιστικά..<br /><br />Έβλεπα τις καλόγριες να βγαίνουν απ’ το μοναστήρι, και να φτιάχνονται πηγαδάκια απο γυναικοπαρέες τριγύρω τους.. Υπήρχε μιά λαχτάρα για ζωή, νάτη η τάδε καλόγρια, να τρέξουμε να της μιλήσουμε, να ρωτήσουμε, να μας πεί…<br /><br />Ο Πατριάρχης αναχωρούσε μέσα στη μαύρη κούρσα του, με τζάμι κατεβασμένο και το χέρι του έξω, να ευλογεί το πλήθος.. Τρέχανε όλοι και του απλώνανε τα δικά τους χέρια με λαχτάρα, να τον αγγίξουν, να προλάβουν πρίν τους προσπεράσει..<br /><br />Ο Πατριάρχης έφυγε τελικά, αλλα η ζωή… έμεινε εκεί κι’ έλεγε το τραγούδι της μέχρι αργά τη νύχτα, μέσα στο δρόμο, στα όρθια.. «Ρε παιδιά, τί είναι αυτό το σημερινό; Μας ξαναένωσε όλους ο Πατριάρχης!!» άκουγα τα ενθουσιασμένα σχόλια γύρω μου. Κουτσομπολιά με το τσουβάλι, και χαμόγελα μέχρι τ’ αυτιά..<br /><br />Αυτός, είναι ο Χριστιανισμός.<br /><br />----<br /><br />«Τί κάνεις kato Patissia ;; Πώς είσαι;», άκουσα κι’ εγώ απο ένα γυναικείο χαμόγελο, γνωστό απο παλιά..<br /><br />Τί να της πώ τώρα; Ότι πεθαίνω απο καρκίνο, στιγματισμένος ως «βιαστής ανηλίκου»; Της πέταξα ένα αδιάφορο «..δέ βαριέσαι..» και της έκοψα τη φόρα.<br /><br />Δέν έχω νέα να της πώ για παλιούς γνωστούς και γνωστές. Δέν ρωτάω. Σταμάτησα να ρωτάω, όταν έγινε το περιστατικό με την Αχλαδούλα. «..Ξέρουμε τί θέλεις να κάνεις τώρα εσύ...», μου είχε πεί 5 χρόνια αργότερα ο Αρχιμανδρίτης της ενορίας μου, «..θα προσπαθήσεις να χωθείς στις παρέες της Αχλαδούλας, για να την προσεγγίσεις!!»...<br /><br />Σήμερα, δέν έχω τίποτα να διηγηθώ.<br /><br />Αυτός... είμαι εγώ.<br /><div></div><br /><div>----</div><br /><div></div><br /><div>Υ.Γ.</div><br /><div></div><br /><div>Στο σπίτι, είχαν έρθει οι ΤΕΛΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ για τον καρκίνο μου.</div><br /><div>Άνοιξα τον φάκελλο, και διάβασα.</div><br /><div></div><br /><div>-- Ο καρκινικός δείκτης Ca 19-9 ANEBHKE απο τιμή 307 τον Αύγουστο, στην τιμή 485 σήμερα.</div><br /><div>-- Η αξονική θώρακος, που ήταν καθαρή για όλα μου τα όργανα το καλοκαίρι, δείχνει κάποιο πρόβλημα στα ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ τώρα..</div><br /><div></div><br /><div>Αύριο το μεσημέρι θα τις δείξω στον γιατρό, για να μου τις εξηγήσει σωστά και να μου πεί τί θα κάνουμε στη συνέχεια..</div><br /><div></div><br /><div>Ίσως να μή μπορούμε να κάνουμε και πολλά πιά..</div><br /><div>Μόνο το σταυρό μας.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-6513989401397152894?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-57227587456491022202008-11-06T03:41:00.009+02:002008-11-06T04:51:49.549+02:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 12 </span></span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:verdana;color:#cc9933;">ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ</span></span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#993300;"><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ff0000;"><span style="color:#cc9933;">ΜΕ ΤΟΝ</span> <span style="color:#ff9900;"><span style="color:#333333;">ΤΙΓΡΗ</span> </span></span><span style="color:#cc9933;">..<br /></span></span></span></span></strong><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5265359404689459570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 287px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SRJQe0NHCXI/AAAAAAAAAOU/V5SqXkFEzE0/s400/tiger-info0.gif" border="0" /><br />Σήμερα το πρωί ολοκλήρωσα τις ΤΕΛΙΚΕΣ, ΚΡΙΣΙΜΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ για το πρόβλημα του καρκίνου μου, και την Παρασκευή θα τις πάω στον γιατρό και θα ληφθούν ΟΙ ΤΕΛΙΚΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ για την εγχείρησή μου και την περεταίρω πορεία..<br /><br />Φοβάμαι.<br /><br />Κι’ αυτό, επειδή αισθάνομαι πως ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ… σαμποτάρησα την Χημειοθεραπεία του γιατρού μου, με τα απανωτά ΞΕΝΥΧΤΙΑ ΜΟΥ αυτό τον καιρό, για να σκέφτομαι το θέμα της «Ανάστασης»..<br /><br />Σήμερα κάθησα σε μιά καφετέρια όλο το μεσημέρι κι’ έκανα πυρετώδεις σκέψεις για το ζήτημα. Έχω ήδη ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ το σκεπτικό της «Φυσικής επιλογής» του Δαρβίνου, που σας έγραψα στην «Ανάσταση 8», γράφω ένα γράμμα προς τον Πνευματικό μου που ΔΕΝ ξέρω άν θα του το δόσω ή όχι, και… έχω ΜΑΓΕΥΤΕΙ απο ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ της σημερινής ανάλυσης των λεπτομερειών αυτής της υπόθεσης..<br /><br />Γύρισα στο σπίτι κατασυγκινημένος, και δέν ξανασκέφτηκα μέχρι να κοπάσουν τα συναισθήματα..<br /><br />----<br /><br />Το βράδυ αργά, πήγα στην καφετέρια της γειτονιάς για να συνεχίσω τις σκέψεις μου, αλλα… έπεσα πάνω σ’ έναν καλό φίλο και συζήτησα μαζί του το θέμα. Σχεδόν τσακωθήκαμε δηλαδή, γιατι μου έλεγε παράλογα επιχειρήματα για να με πείσει πως ο Πνευματικός μου ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ σε αυτά που μου προτείνει.<br /><br />Φύγαμε, κατα τις 1:30 τη νύχτα, ξεχασμένοι απο τη συζήτηση.<br /><br />Κι’ εκεί, στην πόρτα της καφετέριας… μου ήρθε μιά ΕΜΠΝΕΥΣΗ και ΣΥΜΦΩΝΗΣΑΜΕ τελικά !<br /><br />__ «<em>Ξέρεις τί μου λές ρε Μήτσο;..</em>», του είπα, <em>«..να σου το παραλληλίσω με ένα δικό μου παράδειγμα, για να μου πείς άν σε καταλαβαίνω καλά;</em>»<br />__ «<em>Λέγε..</em>»<br />__ «<em><strong>Είναι σάν να βρίσκομαι σ’ ένα σπίτι, στον πρώτο όροφο πχ, και κάτω στο ισόγειο ξέρω ότι μπήκε ένας ΤΙΓΡΗΣ…<br />-- Άν ακολουθήσω την προτροπή του Πνευματικού, θα καθήσω ακίνητος στην πολυθρόνα μου και δέν θα κάνω απολύτως τίποτα, απλώς θα περιμένω.. Ο Τίγρης μπορεί να μπουκάρει μέσα, μπορεί όμως και να κάνει τη βόλτα του στο ισόγειο, να βαρεθεί μετά και να φύγει και να τη γλιτώσω!<br />-- Άν όμως φοβηθώ, και βγώ έξω απ’ το δωμάτιο για να τον παρακολουθήσω στα κρυφά τί κάνει ώστε να ξέρω άν με πλησιάζει ή όχι… τότε υπάρχει πιθανότητα αυτός ΝΑ ΜΕ ΔΕΙ, και τότε… την έκατσα!</strong></em>»<br /><br />Ο Μήτσος χάρηκε.<br />__ «<em>Μπράβο!..</em>» μου είπε, «..<em>αυτό ακριβώς σου λέω τόσην ώρα, και δέν το καταλαβαίνεις!!</em>».<br /><br />Και γυρίσαμε περπατώντας ευχαριστημένοι και άνετοι πιά, και οι δύο..<br /><br />----<br /><br />Το παράδειγμα με τον ΤΙΓΡΗ, λέει το εξής : όσο ΔΕΝ ασχολούμαι με το πρόβλημα αυτό, έχω πιθανότητες να μή με ενοχλήσει ποτέ.. Άν αρχίσω όμως να το σκαλίζω, το πιθανότερο είναι ότι θα το κάνω ΝΑ ΕΚΡΑΓΕΙ και να με σκοτώσει..<br /><br />Και δυστυχώς, ΑΥΤΗ είναι η αλήθεια..<br /><br />Είμαι αδύναμος, ανυπεράσπιστος ανθρωπάκος χωρίς καμμία ιδιαίτερη αξία στην κοινωνία για να με σεβαστούν σε περίπτωση σύγκρουσης.. Έχω σάν ΟΠΛΟ μου ένα περίφημο για μένα γράμμα 40 σελίδων που εξηγεί την πράξη μου πειστικά, αλλα… φοβάμαι πως η κατηγορία «απόπειρα βιασμού ανήλικου κοριτσιού» είναι τόσο ΒΑΡΕΙΑ, που η κοινωνία θα πετάξει βίαια το γράμμα μου ως ανοησία, και ο ΤΙΓΡΗΣ μέσα της θα με ξεσκίσει…<br /><br />Έτσι, στην κατάστασή μου το «ΞΕΧΝΑ ΤΟ !» του Πνευματικού μου, φαίνεται τώρα σάν η μόνη λύση για την επιβίωσή μου… Παρά την «πίκρα του αδικημένου» που νιώθω μέσα μου. Και μιλάμε για λύση ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ, όχι ΖΩΗΣ..<br /><br />Η ΖΩΗ, με την έννοια της αποκατάστασης της αξιοπρέπειάς μου, η ΑΝΑΣΤΑΣΗ δηλαδή… είναι ακόμα μακρυά....<br /><br />Επιβάλλεται να συνεχίσω να επιβιώνω ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ, όσο κι άν αυτό δέν μου αρέσει και είναι και άδικο. Γιατι κρύβει ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΙΑ αυτής της ιστορίας…<br /><br />Δέ βαριέσαι… Την κρατάω μέσα μου την ομορφιά αυτή ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ, και κάθομαι αδρανής περιμένοντας με κομμένη την ανάσα..<br /><br />Τεντώνω το αυτί, ο τίγρης ακούγεται ακόμα στο ισόγειο..<br /><br />----<br /><br />ΕΠΙΛΟΓΟΣ :<br /><br />Έσβησα και τα 8 σχόλια του «Εσπερινού», που είχα γράψει. Αφαίρεσα κομμάτια τόσο απ' αυτό, όσο και απ' το «Φεύγω απο την Εκκλησία», για να γίνει πιό ανώδυνο. Προς το παρόν, αφήνω τα άλλα ΜΟΝΟ επειδή υπάρχει διάλογός μου με άλλον μπλόγκερ.<br /><br />Αργότερα μπορεί να σβήσω και ΟΛΕΣ τις αναρτήσεις που αναφέρουν για «απόπειρα βιασμού», για να μήν προκαλώ τη μοίρα μου.. Ίσως και να μήν το κάνω. Θα δώ, τις επόμενες μέρες.<br /><br />Και βέβαια, θα ακολουθήσω τις υποδείξεις του Πνευματικού..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-5722758745649102220?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-48155535680436390812008-11-02T23:26:00.012+02:002008-11-06T02:23:07.069+02:00<strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 11 :</span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#cc9933;"><span style="color:#cc6600;"><span style="color:#333333;">Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ<br />ΤΗΣ</span> ( ΜΗ ! ) </span><span style="color:#333333;">«ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ».</span><br /></span></strong><br /><br /><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5264181586326936370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 278px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SQ4hQw4rWzI/AAAAAAAAAOM/Z23NU6pKIiQ/s400/%25CE%25B1%25CF%2583%25CF%2589%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2582%2B%25CF%2585%25CE%25B9%25CE%25BF%25CF%2582.jpg" border="0" /><br />Η Εκκλησία έχει μιά ΕΙΔΙΚΗ ΒΡΑΔΥΑ, που έχει καθιερωθεί για να τα βρίσκουν οι άνθρωποι μεταξύ τους. Είναι ο Εσπερινός της «Κυριακής του Ασώτου».<br /><br />ΑΥΤΟΣ ο Εσπερινός, ονομάζεται ειδικά «ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗΣ» γιατι οι ιερείς καλούν τους Χριστιανούς να ζητήσουν συγχώρεση απο τους ανθρώπους που δυσαρέστησαν, και τους δυσαρεστημένους να συγχωρήσουν, άν θέλουν..<br /><br />ΠΡΟΣΟΧΗ !<br />Με ΑΥΤΟΝ τον Εσπερινό... αρχίζει κάθε χρονιά Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ! Δέν είναι ένας ΤΥΧΑΙΟΣ εσπερινός δηλαδή...<br /><br />----<br /><br />Την πρώτη χρονιά λοιπόν, μετά το περιστατικό της δήθεν «απόπειρας βιασμού» της κυρίας, θεώρησα τον Εσπερινό αυτόν σάν ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ να λύσω τον γόρδιο δεσμό!<br /><br />Πήγα λοιπόν, και στο τέλος του Εσπερινού πλησίασα τη μικρή τότε ( 15 χρονών ), που καθόταν σε μιά σειρά καρέκλες στο κέντρο της παρέας της. Και... αντί να φύγω προς την έξοδο έστριψα ξαφνικά και χώθηκα στην άδεια σειρά απο καθίσματα πρίν απο τη δική τους, και στάθηκα ακριβώς μπροστά της.<br /><br />__ «Αχλαδούλα, σου ζητάω συγνώμη..!», της είπα, και της άπλωσα το χέρι μου.<br /><br />Έπεσε σιωπή.<br /><br />Αυτή, με κοίταξε ξαφνιασμένη αρχικά, αμίλητη. Όταν άρχισε να συνειδητοποιεί τί ήταν αυτό που έκανα, την είδα να σκοτεινιάζει. Ζάρωσε τα φρύδια της, έσφιξε τα χείλη της, και τα μάτια της πέταγαν φωτιές!<br /><br />Μίσος !<br /><br />Τρόμαξα. Με το χέρι μετέωρο, έμεινα να παρακολουθώ τις εκφράσεις της χωρίς να πώ άλλη κουβέντα. Ορκίζομαι, ότι μέσα σε ένα λεπτό είδα ΟΛΕΣ τις αποχρώσεις του ανθρώπινου μίσους να εναλλάσσονται στο πρόσωπό της.<br /><br />Ήταν ένα θέαμα ΠΡΩΤΟΓΝΩΡΟ για μένα, ασύλληπτο, που ήταν αδύνατο να το διανοηθώ εκ των προτέρων, πως θα το συναντούσα ! Έμενα σαστισμένος να κοιτάζω τις μεταμορφώσεις της ψυχής της, ώσπου συνειδητοποίησα ξαφνικά ότι... το παρατράβηξα, ο χρόνος πέρασε, κι’ έμενα με το χέρι απλωμένο σάν ηλίθιος. Μου φάνηκε χαζό εκ μέρους μου να περιμένω πως ΑΥΤΗ θα μπορούσε εκείνη την ώρα να μου.. δόσει το χέρι της !!<br /><br />Και όμως, επέμεινα. Έμεινα σ’ αυτή τη στάση, περιμένοντας στο βρόντο, παρά το ότι αισθανόμουνα πως ΜΕ ΞΕΦΤΙΛΙΖΕ με το να μή μου δίνει το χέρι της. Ήτανε η ΜΑΓΕΙΑ των εναλλαγών της οργής στο πρόσωπό της, που με καθήλωνε. Ζούσα μιά κατάσταση ΔΥΝΑΜΙΚΗ, που άλλαζε κάθε δευτερόλεπτο, και όχι ένα σίγουρο, παγερό «όχι».. Γιαυτό περίμενα, να δώ την κατάληξη..<br /><br />Το πώς το μίσος έγινε οργή, η οργή αγανάκτηση, η αγανάκτηση έχθρα, η έχθρα αντιπάθεια, η αντιπάθεια πίκρα, η πίκρα παράπονο, και το παράπονο... ένα λαμπερό χαμόγελο που φώτισε όλη την Εκκλησία στο τέλος, δέν το κατάλαβα.<br /><br />Εκείνο που κατάλαβα... είναι ότι είχα το χέρι της μέσα στο δικό μου! Ζήτω !!<br /><br />__ «..Εντάξει;..», της είπα.<br />__ «Εντάξει !» είπε χαμογελαστή. Είχε μιά καρδιά ζεστή πιά, ανθρώπιινη, γνώριμη, καμμία σχέση με την παγωμάρα του χτές..<br /><br />Ήταν η γνωστή πιτσιρίκα που ήξερα, με τη μεγάλη ψυχή. Και όμως, είχε ήδη συμπληρώσει ένα χρόνο σιωπής, και σκληρής «ΜΗ – ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ».. Τώρα, όλος ο χρόνος αυτού του αίσχους σωριαζότανε ερείπεια.. Να πάει και να μήν ξανάρθει..<br /><br />Έφυγα, χωρίς να πώ άλλη κουβέντα.<br /><br />----<br /><br />Την επόμενη μέρα, πήγα και βρήκα τον Πνευματικό της, και του είπα το νέο. Άν θυμάμαι καλά, ήτανε και ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ Πνευματικός τότε.. Αλλα βέβαια, δέν μου είχε πεί αυτός τίποτα για τη δυνατότητα του «Εσπερινού της συγχώρεσης»..<br /><br />Τώρα, ενθουσιασμένος του εξηγούσα το περιστατικό, και εκείνος έσμιγε τα φρύδια του και κοίταζε αλλού, προβληματισμένος:<br /><br />__ «..και... με συγχώρησε! Μού ‘δωσε το χέρι της!..» έλεγα, και τον άκουγα να μονολογεί μέσα απ’ τα δόντια του:<br />__ «Ώωχ... Ώχωχωχ....! Δέεεεεν....»<br /><br />Απόρησα, και ενοχλήθηκα απο τη στάση του. Δέν την περίμενα.<br /><br />__ «Κααααλάα..... Θα δούμε....», είπε κατακίτρινος, όταν τέλειωσα.<br /><br />Έφυγα. Και απο εκείνη τη μέρα, η μικρή δέν μου ξαναμίλησε μέχρι σήμερα.<br />Το ίδιο παγωμένο ύφος έβλεπα ξανά στο πρόσωπό της, τό ίδιο ΜΙΣΟΣ...<br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-4815553568043639081?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-71878736268787048462008-11-01T13:01:00.011+02:002008-11-03T23:18:04.303+02:00<span style="font-size:180%;"><strong><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ / 10<br /></span><span style="font-family:verdana;color:#663300;">ΧΟΡΕΥΟΝΤΑΣ... </span></strong></span><br /><span style="color:#663300;"><span style="font-size:180%;"><strong><span style="font-family:verdana;">ΔΙΧΩΣ ΛΥΚΟΥΣ !</span></strong><span style="font-family:verdana;"> </span></span><br /></span><br /><br />Συγνώμη, αλλά...<br />ΑΥΤΟΛΟΓΟΚΡΙΝΩ την ανάρτηση αυτή, γιατι με βγάζει σε ΛΑΘΟΣ ΠΟΡΕΙΑ.<br /><br />Είναι ΥΒΡΙΣ κατα της ζωής κατ' αρχήν, και ύστερα... ο χτεσινός χορός μάλλον μου έκανε ΚΑΚΟ, όπως δείχνει η σημερινή μου κατάσταση.<br /><br />Δέν μου χρειάζεται συνεπώς ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.<br />Μου χρειάζεται.. απλώς ΑΝΑΣΤΑΣΗ !<br /><br />Κι' αυτή, είναι άλλο πράγμα, και έρχεται με τελείως αντιδιαμετρική ψυχολογία απο αυτή του αυτο-λογοκριμένου κειμένου μου εδώ..<br /><br />Ζητώ την κατανόησή σας, άν διαβάσατε τα όσα είχα γράψει. Οι μέρες αυτές είναι πολύ σημαντικές στη ζωή μου, που αγωνίζομαι να την σπρώξω σε μιά σωστή κατεύθυνση για να αποφύγω τα χειρότερα.<br /><br />Έτσι, πάνω στον αγώνα αυτόν, απόψεις αναθεωρούνται, νοοτροπιες ξένες εμφανίζονται ξαφνικά μέσα μου για να βυθιστούν μετά ξανά στην ανυπαρξία, τα πάντα τίθονται υπο εξέταση και αμφιβολία, και... επόμενο είναι να υπάρξουν και "παρατράγουδα"..<br /><br />Υπάρχει όμως και κάτι ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ, μέσα στο μπάχαλο αυτό :<br />Κι' αυτό, είναι ότι η ΛΟΓΙΚΗ βγάζει ΖΩΗ μπροστά μου, και όχι θάνατο..<br /><br />Το πώς θα φτάσω εκεί, θα το δούμε στη συνέχεια.<br /><br />----<br /><br /><strong><span style="font-family:verdana;font-size:180%;"><span style="color:#cc0000;">ΠΡΟΣΘΗΚΗ</span> 3 / 11 / 08 :</span></strong><br /><br /><span style="color:#009900;"><strong><em>Το τραγούδι που σηκώθηκα και χόρεψα στις 4 τα χαράματα, η “chiculata”, ΔΕΝ είναι ΥΒΡΗ όμως, όπως ήτανε το λογοκριμένο μου σχόλιο..<br /><br />Παρά το ότι είναι Τούρκικο ( ή Βουλγαρο-μουσουλμανικό ), που μου το γνώρισε η εκπομπή της Αννίτας Πάνια και των άλλων Μασώνων στα κανάλια όπως έγραφα ( ..και υποπτεύομαι ότι μας το φορέσανε... για να μας ειρωνευτούν ότι είμαστε Τουρκόγυφτοι..! ), εντούτοις...<br /><br />...εντούτοις,<br />-- η Ελληνική αυτή εκτέλεση είναι πολύ ανώτερη κάθε άλλης που βρήκα στο youtube,<br />-- o Γιώργος Ξανθιώτης μου αρέσει πολύ στο βίντεο,<br />-- η μαυρούλα όταν χορεύει κάνει κάποιες κινήσεις που ΜΕ ΜΑΓΕΥΟΥΝ, πραγματικά.. Άν προσέξτε, ο χορός της ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ, και μοιάζει περισσότερο ΜΕ ΑΘΛΗΣΗ παρά με χορό... Δέν είμαι ειδικός βέβαια, αλλα οι κινήσεις της μου αρέσουν τόσο πολύ, που για μένα είναι ΤΕΧΝΗ πιά, και όχι ένα απλό «τσιφτετέλι»..<br />-- η μουσική, ο ρυθμός, έχει μιά ΥΠΟΚΩΦΗ απόχρωση, που με συγκινεί,<br />-- και, νομίζω ότι και ο σκηνοθέτης το έχει παρουσιάσει πολύ ωραία !<br /><br />Έτσι, ξαναβάζω το τραγούδι εδώ, γιατι θεωρώ πως ταιριάζει στο πνεύμα της «..σαβούρας..» ως μπλόγκ, με την έννοια πως κάθε τί ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ και ΠΡΟΣΕΓΜΕΝΟ ταιριάζει εδώ.. Κι’ ας χρησιμοποιείται ίσως, απο τρίτους ανθρώπους για ύπουλους σκοπούς..<br /><br />Εύχομαι δέ, να μπορέσω να ξεπεράσω με επιτυχία την περιπέτεια του καρκίνου που μου ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ τον χορό και την άθληση, και να μπορέσω μιά μέρα να... το ξαναχορέψω το τραγούδι, και να το χαρώ όσο εκείνο το βράδυ..</em><br /></strong></span><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/GpdCoxqwoQY&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true" allowscriptaccess="always"></embed><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-7187873626878704846?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-51203403155828512462008-10-27T22:36:00.002+02:002008-10-27T22:40:08.698+02:00<strong><span style="font-size:180%;color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ /9 :</span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;color:#3366ff;">ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΩ ΝΑ ΧΑΝΩ </span></strong><br /><strong>(..τον Παράδεισο, τη ζωή, την αξιοπρέπεια, ότι θέλετε.. )</strong><br /><br /><object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/WNf1L4Tugaw&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/WNf1L4Tugaw&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Μου το αφιερώνω, και τέρμα.<br />Ξαναγυρίζω στο '60 και γειά σας..<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-5120340315582851246?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-10265718450897131072008-10-21T08:50:00.007+03:002008-10-23T01:17:25.136+03:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ /8 :<br /></span>ΦΕΥΓΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ...<br /></span></strong><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/l59CGTA571w&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true"></embed><br /><br />Λοιπόν...<br />Γράφω Τρίτη 21/10/08, στις 8 το πρωϊ. Χτές το απόγευμα πήγα για ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ, άκουσα παράξενα πράγματα, και όλη τη νύχτα δέν κοιμήθηκα.<br /><br />Θαυμάστε διάλογο με τον Πνευματικό :<br />_ <em>«Ξέχνα την υπόθεση αυτή! Είναι παντρεμένη γυναίκα, δέν μπορεί να σου μιλάει..»<br /></em>_ «Δηλαδή, όποια παντρεύεται μπορεί να μας κόβει την καλημέρα;;»<br />_ <em>«Ναί!».</em><br /><br />Καραγκιοζηλίκια...<br />Οι άνθρωποι ΜΕ ΚΟΡΟΪΔΕΥΟΥΝ.<br />15 χρόνια τώρα, παίζουν το κορόιδο εις βάρος μου...<br /><br />ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ χτές το απόγευμα, ο Πνευματικός εδέησε να μου πεί<br /><span style="color:#3333ff;">_ </span><strong><span style="color:#6600cc;"><span style="color:#3333ff;"><em>«...τώρα, άν την δείς εσύ μπροστά σου αύριο, και θές να της πείς μιά καλημέρα, πέστην.. ΟΧΙ όμως να θέλεις να συζητήσεις ξανά για το παλιό πρόβλημα. Πάνε αυτά!».</em><br /></span><br /></span></strong>Ώπα!!<br />Έχω πλέον την ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥ να λέω «καλημέρα» σε έναν άνθρωπο που για 15 χρόνια μου απαγόρευαν την παραμικρή επικοινωνία!<br /><br /><span style="color:#ff0000;"><strong>Αυτή η «καλημέρα»</strong></span> που μου προτείνουν, είναι <strong><span style="color:#ff0000;">ότι ΠΙΟ ΑΙΣΧΡΟ</span></strong> μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή!<br />Μπορείτε να καταλάβετε το γιατί;;<br /><br />-----<br /><br />Το πρόβλημα λοιπόν, είναι το εξής :<br /><br />Απο τότε που η κυρία αυτή ήταν 14 χρονών, με κατηγόρησε ΔΗΜΟΣΙΑ για «απόπειρα βιασμού» εναντίον της, και η Εκκλησία επιβεβαίωσε με τη στάση της αυτή την κατηγορία. Η κοπέλλα τότε ήταν μικρή, μπορούσε να πεί μιά τέτοια κουβέντα χωρίς να αντιλαμβάνεται τη βαρύτητά της, οι σοφοί ιερείς και Πνευματικοί όμως... πώς αντέδρασαν;;<br /><br />Η μικρή ήθελε να μου κάνει μήνυση. Την έπεισε η Εκκλησία να ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙ. Ταυτόχρονα, ξέρω ότι ο Πνευματικός της της είπε ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΜΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ με εμένα! Έτσι, κι’ άν ακόμα ΔΕΝ ήμουνα «βιαστής ανηλίκου», με την ΤΙΜΩΡΙΑ της Εκκλησίας εναντίον μου ουσιαστικά ΤΗΝ ΕΠΕΙΣΑΝ ότι ναί, τέτοιος είμαι! <span style="color:#ff0000;"><strong>«Μήν του μιλάς αυτουνού!!».Φανταστήτε τον... Χριστό, να λέει μιά τέτοια κουβέντα, για να καταλάβετε...</strong><br /></span><br />Οι Πνευματικοί λοιπόν, αφενός της φρέναραν τη διάθεση για μήνυση εναντίον μου, αφετέρου όμως για να την καλμάρουν της έδωσαν το δικαίωμα ΝΑ ΜΕ ΠΕΡΙΦΡΟΝΕΙ. Μετά λίγο καιρό, άρχισε να με περιφρονεί η παρέα της, και σήμερα δέν μου λένε καλημέρα οι μισοί άνθρωποι της Ενορίας...<br /><br />Πέρασαν τα χρόνια, η μικρή μεγάλωσε, παντρεύτηκε, έχει σήμερα δύο μικρά παιδιά, ίσως πάει και για τρίτο, δέν ξέρω... Ποτέ δέν την ενόχλησα, στη ζωή της. Μιά φορά μόνο της έστειλα ένα γράμμα για να της εξηγήσω τί έκανα και γιατί, αλλα αγνοώ την τύχη του...<br /><br />Στο μεταξύ, η κατάσταση παγιώθηκε. Αυτή τη ζωή της, εγώ τη δική μου, καμμία επικοινωνία, συναντιόμαστε στην Εκκλησία και γυρνάμε το κεφάλι αλλού..<br /><br />Τί να σκέφτεται άραγε, αυτή η κυρία τώρα για μένα;<br />Με βλέπει να σταυροκοπιέμαι τις κυριακές, να μιλάω με τους παπάδες σάν να μήν έγινε και τίποτα, και όλα να έχουν ξεχαστεί... Έ, δέν θα σκέφτεται ότι «το κουκούλωσα» το θέμα, και είμαι ευχαριστημένος; Ότι κάνω τη ζωή μου σάν κύριος, ενώ θα έπρεπε να είμαι στη φυλακή ακόμα;<br /><br />Και μέσα σε τέτοιου είδους σκέψεις για «κουκούλωμα» και υποκρισία, φανταστήτε εμένα ξαφνικά να της πώ και «καλημέρα»!!!<br /><br />Έ, όχι ρε φίλε...<br /><br />_ «Όχι κι’ έτσι, τα κουκούλωσες, παριστάνεις τον κύριο και τον πιστό Χριστιανό, και τώρα θα με υποχρεώσεις να σου λέω και καλημέρα κι’ απο πάνω!!!». Θά ‘χει άδικο, άν σκεφτεί έτσι;<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Αυτή η «καλημέρα» που μου επέτρεψε ο Πνευματικός να της λέω, είναι στα δικά μου μάτια ΕΝΑΣ ΒΙΑΣΜΟΣ χειρότερος απο τον υποτιθέμενο πρώτο, που δήθεν της έκανα...</span></strong><br /><br />Η Εκκλησία ΠΑΡΑΛΟΓΙΖΕΤΑΙ πλέον..<br /><br />Οι άνθρωποι, δέν καταλαβαίνουν τί μου ζητάνε, και ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ούτε να με ακούνε πιά, ούτε να προσπαθήσουν στο ελάχιστο να ασχοληθούν με το πρόβλημά μου.<br /><br />_ «Ξέχνα το!».<br />Δηλαδή, μεθερμηνευόμενο, «...άσε μας κάτω, ρέ, που θα καθόμαστε ν’ ασχολιόμαστε με σένα!!»<br /><br />_ «Είναι παντρεμένη! Δέν μπορεί να σου μιλάει!!».<br />Δηλαδή... δέν πρόκειται να μου μιλήσει ΠΟΤΕ όσο ο γάμος της διαρκεί, εκτός άν χωρίσει ή χηρέψει! Ωραία χριστιανική ηθική!!!<br /><br />Είναι η ηθική του «διαίρει και βασίλευε» αντί του «αγαπάτε αλλήλους»...<br /><br />---------------<br /><br />Το καραγκιοζηλίκι αυτό λοιπόν, θα πάρει πιά ΤΕΛΟΣ.<br />Βεβαίως η κυρία αυτή έχει το δικαίωμα να μήν θέλει να μου μιλήσει είτε επειδή με φοβάται, είτε επειδή φοβάται μήν αντιδράσει άσχημα ο σύζυγός της, είτε, είτε, είτε... Πέστε ότι θέλετε!<br /><br />Έχω όμως κι εγώ το δικαίωμα να δηλώσω ότι ΕΧΩ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ.<br /><strong><span style="color:#3333ff;">Λέω μιά κουβέντα, που είναι η ΑΛΗΘΕΙΑ: «ΔΕΝ προσπάθησα ποτέ να την βιάσω»!<br /></span></strong><br />Άν αυτή και η Εκκλησία, πιστεύει το αντίθετο και αρνείται κάθε διάλογο με γελοίες προφάσεις, με γειά της με χαρά της. Πώς θα καταλάβει την αλήθεια, δίχως διάλογο;; Με τί τρόπο μπορώ εγώ να υπερασπιστώ τον εαυτό μου απέναντι σε μιά κατηγορία τόσο σοβαρή όσο το «βιαστής ανηλίκου»;;<br /><br />Μόνο έναν τρόπο βλέπω: ΝΑ ΦΥΓΩ !<br /><br />Δέν χωράω στην Εκκλησία πλέον. Δέν με ακούνε. ΔΕΝ ΜΕ ΘΕΛΟΥΝ εκεί, όπως είμαι πραγματικά. Με θέλουν μόνο ως «βιαστή ανηλίκου». Έ, δέν είμαι, συγνώμη!<br /><br />Και έτσι, ετοιμάζω τις βαλίτσες μου για αποχώρηση.<br />Τέλος η Εκκλησία για μένα, τέλος η Θεία κοινωνία και η λειτουργία της Κυριακής.<br /><br />Τους ενοχλώ. Σταματάω λοιπόν, και τους αφήνω να ζήσουν όπως γουστάρουν, βολεμένοι και ήσυχοι απο «προβλήματα» πιά...<br /><br />Να μήν αναγκάζονται δηλαδή και να γυρνάνε το κεφάλι τους αλλού, όταν τυχαίνει και με συναντάνε στην πόρτα της Εκκλησίας...<br /><br /><br />Υ.Γ.<br /><br />Όσο για το βιντεοκλίπ του Μαζωνάκη, το θεωρώ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ !<br />Πόσο μου αρέσει αυτός ο καυγάς του «πικραμένου αλητάμπουρα» με τον μαύρο μαφιόζο, δέν μπορώ να σας περιγράψω..!<br /><br />Βάλτε με στη θέση του Μαζωνάκη, στη θέση του μαφιόζου τον Πνευματικό μου, δέστε το γήπεδο του μπάσκετ σάν την Ενορία που παίζουν οι Χριστιανοί το παιχνίδι τους, και..... αυτή είναι η κατάστασή μου αυτή τη στιγμή!!!<br /><br />-----<br /><br /><strong><span style="font-family:verdana;font-size:180%;">ΠΡΟΣΘΗΚΗ <span style="color:#ff0000;">Πε 23/10/08</span> :</span></strong><br /><br />Απόψε το βράδυ, έμαθα απο φίλο ότι ο Πνευματικός μου... πάσχει κι' αυτός ΑΠΟ ΚΑΡΚΙΝΟ !!<br />......................!<br />..........<br />Ξαναπαίξτε τώρα το βιντεοκλίπ του Μαζωνάκη, και δέστε στον καυγά δύο καρκινοπαθείς σε πορεία αλληλοεξόντωσης...<br /><br />Δέν είμαστε, να μας κλαίνε οι ρέγγες;..<br /><br />Κι' η γή γυρίζει... Κι' η γή γυρίζει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-1026571845089713107?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-17600549246244960322008-10-09T23:55:00.006+03:002008-10-10T00:38:28.125+03:00<span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:180%;"><strong><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ /7 :</span> </strong></span></span><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:180%;"><strong><br /><span style="color:#3366ff;">ΦΩΣ,</span> ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΤΟΥΝΕΛ</strong> </span></span><br /><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/70mXJ7n_914&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true"></embed><br /><br /><br />Το περασμένο Σάββατο, συνάντησα ένα Μητροπολίτη σε μιά παρέα.<br /><br />_ «Θέλω να σου ζητήσω μιά χάρη…» του είπα όταν έκανε να φύγει μετά την κουβέντα.<br /><br />Πήγαμε παραδίπλα, «..πές μου!» είπε, πήρα ανάσα και…<br />_ «…Θέλω να κανονίσεις να μιλήσω ξανά με την τάδε… Πάνε 15 χρόνια που δέν της έχω μιλήσει, δέν ξέρω ούτε κάν πού βρίσκεται αυτή τη στιγμή! Μπορεί να είναι στη Γερμανία πχ, δέν ξέρω…».<br /><br />Για πρώτη φορά, φάνηκε να καταλαβαίνει. Με κοίταξε σκεφτικός, και είπε «..Θα δώ τί μπορώ να κάνω..».<br /><br />Κυριακή πρωΐ, μου έδωσε το αντίδωρο, αμίλητος. Τρομαγμένος. Δέν ξέρω γιατί. Είχε χάσει τη φωνή του. Του είπα εγώ τελικά ένα «ευχαριστώ!», κι’ έφυγα…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-1760054924624496032?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-92225077746791782702008-09-19T04:40:00.007+03:002008-09-19T05:03:32.119+03:00<div><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:verdana;"><strong>Η <span style="color:#3333ff;">ΣΒΕΤΛΑΝΑ ΠΑΝΚΡΑΤΟΒΑ</span>,<br />ΚΑΙ Ο... <span style="color:#009900;">ΠΙΓΚΙΠΙΝΓΚ </span>!!!! </strong><br /></span><br /></span><embed src="http://www.youtube.com/v/P7XS6nslfOw&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1" allowfullscreen="true"></embed><br /><br />Προχτές βρηκα στο «ΒΗΜΑ» μιά ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΗ φωτογραφία, με τον πιό κοντό άνθρωπο του κόσμου, τον Πιγκιπίνγκ απο τη Μογγολία, να χαιρετάει τον κόσμο ανάμεσα στα γιγάντια πόδια της ΣΒΕΤΛΑΝΑΣ ΠΑΝΚΡΑΤΟΒΑ ( Svetlana Pankratova ) σε μιά φωτογράφηση του βιβλίου GUINESS.<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SNMG-4wo-4I/AAAAAAAAAJ8/-q67qWZrzp0/s1600-h/pigiping_pagratova.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247545668274813826" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SNMG-4wo-4I/AAAAAAAAAJ8/-q67qWZrzp0/s400/pigiping_pagratova.jpg" border="0" /></a>Η εφημερίδα έγραφε πως ο Πιγκιπίνγκ είναι 20 χρονών ( η Σβετλάνα δηλώνει 35 ) και πάσχει απο μιά ειδική ασθένεια, που εμπόδισε το κορμί του να αναπτυχθεί. Στη φωτογραφία είχε ένα τόσο χαριτωμένο ύφος όμως, που δέν μπορούσα να αποφασίσω τί με συγκινούσε περισσότερο, το χαμόγελό του ή οι ποδάρες της Σβετλάνα, με το μίνι...<br /><br />Μού ‘φτιαξε το κέφι, η φωτογραφία αυτή.<br /><br />Και απόψε, ψάχνοντας στο Ίντερνετ, βρήκα τα εξής ενδιαφέροντα:<br />-- το ΒΙΝΤΕΟ με τη φωτογράφηση<br />-- άλλες φωτογραφίες των δυό τους,<br />-- και... το εκπληκτικό : η Σβετλάνα είχει πρωταγωνιστήσει στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ του 1996 με τίτλο «Ράδιο Μόσχα» μαζί με τον Χάρρυ Κλύνν και.... τον Γκουσγκούνη!!!!!!<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SNMHKMpIZYI/AAAAAAAAAKE/51EtC3OTb4o/s1600-h/Svetlana_Pankratova_6.jpg"></a><br />Αθάνατη Ελλάδα!!...<br />Εκτός κι’ άν πρόκειται για συνωνυμία...<br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5247547017466326994" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SNMINa49r9I/AAAAAAAAAKM/5TjIuTSJTUo/s400/Svetlana_Pankratova_6.jpg" border="0" /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-9222507774679178270?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-86644776339991689362008-09-09T23:49:00.002+03:002008-09-10T00:30:39.256+03:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#ff0000;">ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗ /6<br /></span>Η ΖΩΗ ΕΝ ΤΑΦΩ...<br /></span></strong><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/4VDS8uArR0A&amp;hl=" fs="1" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true"></embed><br /><br /><br />Αυτές τις μέρες, έζησα πολλές συγκινητικές ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ :<br />_ ξαναβρήκα το βίντεο με το «Παραμυθάκι» του Καλατζή, που είχε χαθεί απ’ το youtube.. ( διαβάστε λεπτομέρειες στη videosavoura.. )<br />_ ανακάλυψα ένα μπλόγκ κάποιου Doodler που φαίνεται ενδιαφέρον, και απόψε έγραψα εκεί το πρώτο μου σχόλιο !!<br />_ βρήκα, επίσης στο youtube, δύο περίφημες εκτελέσεις του τραγουδιού «Days of pearly Spencer», που τις βάζω την μέν πρώτη και αυθεντική του David Mc Williams<br />εδώ, την δέ δεύτερη και διασκευή στα Ιταλικά, στο... Doodler !<br /><br />Το ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ με αυτές τις 2 εκτελέσεις του ίδιου τραγουδιού, είναι ότι το μέν αυθεντικό μιλάει ΓΙΑ ΘΑΝΑΤΟ, το δέ Ιταλικό ΓΙΑ ΖΩΗ !!<br /><br />Αυτή τη ζυγαριά των ΑΝΑΤΡΟΠΩΝ, απο το θάνατο στη ζωή και αντίστροφα, είναι που ζώ στο πετσί μου αυτή την κρίσιμη εποχή...<br /><br />Χτές, ο γιατρός ΔΕΝ έμεινε ευχαριστημένος απο την μικρή πρόοδό μου στην 4η χημειοθεραπεία ( ο καρκινικός δείκτης έπεσε απο το 348 στο 309 μόνο.. ) και απο σήμερα ΜΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ, για να μπορέσει να μειώσει αισθητά τον όγκο, πρίν την εγχείρηση... Εδώ λοιπόν, έχουμε ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ...<br /><br />Στο μεταξύ, η σχέση μου με την Εκκλησία έχει βαλτώσει, και χρειάζομαι μιά ΑΝΑΤΡΟΠΗ και εκεί... Είναι στο χέρι μου αυτό, αλλα δέν είναι κάτι εύκολο να γίνει... Είναι όμως το ζητούμενο, σάν να λέμε το εισιτήριο απο το θάνατο στη ζωή.. Πληρώνω και ζώ, δέν το καταφέρνω και τέλος. Κάπως έτσι το αισθάνομαι το ζήτημα...<br /><br />Έτσι, προς το παρόν μένουμε στο σπουδαίο τραγούδι του David Mc Williams, που αισθάνομαι ότι με περιγράφει, εξίσου καλά όσο και τα άλλα τραγούδια αυτής της σειράς αναρτήσεων, και γιαυτό το βάζω εδώ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-8664477633999168936?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-84621331181876243992008-08-29T22:18:00.006+03:002008-08-29T22:34:09.106+03:00<strong><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#3333ff;"><span style="font-size:100%;">Η ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΑΥΤΑΠΑΤΗ... ΤΟΥ DAWKINS /3</span><br /></span></strong><br /><strong><span style="font-family:verdana;font-size:180%;color:#009900;">ΜΕΡΙΚΕΣ ΓΕΝΙΚΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ</span></strong><br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5240021414093239330" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SLhLtpp3tCI/AAAAAAAAAJs/_JiRJto4NHk/s400/darvinos.jpg" border="0" /><br />Την περασμένη Παρασκευή <strong><span style="color:#3333ff;">ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΑ ΤΗΝ 1η ΑΝΑΓΝΩΣΗ</span></strong> του βιβλίου του DAWKINS για την «περι Θεού αυταπάτη» !<br /><br />Είμαι έτοιμος τώρα να αρχίσω την ΔΕΥΤΕΡΗ ανάγνωση, των κύριων σημείων μόνο, που ήδη τα έχω επισημάνει στο βιβλίο. Σκέφτομαι λοιπόν, να ξεκινήσω τα κεφάλαια ένα-ένα διαδοχικά, και να γράφω τις απόψεις μου σε μιά ανάρτηση για το καθένα τους.<br /><br />Πρίν απο αυτή τη δουλειά όμως, νομίζω πως αξίζει να αναφέρω εδώ μερικές ΓΕΝΙΚΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ που μου προκάλεσε το βιβλίο :<br /><br /><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;">1. ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗΣ</span></strong><br /><br /><br />Η Θεωρία της εξέλιξης των ειδών, έτσι όπως την είδα να παρουσιάζεται μέσα στο βιβλίο... με συγκίνησε ! Χωρίς να λέω ακόμα ότι την αντιλαμβάνομαι σωστά, είδα κάποιες άγνωστες σε μένα πλευρές της, που με προβλημάτισαν αρκετά ! Αισθάνομαι ότι μας υποχρεώνει, ΑΝ αποδειχτεί πως είναι σωστή, να δούμε τον κόσμο όντως με διαφορετική ματιά : σάν να βγαίνουμε ξαφνικά σε ένα σύμπαν εντελώς ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ απ’ ότι νομίζαμε ως τώρα, αλλόκοτο, μυστηριώδες, και... γοητευτικό! Ίσως μάλιστα, ΟΛΗ Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ μας να ΜΗΝ μπορεί να μας κατευθύνει σωστά πιά, και να χρειάζεται μιά νέα φιλοσοφική θεώρηση εκ βάθρων η ανθρωπότητα, για να μπορέσει να περπατήσει σ’ έναν τέτοιο κόσμο!<br /><br />Με αυτή την υποψία, μπορώ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΩ το τί ωθεί τον DAWKINS και τους άλλους εξελικτικούς σε αυτό τον «πόλεμο κατα της Θρησκείας». Η μάχη κατά του Θεού, ίσως είναι το ΠΡΩΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ενός γενικότερου πολέμου ενάντια σε ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ, είτε φιλοσοφικές, είτε κοινωνικές, οικονομικές κλπ.. Θέλω να πώ δηλαδή, ότι ΑΝ δούμε στη διαμάχη του DAWKINS κατά του Θεού, την ΑΓΩΝΙΑ του «εξελικτικού ανθρώπου» για μιά ΝΕΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ της ζωής, επειδή βλέπει ότι ζεί σ’ ένα σύμπαν καινούριο, στο οποίο οι παλιές «συνταγές» ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΟΥΝ για να τον βοηθήσουν... τότε Ο DAWKINS ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ, είτε ο Θεός υπάρχει, είτε όχι !<br /><br />Παρεπιπτόντως, περνώντας αυτές τις μέρες απ’ τον ΠΑΠΑΣΩΤΗΡΙΟΥ, βρήκα το βιβλίο του Δαρβίνου για την «Καταγωγή των ειδών», εκδόσεις Γκοβόστη, και το αγόρασα σήμερα. Απ’ ότι είδα στο Ίντερνετ κατόπιν εορτής, το έχουν ήδη κυκλοφορήσει και οι εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα». Δέν ξέρω ποιά μετάφραση είναι η πιό καλή, θα δούμε στη συνέχεια... Δέν ισχυρίζομαι ότι θα διαβάσω το βιβλίο σάν... ποιηματάκι, προφανώς θα είναι ΔΥΣΚΟΛΟ για μάς τους άσχετους με τη Βιολογία. Πλήν όμως... θα γνωρίσω, ρε παιδί μου, ΤΗ ΣΚΕΨΗ αυτού του Δαρβίνου, που τόσο έχει ανακατέψει τον κόσμο...!<br /><br />Απο την πρώτη σκόρπια ανάγνωση που έκανα, αρχίζω να τον εκτιμώ πολύ τον Δαρβίνο. Πολύ περισσότερο απο τον DAWKINS, που μου είχε φανεί πιό «ρηχός» αρχικά...<br /><br /><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;">2. ΓΙΑ ΤΗ «ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΛΛΗΝΑΣ» !! </span></strong><br /><br /><br />Ένα χαρακτηριστικό του βιβλίου του DAWKINS που με πίκρανε, μου τσάκισε το ηθικό, και μ’ έκανε κουρέλι πραγματικά, ήτανε.... οι πάρα πολλές ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ του σε βιβλία Εγγλέζων, άγνωστα σε μένα. Το πρόβλημα είναι ότι... τα βιβλία αυτά, έχουν ΑΚΡΩΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΕΣ ΤΙΤΛΟΥΣ, τέτοιους που άν τα έβρισκα σε κάποιο ράφι, σίγουρα θα τα αγόραζα, απο περιέργεια! Η πλειοψηφία απο αυτά ΔΕΝ κυκλοφορεί στην Ελλάδα, είναι ΜΕΛΕΤΕΣ πάνω σε διάφορες λεπτομέρειες της ζωής μας, στις οποίες ΕΜΒΑΘΥΝΟΥΝ και τις ΑΝΑΛΥΟΥΝ κάποιοι στοχαστές στην Αγγλία. Δέν είναι ΕΥΚΟΛΑ ΒΙΒΛΙΑ δηλαδή, για να τα μεταφράσει κανείς και να τα φέρει στην Ελλάδα..<br /><br />Κι’ έτσι, μένουμε εδώ, στο μαύρο σκοτάδι.<br /><br />Αυτή η συνειδητοποίηση, ότι ενώ στην Αγγλία κυκλοφορούν συνέχεια βιβλία απο ανθρώπους που ΔΙΕΙΣΔΥΟΥΝ στις λεπτομέρειες της ζωής μας, ενώ εδώ στην Ελλάδα αρκούμαστε στα μυθιστορήματα της κάθε Δημοσιογραφίνας... με κάνει λιώμα, πραγματικά... Ντρέπομαι για τον τόπο μου, και για τον «πολιτισμό του» σήμερα. Κολοκύθια πολιτισμό έχουμε, απλώς περιμένουμε πότε θα δεήσει κάποιος εκδοτικός οίκος να μεταφράσει τα ξένα βιβλία, για να μάθουμε κι’ εμείς πώς σκέφτεται η ανθρωπότητα σήμερα, ή μάλλον... πώς σκεφτότανε εδώ και μερικά χρόνια, ώσπου να φτάσει η σκέψη της στην Ελλάδα...<br /><br />Η δέ δική μας «παραγωγή σκέψης»... πού είναι;;<br /><br /><br /><strong><span style="font-family:verdana;color:#ff0000;">3. ΔΕΝ ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΤΑ... ΜΙΜΙΔΙΑ !!!<br /></span></strong><br />Διαφωνώ πλήρως με την απόπειρα του DAWKINS να «ερμηνεύσει» την ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, με βάση τη ΘΕΩΡΙΑ ΕΞΕΛΙΞΗΣ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ. Δέν ξέρω βέβαια ΓΙΑΤΙ το κάνουν αυτό οι εξελικτικοί, αλλα μου φαίνεται χοντροκοπιά, κατ’ αρχήν.. Τα «μιμίδια» σάν το ανάλογο των «γονίδιων» στον χώρο του πολιτισμού, έτσι όπως τα αντιλήφθηκα εγώ ο άσχετος δηλαδή, μου φαίνονται αυτό που λέμε «μπλέκουμε τις βούρτσες με τις π...» !!<br /><br />Μήπως.... οι εξελικτικοί έχουν καβαλήσει κάποιο καλάμι, και μαγεμένοι απο την θεωρία τους προσπαθούν να την εφαρμόσουν ΠΑΝΤΟΥ;;<br /><br />Ελάτε τότε, ρε παιδιά, να μας εξηγήσετε τον Ηλεκτρομαγνητισμό με βάση την... εξέλιξη! Όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλα να μάθουμε κι’ εμείς ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΠΡΟΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΟΥ !!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-8462133118187624399?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-40519560397021001682008-08-11T17:43:00.007+03:002008-08-11T18:10:32.425+03:00<strong><span style="font-size:180%;"><span style="color:#3333ff;">11 / 8 / 2008<br /></span>ΤΑ <span style="color:#ff0000;">ΔΕΥΤΕΡΑ «ΓΕΝΝΕΘΛΙΑ»</span><br />ΤΗΣ <span style="color:#000099;">«..σαβούρας..»</span> ! </span></strong><br /><br /><br /><embed src="http://www.youtube.com/v/Oll-pfKez10&amp;hl=" fs="1" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true"></embed><br /><br /><br /><div><div>Διακόπτω προσωρινά τη σειρά αναρτήσεων για την <strong><span style="color:#000099;">«περι Θεού αυταπάτη... του DAWKINS»,</span></strong> επειδή... η «..savoura..» γιορτάζει σήμερα, τα 2α «γεννέθλιά της» !!<br /><br />Γεννέθλια σε δύσκολους, πολύ δύσκολους καιρούς...<br /><br />-- Αφενός επειδή με βρίσκουν σε φάση ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ, άρρωστο απο καρκίνο (..που, τουλάχιστον οι γιατροί λένε ότι μπορούν να με θεραπεύσουν...! Δέν είμαι του θανατά δηλαδή, με βάση τις πιθανότητες...)!<br /><br />-- Αφετέρου δέ, κι’ αυτό είναι που «πονάει» περισσότερο την διαδικτυακή μου παρουσία, επειδή ο <strong><span style="color:#ff0000;">ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ</span></strong> έκλεισε οριστικά τα μπλόγκ του, εδώ κι’ έναν σχεδόν χρόνο...!<br /><br />Ειδικά το τελευταίο, γείωσε την αναγνωσιμότητα της «..σαβούρας..» περιορίζοντάς την σχεδόν στο μηδέν... Μόνο ο <strong><span style="color:#009900;">kontorevithoulis </span></strong>φαίνεται να σχολιάζει πιά εδώ πέρα.. Έτσι, αισθάνομαι πιά ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΟΣ ξανά, όπως πάντα, όπως ήμουν και πρίν ασχοληθώ με το διαδίκτυο. Η διαφορά σήμερα δηλαδή, είναι ότι είμαι ΚΑΙ ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΑ ΑΠΟΜΟΝΩΜΕΝΟΣ.<br /><br />Αυτό... ήταν αναμενόμενο !<br /><br />Δέν πιστεύω στη «μαγική δύναμη των μπλόγκς». Ότι δηλαδή, θα γράψω εδώ κάτι σωστό, θα αρέσει, και ξαφνικά... θα βρεθώ να ζώ αξιόλογους διαλόγους κλπ.. </div><div></div><div>Μπά!... Το πιθανότερο είναι, πως οτιδήποτε κι’ άν γράψω δέν θα ενδιαφέρει κανέναν..<br /><br />Τα δύο αυτά χρόνια, μου άφησαν την πικρή αίσθηση ότι τα μπλόγκς τελικά ενδιαφέρουν μόνο δημοσιογράφους. Και αντίστροφα, όποιος ασχολείται με τα μπλόγκς, ψάχνει μάλλον καμμιά «αδημοσίευτη είδηση» σε μπλόγκ δημοσιογράφου, με τα υπόλοιπα μπλόγκς να τον αφήνουν αδιάφορο..<br /><br />Δέν υπάρχει δηλαδή, ενδιαφέρον για ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ.<br /><br /><br />----<br /><br /><br />Τα μπλόγκς του ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ, έσπρωχναν τη διαδικτυακή μας εμπειρία στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση απο τη θλιβερή κυριαρχία της «δημοσιογραφίστικης ψευτο-είδησης» ( πχ, press.gr ), που έγραψα παραπάνω..<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SKBQ5KQP_xI/AAAAAAAAAJU/0BwehpMurfc/s1600-h/don.0.jpg"></a><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SKBRNTEQkiI/AAAAAAAAAJk/6xtV83PWbvg/s1600-h/don.0.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233272055902802466" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SKBRNTEQkiI/AAAAAAAAAJk/6xtV83PWbvg/s200/don.0.jpg" border="0" /></a>Ο ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ, πλούτιζε τα μπλόγκς με ΣΚΕΨΗ, ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ, και πολλά άλλα που δέν χρειάζεται να τα σκεφτώ κάν, γιατι είναι σε όλους γνωστά..<br /><br />Λυπάμαι πραγματικά, που αυτό ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ ΑΝΤΙΛΗΠΤΟ, ούτε σεβαστό, απο τους τόσους άλλους σοβαρούς ανθρώπους του τόπου μας.<br /><br />Τον άφησαν αβοήθητο, με εξαίρεση κάποιους ανθρώπους που στήριζαν την προσπάθειά του για να χτιστεί κάτι καλό στο Ελληνικό διαδίκτυο. Αβοήθητο, απέναντι σε χυδαιολόγους, μπουρδολόγους, και λοιπούς καταστροφείς του διαδικτύου.. Αυτές τις μέρες μάλιστα, στα «Επίκαιρα» ο ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ γράφει ένα σχόλιο ξανά για τα μπλόγκς, στο οποίο αναφέρει τον «σαλτάρω», πως ακόμα σαμποτάρει τα μπλόγκς του με ανόητα σχόλια...<br /><br />Ντρέπομαι...<br /><br />Λυπάμαι πραγματικά, που αντί να δρέπει ήδη τους καρπούς της προσπάθειάς του ο κ.ΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΥ, αντιμετωπίζει ακόμα τον ύπουλο πόλεμο κάποιων ανόητων..<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SKBQiMaS5NI/AAAAAAAAAJM/7tPU1VWy30Q/s1600-h/saltaro.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5233271315381806290" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_1vjL6ovnWNE/SKBQiMaS5NI/AAAAAAAAAJM/7tPU1VWy30Q/s400/saltaro.jpg" border="0" /></a><br />Είναι ΝΤΡΟΠΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ, να ανάγεται κάποιος ανώνυμος υβριστής και καταστροφέας σε ΝΙΚΗΤΗ και ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗ της διαδικτυακής μας παρουσίας.<br /><br />Μιά Ελλάδα ολόκληρη, να ΜΗ ΜΠΟΡΕΙ να χτίσει, ή να βοηθήσει να χτιστεί κάτι χρήσιμο, και αξιόλογο στο διαδίκτυο...<br /><br />Η γνώμη μου, είναι ότι θα έπρεπε ΚΑΘΕ ΣΟΒΑΡΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ του τόπου μας, να αναγνωρίσει την αξία του δρόμου που χάραζε ο Νίκος Δήμου, και να συμμετάσχει μαζί του στην προσπάθειά του.<br /><br />Ότι θά ‘πρεπε να φτιάξουμε όλοι μιά ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΑΛΥΣΙΔΑ για να εμποδίσουμε τον κάθε καταστροφέα – εξουσιαστή, να μας κρατάει τη ζωή μας στα χαμηλά επίπεδα που εκείνος χάραξε για μάς... Να προστατεύσουμε κάθε αξιόλογη προσπάθεια σάν αυτή του ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ απο τέτοιους εγκληματίες..<br /><br />Αλλά, στον τόπο μας έχουμε μάθει φαίνεται είτε να σνομπάρουμε τις πρωτοβουλίες άλλων, είτε να γκρεμίζουμε οτιδήποτε καλό χτίζει κάποιος που έχει ιδέες αντίθετες με τις δικές μας, είτε.... δέν ξέρω κι’ εγώ τί...<br /><br />Το αποτέλεσμα λοιπόν, το βλέπουμε όλοι σήμερα :<br />-- Τα μπλόγκς, έγιναν συνώνυμο της «παρα-δημοσιογραφίας», κάτι σάν «το πρόχειρο τετράδιο του δημοσιογράφου»...<br /><br />Κατάντια....<br /><br />Που γίνεται ακόμα πιό πικρή, άν αναλογιστεί κανείς την φράση του ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΥ, ότι<br />-- «...θεωρώ τα μπλόγκς, σάν εφεύρεση εφάμιλλη σε αξία με την ανακάλυψη της γραφής..!».<br /><br />Μεγάλη κουβέντα, απο άνθρωπο που ΣΕΒΕΤΑΙ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΛΟΓΟ και την ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΟΥ με κάθε μέσο. Που σέβεται δηλαδή, ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΚΦΡΑΣΗΣ των ανθρώπων..<br /><br />-- ΓΙΑΤΙ, αυτός ο τόπος μας, να ΜΗΝ έχει άλλους ανθρώπους σάν τον ΝΙΚΟ ΔΗΜΟΥ;;<br /><br />-- ΓΙΑΤΙ να είμαστε καταδικασμένοι να γευόμαστε την ΠΙΟ ΑΧΡΗΣΤΗ ΧΡΗΣΗ του κάθε πολιτισμικού αγαθού; Ξεφτιλισμένη τηλεόραση, ξεφτιλισμένο ραδιόφωνο, ξεφτιλισμένο διαδίκτυο...<br /><br />Και πάνω απ’ όλα, ΕΞΟΥΣΙΑ.<br />Πάνω απ’ όλα, ΠΟΛΙΤΙΚΗ !..<br />Για ΠΟΙΟΝ, τελικά...;;; </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-4051956039702100168?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-72324713892300180072008-08-02T02:57:00.005+03:002008-08-02T03:24:07.863+03:00<strong><span style="font-size:130%;color:#3333ff;">Η ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΑΥΤΑΠΑΤΗ... ΤΟΥ DAWKINS /2</span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#3333ff;"></span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#3333ff;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#ff0000;">ΕΥΤΥΧΙΑ</span>,<br /></span></span><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#000000;"><span style="color:#3366ff;">ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ</span>, και<br /><span style="color:#3333ff;">ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ</span> !!!</span></span><span style="font-size:130%;color:#000000;"><br /></span></strong><br /><br /><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5229703217770927682" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_1vjL6ovnWNE/SJOjXk_0FkI/AAAAAAAAAJE/QlaaRPomgHY/s400/happiness_of_katakuris.jpg" border="0" /><br />Διαβάζω στην πρώτη κιόλας σελίδα του ΠΡΟΛΟΓΟΥ του βιβλίου, πως ο DAWKINS λέει πως<br />-- <strong><em><span style="color:#009900;">«...Μπορείτε να είστε ένας άθεος, αλλα και ένα ευτυχές, ισορροπημένο, ηθικό και διανοητικά ολοκληρωμένο άτομο. Αυτό είναι το πρώτο απο τα μηνύματά μου που αφορούν την αφύπνηση συνείδησης.»<br /></span></em></strong><br />Λοιπόν...<br /><br />Κατ’ αρχήν, ΜΕ ΕΝΟΧΛΟΥΝ οι εύκολες παραθέσεις λέξεων και εννοιών όπως πχ <strong><span style="color:#ff0000;">«ευτυχία !»</span></strong>, οι οποίες ενώ φαίνεται να είναι αντιληπτές απο τον μέσο άνθρωπο γύρω μας, εντούτοις.... ΔΕΝ είναι καθόλου αντιληπτές απο ανθρώπους που ΣΚΕΦΤΟΝΤΑΙ. Δηλαδή, πώς ορίζει την έννοια «ευτυχία» ο DAWKINS; Άγνωστο! Δέν μπαίνει κάν στον κόπο να μας το εξηγήσει προηγουμένως..<br /><br />Σκέφτομαι όμως, ότι επειδή αυτά τα γράφει στον ΠΡΟΛΟΓΟ του βιβλίου, ίσως παρακάτω... να τα διευκρινίζει περισσότερο! Ας μή βιαστώ λοιπόν να τον κρίνω εδώ..<br /><br />Γεγονός πάντως είναι, ότι όταν διαβάζω τέτοιες εύκολες φράσεις με λέξεις-πυροτεχνήματα, μού ‘ρχονται στο μυαλό τα χιλιάδες Αμερικάνικα βιβλία τύπου <strong><span style="color:#009900;">«ΠΩΣ να αποκτήσετε μιά ευτυχισμένη ζωή», «1000 συνταγές για να πλουτίσετε»</span></strong> κλπ... Θέλω να πώ δηλαδή, ότι η χρήση της λέξης <strong><span style="color:#ff0000;">«ευτυχία !»</span></strong> κάνει αυτά τα βιβλία να βρίσκουν αναγνώστες χαμηλής νοημοσύνης, και να πουλάνε. Επίσης, η «ευτυχία !» χρησιμοποιείται κατα κόρον ΣΤΗ ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ, στην οποία τα πρόσωπα είναι πάντα γελαστά τρώγοντας το γιαούρτι τάδε πχ... Άν τώρα, ο DAWKINS χρησιμοποιεί την «ευτυχία !» με τον ίδιο τρόπο της διαφήμισης.... λυπάμαι για το βιβλίο του !<br /><br />Άν σας φαίνονται παρατραβηγμένα αυτά που γράφω εδώ, διαβάστε ξανά τη φράση του DAWKINS, και προσέξτε ΤΙ ΛΕΕΙ :<br />-- Υπόσχεται ΕΥΤΥΧΙΑ σε έναν άθεο, δηλαδή του λέει ότι ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΗΣ, άν και άθεος..<br /><br />Υπάρχει όμως, «ευτυχία»;;<br />Τί είναι «ευτυχία» για έναν άθεο;<br />Είναι μιά ΜΟΝΙΜΗ κατάσταση, ή κάτι σποραδικό και στιγμιαίο μόνο;<br />Απο ΤΙ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ το άν ο άνθρωπος αυτός θα είναι «ευτυχής» ή όχι;<br /><br />Πχ,<br /><strong><span style="color:#009900;">Οι Παναθηναϊκοί σήμερα είναι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ</span></strong>, επειδή η ομάδα τους έπαιξε καλά, νίκησε 3 – 0, και προκρίθηκε στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς Λίγκ.<br /><br />Δέν θα είναι όμως ΠΑΝΤΑ ευτυχισμένοι οι Παναθηναϊκοί..! Η ευτυχία τους, κρατάει μέχρι τον επόμενο, ή μεθεπόμενο αγώνα. Είναι ΣΤΙΓΜΙΑΙΑ, και όχι ΜΟΝΙΜΗ κατάσταση.<br /><br />Άν έρθει τώρα ένας «βαζελο-DAWKINS» και ισχυριστεί ότι ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ότι <strong><span style="color:#33cc00;">«..μπορείτε να είστε Παναθηναϊκοί, και ταυτόχρονα ΕΥΤΥΧΕΙΣ...»</span></strong>... τί νόημα έχει μιά τέτοια κουβέντα;<br />-- ότι, ο σημερινός Παναθηναϊκός ΜΠΟΡΕΙ να τους δόσει μόνο ΝΙΚΕΣ παντού, και... να κατακτήσει τελικά και το Τσάμπιονς Λίγκ; Θεωρητικά ναί, πρακτικά αυτά ΔΕΝ ΓΙΝΟΝΤΑΙ...<br />-- ότι, κάαααποτε, στο απώτερο μέλλον, ο Παναθηναϊκός μπορεί να γίνει η καλύτερη ομάδα του κόσμου και να κάνει τους οπαδούς του μόνιμα ευτυχείς; Κι’ αυτό ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ, γιατι αμέσως μετά φυσιολογικά θά ‘ρθη η ΠΑΡΑΚΜΗ, και η ευτυχία δέν θα διαρκέσει πολύ..<br /><br />Δηλαδή, με αυτές τις σκέψεις καταλήγω ότι η φράση στήριξης του ηθικού των Παναθηναϊκών, ότι <strong><span style="color:#33cc00;">«...παιδιά, μπορείτε να είστε πράσινοι, και ΕΥΤΥΧΕΙΣ..»</span></strong> είναι μιά φράση που ΔΕΝ ΣΤΕΚΕΙ . Μιά ΑΠΑΤΗ !<br /><br />Θα μου πείτε όμως «...άσε το ποδόσφαιρο, εδώ ο DAWKINS μιλάει <strong><span style="color:#ff0000;">για τη ζωή</span></strong> των άθεων, όχι για αθλητισμό..».<br /><br />Όμως... και η ζωή ΑΓΩΝΑΣ δέν είναι;<br />Και, όπως και στον αθλητισμό, έτσι και στη ζωή, η ΕΥΤΥΧΙΑ έρχεται όταν αγωνίζεσαι σωστά, και κερδίζεις ! Μιά προαγωγή, περισσότερα λεφτά, έναν καλό γάμο, κλπ κλπ...<br /><br />Το θέμα λοιπόν, είναι «μπορεί, ο άνθρωπος να ΚΕΡΔΙΖΕΙ στον αγώνα της ζωής, ΠΑΝΤΑ, ή τουλάχιστον ΔΙΑΡΚΩΣ;». Τότε... θα μπορούσαμε να πούμε πως θα είναι «ευτυχισμένος»..<br /><br />Υπάρχει όμως και η <strong><span style="color:#ff0000;">ένσταση</span></strong> ότι <strong><span style="color:#009900;">«..οι Παναθηναϊκοί δέν περιμένουν να κατακτήσουν το Τσάμπιονς Λήγκ, για να είναι ευτυχισμένοι.. Ξέρουν ΤΙΣ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ, και η ευτυχία τους είναι η ομάδα ΑΠΛΩΣ να ξεπεράσει για λίγο τις δυνατότητές της, παίζοντας όσο καλύτερα μπορεί. Κι’ ας χάσει κάποτε..»<br /></span></strong><br />Έτσι, και ο άνθρωπος ΔΕΝ είναι ανάγκη ΝΑ ΚΕΡΔΙΖΕΙ ΠΑΝΤΑ, αρκεί να αντιλαμβάνεται τις δυνατότητές του, και να έχει την αίσθηση ότι ΠΕΤΥΧΑΙΝΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ. Αυτά που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ.... εντάξει, δέν θα τον στενοχωρήσουν κιόλας!<br /><br /><strong><span style="color:#3333ff;">Η συλλογιστική αυτή, βάζει την <span style="color:#ff0000;">ΕΥΤΥΧΙΑ </span>σάν αντίτιμο <span style="color:#ff0000;">ΜΙΑΣ ΠΡΟΟΔΟΥ</span> του ανθρώπου, που γίνεται βήμα – βήμα στον χρόνο. Θα λέγαμε δηλαδή, ότι Η ΠΡΟΟΔΟΣ φέρνει την ΕΥΤΥΧΙΑ, σε κάθε της βήμα..<br /></span></strong><br />Το ερώτημα τώρα, είναι <span style="color:#000000;"><strong>ΠΟΣΟ ΜΑΚΡΥΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ Η ΠΡΟΟΔΟΣ του ανθρώπου</strong>; </span></p><p>-- <strong><span style="color:#009900;">Στον Παναθηναϊκό</span></strong>, λίγη πρόοδος σε κάθε χρονιά, μπορεί να τον κάνει Πρωταθλητή Ευρώπης. </p><p>-- <strong><span style="color:#3333ff;">Στον ΑΝΘΡΩΠΟ, το αντίστοιχο ΦΙΝΑΛΕ, της «προόδου του»... ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ;</span></strong><br /><br />Προσέξτε, ότι ΑΝ μιλάμε για ΜΟΝΙΜΗ ΕΥΤΥΧΙΑ, τότε αυτή ισοδυναμεί με ΣΤΑΘΕΡΗ ΠΡΟΟΔΟ του ανθρώπου, η οποία όμως... κάπου τον οδηγεί τελικά! ΠΟΥ;<br />-- Να γίνει Πρωθυπουργός; Είναι δηλαδή ΕΥΤΥΧΗΣ ο Καραμανλής; Αστεία θα λέμε τώρα...<br />-- Να γίνει Πρόεδρος μιάς μεγάλης επιτυχημένης Εταιρείας; Ούτε ΑΥΤΟ τον κάνει ΜΟΝΙΜΑ ΕΥΤΥΧΗ...<br />-- Να γίνει πλούσιος; Τα λεφτά ΔΕΝ φέρνουν την ευτυχία, γνωστό αυτό...<br />-- Να αποκτήσει μιά καλή οικογένεια; Δέν αρκεί... Άν λείψουν τα λεφτά πχ, θα τον φάει η γκρίνια, όσο καλός σύζυγος κι’ άν είναι..<br />-- Να αποκτήσει δόξα, φήμη; Τρίχες...<br /><br /><strong><span style="color:#3333ff;">Θέλω να πώ με αυτά, ότι ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΡΩ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ, στον οποίο να οδηγείται ο άνθρωπος με την ΠΡΟΟΔΟ ΤΟΥ, και όταν τον φτάσει να είναι ΜΟΝΙΜΑ ΕΥΤΥΧΗΣ πλέον...<br /></span></strong><br /><strong><span style="color:#ff0000;"><span style="color:#3333ff;">Έτσι, η φράση του DAWKINS ότι <span style="color:#009900;">«...μπορείς να είσαι άθεος, αλλα και ταυτόχρονα ΕΥΤΥΧΗΣ...»</span> μου φαίνεται πως ΣΤΕΡΕΙΤΑΙ ΝΟΗΜΑΤΟΣ, και είναι μάλλον μιά «ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ ΦΟΥΣΚΑ», παρά μιά ΣΟΒΑΡΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ενός ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑ....<br /></span><br /></span></strong>-----<br /><br />Παρ’ όλα αυτά όμως.... εσείς μπορεί να βρίσκετε ΝΟΗΜΑ στη φράση του DAWKINS για την «ευτυχία !», το οποίο εμένα να μου διαφεύγει.<br /><br />Σ’ αυτή την περίπτωση, γράψτε μου πώς την καταλαβαίνετε αυτή την φράση του.<br /><br />Μόνο, παράκληση, ΜΗΝ ΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΕΙΤΕ ! Άν έχει γράψει κάτι ΑΝΟΗΤΟ, παραδεχτήτε το καλύτερα...<br /><br />Για να κυλάει η συζήτησή μας σε ένα σοβαρό επίπεδο... Άν είναι ΣΟΒΑΡΟΣ δηλαδή ο DAWKINS, θα γράφει και ΣΟΒΑΡΑ.<br /><br />ΑΥΤΟ εξηγήστε μου : ποιά ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ υπάρχει σ’ αυτή τη φράση του !<br /><br /><br />----<br /><br />Υ.Γ.<br />Μήν επαναπαύεστε !<br />Σκεφτήτε το θέμα της ΕΥΤΥΧΙΑΣ, για να συντονιστούμε έγκαιρα στην ανάλυσή μας.<br />Γιατι θα ακολουθήσουν αναρτήσεις και για.... την ΙΣΟΡΡΟΠΙΑ, και για την ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ !!<br />Ειδικά η τελευταία, είναι μιά.... φούσκα, μα τί φούσκα, ρε παιδί μου !!<br />( Δηλαδή, προφανώς ο DAWKINS θεωρεί τον εαυτό του.... ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΑ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟ !!!! Ουάου !!! )</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/32511990-7232471389230018007?l=savoura.blogspot.com' alt='' /></div>Kato Patissiahttp://www.blogger.com/profile/16329940130698561493noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-32511990.post-1492861297336388742008-07-21T23:55:00.008+03:002008-07-22T00:50:28.298+03:00<strong><span style="font-size:130%;color:#3366ff;">Η ΠΕΡΙ ΘΕΟΥ ΑΥΤΑΠΑΤΗ... ΤΟΥ DAWKINS / 1</span></strong><br /><br /><strong><span style="font-size:180%;">Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ<br />ΘΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΑΑΚ…</span></strong><br /><br /><br /><br /><p><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5225574450790693234" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_1vjL6ovnWNE/SIT4Rta8eXI/AAAAAAAAAI8/bpwJeQKTZI8/s400/185685_f496.jpg" border="0" /><br />Άρχισα να διαβάζω την «περι Θεού αυταπάτη» το Σάββατο 20/7 το μεσημέρι, σε μια καφετέρια της Φωκίωνος Νέγρη.<br /><br />Πρίν το ξεκινήσω απ’ την αρχή, σκέφτηκα να ρίξω πρώτα μια ματιά στο κεφάλαιο που μου φαινόταν πιο ενδιαφέρον για μένα, από τα περιεχόμενα.. Έτσι, άνοιξα το κεφ.7, που αναφέρεται στον «κακό Θεό» της Παλαιάς Διαθήκης. Παρέλειψα τα αρχικά για τον Νώε κλπ, και… κάποια στιγμή, στη σελ. 340 του βιβλίου, είδα ότι αναφέρεται στη «ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΙΣΑΑΚ», με τα εξής λόγια :<br /><br />-- <strong><em><span style="color:#3366ff;">« Κάτι τέτοια δυσάρεστα επεισόδια από την ιστορία του Αβραάμ είναι απλά πταίσματα σε σχέση με την απεχθή ιστορία της θυσίας του γιού του, Ισαάκ..»<br /></span></em></strong><br />Ώπα !!<br />Ο DAWKINS βρίσκει <strong><span style="color:#ff0000;">«απεχθή ιστορία»</span></strong> τον μύθο της θυσίας του Ισαάκ !!! Αυτό… ΔΕΝ είναι κάτι απλό, και δευτερεύον ! Ο «μύθος του Ισαάκ» είναι μια ΥΠΕΡΟΧΗ ΙΣΤΟΡΙΑ κατά τη δική μου γνώμη, από τις σημαντικότερες που ακούστηκαν στην ανθρωπότητα, αν όχι η πιο σημαντική ! Και το λέω αυτό, επειδή ο μύθος αυτός λέει πράγματα που ΚΑΘΟΔΗΓΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ σ΄ ένα δρόμο, δεν είναι δηλαδή μια ιστορία μόνο, αλλα ΕΝΑ ΦΑΝΑΡΙ που δείχνει τί ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ αντιμετωπίζει ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ στη ζωή του, και ΠΩΣ πρέπει να σταθεί σωστά για να το υπερβεί.<br /><br />Αλλα… ας αφήσουμε για λίγο τον ίδιο τον DAWKINS να μας πεί πώς αντιλαμβάνεται ΕΚΕΙΝΟΣ τον μύθο, αφού η δική μου ερμηνεία δεν ενδιαφέρει κανέναν..<br /><br />-- <span style="color:#3333ff;"><strong><em>«..Ο Θεός τελικά αστειευόταν, «έβαζε σε πειρασμό» τον Αβραάμ και δοκίμαζε την πίστη του. Κάθε σημερινός ηθικολόγος θα αναρωτιόταν, φυσικά, πώς θα μπορούσε ένα παιδί να συνέλθει ποτέ ύστερα από τέτοιο ψυχικό τραύμα. Με τα σύγχρονα ηθικά κριτήρια, αυτή η αποτρόπαιη ιστορία αποτελεί ταυτόχρονα παράδειγμα παιδικής κακοποίησης και εκφοβισμού του ασθενέστερου στα πλαίσια δύο διαφορετικών, ασύμμετρων σχέσεων ισχύος αλλα και την πρώτη καταγεγραμμένη χρήση του επιχειρήματος της υπεράσπισης στη Δίκη της Νυρεμβέργης : «Απλώς εκτελούσα διαταγές». Και όμως, αυτός ο μύθος είναι ένας από τους μεγάλους, θεμελιακούς μύθους και των τριών μονοθεϊστικών θρησκειών.<br />Και πάλι, οι σύγχρονοι Θεολόγοι θα διαμαρτυρηθούν λέγοντας ότι η ιστορία της θυσίας του Ισαάκ από τον Αβραάμ δεν πρέπει να εκλαμβάνεται κατά κυριολεξία. Και, για μια ακόμα φορά, η κατάλληλη απάντηση έχει δύο σκέλη. Πρώτον, πάρα πολλοί άνθρωποι, ακόμα και στις μέρες μας, πράγματι ερμηνεύουν τις Γραφές τους κατά κυριολεξία, και οι ίδιοι ασκούν μεγάλη πολιτική εξουσία πάνω σε εμάς τους υπόλοιπους, ειδικά στις ΗΠΑ και στον ισλαμικό κόσμο. Δεύτερον, αν δεν πρέπει να την εκλάβουμε κυριολεκτικά, τότε ΠΩΣ πρέπει να την κατανοήσουμε; Ως αλληγορία; Και αν την εξηγήσουμε έτσι, τι μήνυμα παίρνουμε; Όχι κάτι αξιέπαινο, σίγουρα. Να την ερμηνεύσουμε μήπως ως μάθημα ηθικής; Μα τι είδους ηθικές αρχές μπορεί να αντλήσει κανείς από αυτή τη φρικιαστική ιστορία;» </em></strong></span><br /><span style="color:#3333ff;"><strong><em><br /></em></strong><span style="color:#333333;">Ακολουθεί μιά παράγραφος που το νόημά της είναι πως κι’ εκείνοι που βρίσκουν ηθική ερμηνεία του μύθου, την ΗΘΙΚΗ αυτή την πήραν ΑΠΟ ΑΛΛΟΥ, και όχι απ’ τον ίδιο τον μύθο. Και συνεχίζει</span> <strong><em>: </em></strong><br /><strong><em><br />«Οι απολογητές της Θρησκείας επιχειρούν ακόμη και να διασώσουν με όποιον τρόπο μπορούν την αξιοπρέπεια του χαρακτήρα «Θεός» σε τούτη την αξιοθρήνητη ιστορία: Δεν ήταν καλοσύνη του Θεού που χάρισε τη ζωή στον Ισαάκ την τελευταία στιγμή; Στην εντελώς απίθανη περίπτωση όπου μια τόσο αισχρή συνηγορία πείσει ορισμένους από τους αναγνώστες μου, τους παραπέμπω σε μια άλλη ιστορία ανθρωποθυσίας η οποία είχε λιγότερο ευτυχές τέλος…»<br /><br /></em></strong></span>Και αναφέρει τη θυσία της κόρης του Ιεφθάε, που είχε κάνει ένα τάμα στο Θεό, που το πλήρωσε έτσι..<br /><br />----<br /><br />Λοιπόν…<br /><br />1. Ο DAWKINS παθαίνει την εξής σύγχιση : <strong><span style="color:#ff0000;">ΔΕΝ αναγνωρίζει ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΜΥΘΟΥ</span></strong>. Ο μύθος, έχει ως ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ τον Αβραάμ, ΟΧΙ τον Ισαάκ! Για να ερμηνεύσει ένας άνθρωπος τον μύθο συνεπώς, θα πρέπει να βάλει τον εαυτό του ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ και να εξετάσει τα πάθη του Αβραάμ, και ΟΧΙ του Ισαάκ! Ο Ισαάκ είναι το «αντικείμενο» του μύθου, ο κομπάρσος, ΟΧΙ ο πρωταγωνιστής.. Στον μύθο, το ΕΓΩ είναι ο Αβραάμ, και το ΕΣΥ είναι ο Ισαάκ, ή ο Θεός.. Ο Ισαάκ πάντως, σε καμμία περίπτωση δεν παίζει τον ρόλο του ΕΓΩ, για να καθήσει κάποιος να τον αναλύσει.. </p><p><br />Έτσι, η φράση του DAWKINS ότι <strong><em><span style="color:#009900;">«..κάθε σημερινός ηθικολόγος θα αναρωτιόταν φυσικά, πώς θα μπορούσε ένα παιδί να συνέλθει ποτέ ύστερα από τέτοιο ψυχικό τραύμα..»</span></em></strong> είναι μια <strong><span style="color:#ff0000;">ΑΣΧΕΤΗ κουβέντα, τελείως ΕΚΤΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ</span></strong> του μύθου. Δηλαδή, είναι σαν να πηγαίνετε στο Θέατρο να δείτε μια παράσταση με θέμα τη δύσκολη ψυχολογική αντιμετώπιση του έρωτα από κάθε άνθρωπο, που παριστάνεται στο έργο με έναν ευγενή που ερωτεύεται μια καμαριέρα, και εσείς να βγαίνετε στο τέλος και να αναλύετε το έργο με βάση την ψυχολογία της… καμαριέρας! Έ, συγνώμη, είσαστε εκτός θέματος, και ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ ΝΑ ΚΡΙΝΕΤΕ ! Έτσι λοιπόν κι΄ εδώ, ο μύθος ΔΕΝ ΕΞΕΤΑΖΕΙ ΤΗΝ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΙΣΑΑΚ, αλλα την ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΑΒΡΑΑΜ, ΤΟΥ ΕΓΩ, ΤΟΥ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.<br /><br />2. Η φρίκη που υποτίθεται θα ένιωθε ο <strong><em><span style="color:#009900;">«..σημερινός ηθικολόγος..»</span></em></strong> για τον Ισαάκ, είναι ΠΡΟΦΑΝΩΣ μια σκέψη που ο ίδιος ο Αβραάμ ΣΙΓΟΥΡΑ ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ. Και, ο μύθος λέει ότι το μεγαλείο του είναι πως ΤΗΝ ΑΠΕΡΡΙΨΕ, και πήγε τον Ισαάκ για θυσία.<br /><br />Ο Αβραάμ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ένας φτωχός τσοπάνος με σκέψη πολύ κατώτερη από την σημερινή, του «..σύγχρονου ηθικολόγου..»! Είναι ΓΕΝΑΡΧΗΣ ΤΩΝ ΕΒΡΑΙΩΝ, άρα ήτανε κάποιος ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ στην εποχή του, για να λένε κάποιοι με καμάρι μετά, ότι «..καταγόμαστε από τον Αβραάμ!», και όχι από τον… DAWKINS του τότε..! Ο Αβραάμ συνεπώς, θα πρέπει να ήταν ΑΡΧΟΝΤΑΣ, άρα να είχε ΜΟΡΦΩΣΗ και ΕΞΟΥΣΙΑ εκείνα τα χρόνια.. Κι’ ένας τέτοιος άνθρωπος, εξαιτίας ΤΗΣ ΖΩΗΣ και των προβλημάτων που του έβαζε καθημερινά να λύσει, θα πρέπει να είχε ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΠΡΟΧΩΡΗΜΕΝΗ ΗΘΙΚΗ από τον «..σύγχρονο ηθικολόγο..» του DAWKINS που το μόνο που έχει είναι ένα πτυχίο αλλα τριβή με τη ζωή στα επίπεδα του τίποτα…<br /><br />Ή μήπως νομίζετε, ότι Η ΗΘΙΚΗ ΣΚΕΨΗ του ίδιου του DAWKINS με τα τόσα βραβεία του Βασίλειου της Αγγλίας, είναι εφάμιλλη της ηθικής του Αβραάμ… Τι έζησε ο DAWKINS; Βιβλία, μαθήματα, διαλέξεις, ταξίδια, τιμή, βραβεία, εύγε! Ο άλλος έζησε τη ζωή με το κουτάλι, με το δηλητήριο όλο: εξουσία, ευθύνη, δικαιοσύνη, λογική, όλα στην πράξη.. Ο ένας αντιμετωπίζει ΑΚΡΟΑΤΗΡΙΑ, ο άλλος αντιμετωπίζει ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟΥΣ, έτοιμους να τον φάνε.. Η σύγκριση, στα δικά μου μάτια είναι πολύ καταδικαστική για τον φτωχό DAWKINS, που ούτε να εξηγήσει έναν μύθο βρίσκοντας το υποκείμενό του τουλάχιστον, δεν μπορεί…!<br /><br />3. <strong><em><span style="color:#009900;">«..αυτή η αποτρόπαιη ιστορία αποτελεί ταυτόχρονα παράδειγμα παιδικής κακοποίησης και εκφοβισμού του ασθενέστερου στα πλαίσια δύο διαφορετικών, ασύμμετρων σχέσεων ισχύος…».</span></em></strong><br />Δηλαδή… εδώ γελάνε !!<br />Ο άνθρωπος, βρίσκει ως <strong><span style="color:#ff0000;">ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΙΔΕΑ του μύθου ΤΗΝ ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΕΣΤΕΡΟΥ !!!</span></strong> Δηλαδή, όλα έγιναν για να… φοβηθεί ο Ισαάκ! Από την Πόλη έρχομαι, και στην κορφή κανέλλα... Λές και πήγε Ο ΘΕΟΣ και είπε στον Αβραάμ <strong><span style="color:#ff0000;">«..έλα εδώ, δικέ μου! Κάνε αυτό, για να φοβίσουμε το κολόπαιδο!!»</span></strong>. Ο Θεός, ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ να πεί κάτι τέτοιο, ΕΠΕΙΔΗ μιλάει ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ : Δηλαδή, ΠΟΤΕ δεν θα βάλει τον Αβραάμ να κάνει κάτι για να λύσει το πρόβλημα ΚΑΠΟΙΟΥ ΑΛΛΟΥ, πχ του Ισαάκ.. Αυτό που ζητάει ο Θεός από τον Αβραάμ, έχει σαν στόχο ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΒΡΑΑΜ, και κανέναν άλλο.. Αν ήθελε ο Θεός να φοβίσει τον Ισαάκ, θα εμφανιζότανε στον ίδιο τον Ισαάκ, δεν θα ‘βαζε ΕΝΑΝ ΤΡΙΤΟ να τον φοβίσει…<br /><br />Συνεπώς… ο DAWKINS αποτυχαίνει οικτρά να βρεί ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟ ΝΟΗΜΑ του μύθου! Αποτυχαίνει, επειδή το κεντρικό νόημα πρέπει να το αναζητήσει ΣΤΟΝ ΑΒΡΑΑΜ, όχι στον Ισαάκ!<br /><strong><span style="color:#ff0000;">Τι ήθελε να πετύχει δηλαδή ο Θεός, ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΒΡΑΑΜ;; Αυτό είναι το ερώτημα !</span></strong> Που ο DAWKINS, με το μυαλό που διαθέτει, ούτε κάν το ακούμπησε, φυσικά…<br /><br />4. <strong><em><span style="color:#009900;">«…Δεύτερον, αν δεν πρέπει να την εκλάβουμε κυριολεκτικά ( την ιστορία ), τότε πώς πρέπει να την κατανοήσουμε; Ως αλληγορία; Και αν την εξηγήσουμε έτσι, τι μήνυμα παίρνουμε; Όχι κάτι αξιέπαινο, σίγουρα.»<br /></span></em></strong>Φρένο !<br />Εδώ… συναντάμε ένα <strong><span style="color:#ff0000;">ΛΟΓΙΚΟ ΣΦΑΛΜΑ</span></strong>, απαράδεκτο για επιστήμονα του ύψους του DAWKINS ! Αναρωτιέται τι μήνυμα μπορεί να πάρουμε από την ιστορία, ΕΚΕΙΝΟΣ δεν βρίσκει κανένα άμεσα, και οδηγείται ΣΕ ΑΡΝΗΣΗ της ύπαρξης μηνύματος: <strong><em><span style="color:#009900;">« Όχι κάτι αξιέπαινο, σίγουρα.»</span></em></strong> Τι θα πεί «σίγουρα», τη στιγμή που αντιμετωπίζεις ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ του οποίου ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΗ ΛΥΣΗ;; Πώς βγαίνεις και δηλώνεις ότι «..η λύση, δεν είναι κάτι αξιέπαινο, σίγουρα.»;;;;<br /><br />Η δική μας γενιά τουλάχιστον, στις τάξεις του ’70, έχει φάει με το κουτάλι τα δύσκολα προβλήματα της Γεωμετρίας, που έμοιαζαν χαζά αλλα τη λύση δεν τη βρίσκαμε, και όταν τη μαθαίναμε αργότερα… μέναμε ΕΚΣΤΑΤΙΚΟΙ από την ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ! Χαζό, και ανάξιο λόγου, και μη αξιόλογο, φαίνεται ένα πρόβλημα μόνο ΣΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΛΥΝΕΙ. Που ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να το λύσει, ή… που ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ να το λύσει, επειδή ο σκοπός του είναι ΠΟΝΗΡΟΣ, ΝΑ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΙΣΕΙ πάνω σ’ αυτό..<br /><br />Όταν είπα στον <strong><span style="color:#ff0000;">kontorevithoulis </span></strong>πως η σκέψη του DAWKINS μου φαίνεται «ανόητη», εννοούσα κάτι ΤΕΤΟΙΑ ΣΗΜΕΙΑ : Ένας που έχει λύσει ασκήσεις Γεωμετρίας μόνος του, με το τσουβάλι, <strong><span style="color:#ff0000;">ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΕΓΡΑΦΕ μια τέτοια φράση, ότι ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙ, είναι κάτι ΣΙΓΟΥΡΑ ΟΧΙ ΑΞΙΕΠΑΙΝΟ</span></strong> ! Εδώ… ΔΕΝ έχουμε μια διαμάχη άθεου με θεούσο, εδώ ο DAWKINS πέφτει σε ΣΟΒΑΡΟΤΑΤΟ ΛΟΓΙΚΟ ΣΦΑΛΜΑ – ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ. Απαράδεκτος! Στην πυρά!!<br /><br />5. <strong><em><span style="color:#009900;">«Να την ερμηνεύσουμε μήπως ως μάθημα ηθικής; Μα τι είδους ηθικές αρχές μπορεί να αντλήσει κανείς από αυτή τη φρικιαστική ιστορία;»<br /></span></em></strong><br />Λοιπόν…<br />Ήρθε η ώρα, να του τις αποκαλύψω!!<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Πρόσεξε λοιπόν, άθεε και επιπόλαιε DAWKINS, ποια είναι η ΑΛΗΘΙΝΗ ΛΟΓΙΚΗ</span></strong>, πώς ΕΡΜΗΝΕΥΕΙ τον μύθο, και πώς σου δίνει τελικά ένα ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΜΑΘΗΜΑ ΗΘΙΚΗΣ :<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Βήμα 1 :</span></strong> Ποιος είναι το υποκείμενο του μύθου; Ο Αβραάμ. Άρα, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ που αφορά ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΒΡΑΑΜ. Ποιο;<br /><br /><strong><span style="color:#ff0000;">Βήμα 2 :</span></strong> Στην ΑΡΧΗ της ιστορίας επομένως, ο Αβραάμ βρίσκεται σε μια ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Χ η οποία ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΗ, και στο τέλος της ιστορίας βρίσκεται σε μια ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ Ψ που ΕΙΝΑΙ ΟΡΘΗ. Αυτό δείχνει η επιτυχής έκβαση της ιστορίας στο φινάλε της.<br /><br /><str